Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 56/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 1 grudnia 2023 r., nr 2801-IEE.7192.129.2023, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Od wskazanego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł Skarżący osobiście jako doradca podatkowy. We wniesionym środku zaskarżenia nie wskazano żadnej podstawy kasacyjnej, nie przywołano żadnych przepisów, zaś samo pismo procesowe obejmuje jedną stronę, na którą składa się petitum i uzasadnienie skargi kasacyjnej jednocześnie. W reakcji na wezwanie z 17 czerwca 2024 r. Strona doprecyzowała, że wnosi o uchylenie kwestionowanego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W piśmie tym nie wskazano jakichkolwiek przepisów, których naruszenia Skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Skarga kasacyjna w myśl art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wyraźne wyszczególnienie, który z przepisów został według niego naruszony, i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy skargi kasacyjnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać nadto rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Inicjująca postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek kontroli instancyjnej, wymagający sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. W omawianym zakresie istotna jest także konstrukcja podnoszonego zarzutu, zwłaszcza w kontekście spełnienia wymogów, jakie stawia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest zobligowany do wykazania wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik sprawy, które stosownie do treści tej normy prawnej winno wykazywać przymiot istotności.
Przywołane powyżej elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej są jej obligatoryjną składową, a brak któregokolwiek z nich powoduje, że nie jest możliwe nadanie pismu dalszego prawidłowego biegu. Braki te nie podlegają konwalidacji, co skutkuje koniecznością zastosowania sankcji odrzucenia wadliwego konstrukcyjnie środka zaskarżenia bez inicjowania trybu naprawczego przez przewodniczącego właściwego wydziału. Strona może skutecznie uzupełnić braki skargi kasacyjnej o charakterze szczególnym (konstrukcyjnym), niemniej wyłącznie z własnej inicjatywy i z ograniczeniem czasowym, tj. w terminie zakreślonym do wniesienia tego środka odwoławczego. Do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., których brak powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej bez potrzeby wzywania o ich uzupełnienie, zalicza się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, Komentarz do art. 176).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.