Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 grudnia 2022 r., I SAB/Sz 9/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę "L." Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") w sprawie ze skargi Spółki na bezczynność Burmistrza Lipian w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie w wyznaczonym terminie braku formalnego, w postaci złożenia dokumentu (np. pełny KRS, pełnomocnictwo) określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania Spółki. Zdaniem Sądu, nadesłany za pismem z 4 grudnia 2022 r. wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS wg. stanu na 30 stycznia 2022 r., nie potwierdza uprawnienia do reprezentowania Spółki na dzień sporządzenia skargi, tj. 8 listopada 2022 r., jak również jej wniesienia do Sądu za pośrednictwem organu, tj. 9 listopada 2022 r.
Na powyższe postanowienie, pismem z 28 grudnia 2022 r. zatytułowanym "skarga" Spółka wniosła zażalenie, wskazując, że omyłkowo do przesyłki załączyła odpis z KRS, który nie odpowiadał sądowi pierwszej instancji, bo pochodził z daty wcześniejszej jak data sporządzenia i wysłania skargi. Podkreśliła przy tym, że Sąd nie zaznaczył z jakiej daty ma być odpis. Do zażalenia m.in. dołączono odpis aktualny KRS sporządzony na dzień 28 grudnia 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest niezłożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania Spółki.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei art. 29 p.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Treść ostatniego z przepisów nie pozostawia wątpliwości, że czynność procesowa dokonana w imieniu osoby prawnej przez osobę, która nie wykazała istniejącego umocowania dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. W powołanym przepisie obowiązek osoby występującej w imieniu osoby prawnej (jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) określony jest precyzyjnie jako wykazanie umocowania przy pomocy dokumentu, co w sytuacji wniesienia skargi należy rozumieć jako złożenie do akt sprawy sądowoadministracyjnej dokumentu, z którego wynika umocowanie.
Realizacja tego obowiązku stanowi zatem wymóg, od którego uzależniona jest aktywność procesowa strony. Wobec możliwych zmian w zakresie reprezentacji osób prawnych dokument wykazujący umocowanie powinien obrazować stan aktualny. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W świetle powyższego zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie budzi zastrzeżeń co do jego prawidłowości.
W rozpoznawanej spawie, pod wniesioną skargą, w miejscu podpisu umieszczono dwie parafy. W związku z tym, Przewodnicząca Wydziału wezwała Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie przez kogo została podpisana skarga (dwie parafy), oraz złożenie dokumentu (np. pełny KRS, pełnomocnictwo) określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie, wskazano, że pod skargą znajdują się parafy złożone przez prezesa Spółki oraz pełnomocnika. Podkreślono, że podpis prezesa jest wystarczający dla nadania sprawie biegu. Za pismem nadesłano wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców wg. stanu na 30 stycznia 2022 r.
W tym stanie rzeczy, orzekający w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że brak formalny skargi nie został uzupełniony zgodnie z wymogami wezwania z 22 listopada 2022 r. z którego jednoznacznie wynika, że sąd pierwszej instancji oczekiwał przedłożenia dokumentu, który obrazowałby historię wpisów dotyczących reprezentacji Spółki. Skoro pomimo prawidłowo wystosowanego wezwania, strona skarżąca nadesłała odpis aktualny KRS sporządzony na jedenaście miesięcy przed wniesieniem skargi do sądu, to stwierdzić należy, że dokument ten nie potwierdza uprawnienia do reprezentowania Spółki na dzień wniesienia skargi do sądu (tj. 8 listopada 2022 r.) – a ustalenia jaki podmiot był legitymowany do udzielenia pełnomocnictwa na dzień wniesienia skargi do sądu administracyjnego było celem wezwania. Realizacja tego obowiązku stanowi wymóg, od którego uzależniona jest aktywność procesowa strony. Z tego względu, sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i skargę Spółki odrzucił.
Natomiast, nadesłanie odpisu KRS-u na etapie postępowania zażaleniowego nie może konwalidować wcześniejszego wadliwego wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie Spółki.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w komparycji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, bowiem w orzeczeniu tym, błędnie wpisano siedzibę Spółki jako w "L." zamiast prawidłowo w "G.".