Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Oczywistość wadliwości, o jakiej mowa w przytoczonej regulacji, może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przymiot ten oznacza, że owe omyłki czy niedokładności powstają w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu; są obiektywnie dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia owej treści z zawartością akt sprawy i powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, tj. niepełny i nieprecyzyjny (postanowienie NSA z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OZ 160/21; postanowienie NSA z 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1772/13).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, że w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2022 r., sygn. akt III FZ 187/22 błędnie wskazano nazwę skarżącej Spółki "T. C. I. sp. z o.o. z siedzibą w G." zamiast "T. C. I. P.sp. z o.o. z siedzibą w G.".
Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazaną powyżej omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę pisarską i postanowił, jak w sentencji postanowienia.