Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 3 listopada 2022 r. sygn. akt I SPP/Gl 44/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. i M.B. (dalej: skarżący) na upomnienie Wójta Gminy K. z 12 stycznia 2021 r. nr KP.U.3160.251.2021.SKP w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Gl 332/21 w kwestii zażalenia wnioskodawcy z 26 września 2022 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydane w niniejszej sprawie w dniu 29 sierpnia 2022 r. postanowił odrzucić zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że w piśmie z 5 lutego 2020 r. skarżący wnieśli do tut. sądu skargę na upomnienie Wójta Gminy K. W toku prowadzonego postępowania skarżący M.B. złożył wniosek o prawo pomocy. Postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r. sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 31 maja 2022 r., mocą którego skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy. W dniu 28 września 2022 r. wpłynęło do tut. sądu pismo skarżącego z 26 września 2022 r., które uznane zostało za zażalenie na postanowienie sądu z 29 sierpnia 2022 r. Wobec tak ustalonego stanu uznano, że zażalenie na ww. postanowienie było niedopuszczalne i na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) podlegało odrzuceniu.
Na powyższe rozstrzygnięcie - pismem z 2 grudnia 2022 r. skarżący wnieśli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego oświadczając, że w sprawie nigdy nie składali zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 września 2022 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo skarżącego z 26 września 2022 r. zatytułowane "Pismo procesowe Skarga", w treści którego skarżący wskazał, że składa skargę na orzeczenie z dnia 29 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odrzucenia żądania zwolnienia z kosztów sądowych i procesowych. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału w Zarządzeniu z 21 października 2022 r. w punkcie 2 uznał, że pismo skarżącego z 26 września 2022 r. stanowi zażalenie na postanowienie sądu z 29 sierpnia 2022 r., w punkcie 4 skierował sprawę na posiedzenie niejawne w przedmiocie dopuszczalności zażalenia.
Wobec powyższego postanowieniem z 3 listopada 2022 r. sąd orzekł, że zażalenie na ww. postanowienie było niedopuszczalne i na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. podlegało odrzuceniu. Sąd pierwszej instancji właściwie zaznaczył w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. podczas rozpoznawania sprzeciwów od zarządzenia i postanowień, wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem tegoż sprzeciwu.
Biorąc pod uwagę treść art. 260 p.p.s.a., należy uznać, że na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 sierpnia 2022 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał zażalenie skarżącego z 26 września 2022 r. za niedopuszczalne i je odrzucił.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.