Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przedstawił, w trybie określonym w art. 22 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawę dot. wyznaczenia innego sądu. Powiadomiono bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, że w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2020 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. (Sygn. akt I SA/Rz 721/20), wszyscy sędziowie i asesor orzekający w WSA w Rzeszowie złożyli oświadczenia na podstawie art. 19 p.p.s.a., co spowodowało, że tenże Sąd nie miał możliwości wydania postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W art. 19 p.p.s.a. uregulowana została przesłanka wyłączenia sędziego na jego wniosek lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oświadczenia złożone przez sędziów oraz asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, z powołaniem się na art. 19 p.p.s.a., należy traktować jako wniosek o wyłączenie sędziego na jego żądanie. Stosownie natomiast do art. 22 § 1 p.p.s.a. o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Jednakowoż jeżeli sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy, nie może podjąć postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyznacza inny sąd do rozpoznania wniosku (art. 22 § 3 p.p.s.a.). W analizowanej sprawie wnioski sędziów i asesora o wyłączenie powodują sytuację, że brak jest sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którzy mogliby podjąć postanowienie w przedmiocie wyłączenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 § 3 p.p.s.a. wyznaczył do rozpoznania wniosków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.