Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 marca 2024 r., I SA/Po 771/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej:,,Spółka’’, "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 1 września 2023 r., nr 3001-IEW2.4254.1.2023, w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuiszczenie wpisu od skargi w terminie, pomimo wezwania Spółki do jego uiszczenia.
Na powyższe postanowienie, pismem z 4 kwietnia 2024 r., Spółka złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej:,,p.p.s.a.’’), poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo, że Skarżącej nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu.
W tej sprawie Spółka wniosła skargę, od której należny jest wpis. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 1 lutego 2024 r. Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,00 zł, w kasie sądu albo na rachunek bankowy sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie wezwania nastąpiło 8 lutego 2024 r. Siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na Skarżącą obowiązku upływał z dniem 15 lutego 2024 r. Skarżąca, w zakreślonym przez sąd terminie, nie usunęła braku fiskalnego skargi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu był obowiązany skargę odrzucić.
W rozpoznawanej sprawie, Spółka nie podważyła skutecznie faktu doręczenia przesyłki. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi nie przedstawiła żadnych argumentów lub dowodów mogących podważyć to doręczenie. Wskazała jedynie, że nie otrzymała wezwania do opłaty od skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie została skierowana na adres Spółki wynikający z akt sprawy. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie sądu w sprawie usunięcia braków fiskalnych skargi, 8 lutego 2024 r. zostało odebrane przez A. D. (k. 39 akt sprawy). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zaznaczono, że doręczono "upoważnionemu pracownikowi".
Należy podkreślić, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument, potwierdzający fakt i datę doręczenia tego pisma. W tym zakresie dokument ten korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W niniejszej sprawie, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyraźnie wskazano imię i nazwisko osoby odbierającej przesyłkę, a także zaznaczono, że jest upoważnionym pracownikiem. Do tego widnieje podpis osoby doręczającej przesyłkę. Trzeba też dodać, że nie jest rolą sądu należyte organizowanie systemu odbioru przesyłek w siedzibie Spółki. Nie należy to również do obowiązków doręczyciela. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w siedzibie Spółki, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązuje się do jej odbioru, poświadczając to zobowiązanie własnoręcznym podpisem. Jeżeli więc pod wskazanym przez Spółkę adresem pracownik Spółki podejmuje się odebrania korespondencji, to należy przyjąć, że doręczenie jest skuteczne. Z tego względu, twierdzenie Skarżącej o niedoręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi jest nieuzasadnione.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.