Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 grudnia 2022 r., sygn. III SA/Wa 2344/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. S. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 sierpnia 2022 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2017 r. i 2018 r.
W zażaleniu na wskazane postanowienie pełnomocnik skarżącego zaskarżył je w całości i wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów tj. umowy nr [...] z 15 października 2021 r. wraz z załącznikiem nr 1 na fakt spłat dokonywanych na rzecz ZUS i wysokości tych spłat oraz rozliczenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów skarżącego za okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 listopada 2022 r. na fakt wysokości dochodów osiąganych przez skarżącego w 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r. (II OZ 661/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. (I FZ 148/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Należy się zgodzić z sądem pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego nie podważył skutecznie argumentacji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Załączona do zażalenia dokumentacja, która ma wykazać prawdopodobieństwo, iż wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie uzasadnia wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji.
Sam fakt wykonywania przez skarżącego umowy, której celem jest spłata zobowiązania na rzecz ZUS może powodować pogorszenie sytuacji majątkowej strony, ale samodzielnie nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Podobnie należy ocenić dokument dotyczący dochodów skarżącego z prowadzonej działalności za rok 2022 r. Trzeba bowiem zauważyć, że skarżący nie wyjaśnił, czy to jedyny dochód służący utrzymaniu jego rodziny. Skarżący nie wskazał jednocześnie ile osób pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym i czy osiągają one inne dochody.
Niewątpliwie nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika skarżącego, sprowadzająca się do zakwestionowania prawidłowości postępowania podatkowego, co na etapie postępowania zażaleniowego jest niemożliwe. Zażalenie służy zainicjowaniu kontroli legalności orzeczenia sądu pierwszej instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, czy kontroli postępowania podatkowego lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej, a nie innej treści nie może być uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie przedstawił okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wykonaniem decyzji znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był więc odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co też, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uczynił.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.