Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2565/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R.M. (dalej: Skarżący) na postanowienie tego Sądu z 6 maja 2022 r. oddalające wniosek Skarżącego o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.K.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżący zażaleniem z 23 maja 2022 r. zakwestionował powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2022 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziego. Z uwagi na fakt, że zażalenie zawierało braki Przewodnicząca Wydziału zarządzeniem z 10 czerwca 2022 r. wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z pouczeniem zostało doręczone Skarżącemu w dniu 27 czerwca 2022 r. Zakreślony termin do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia upłynął bezskutecznie, a w związku z tym Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie.
Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie:
- 1. art. 244, art. 245, art. 175 § 1, art. 285l i art. 285f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a), poprzez nieprawidłową jego interpretację,
- 2. art. 247 p.p.s.a., poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu i uznanie, że wniosek o prawo pomocy strony skarżącej jest niezasadny,
- 3. art. 252 p.p.s.a., poprzez uznanie, że strona nie potrzebuje pełnomocnika z urzędu,
- 4. art. 141 w zw. z art. 163 i 166 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zarządzenia będącego przedmiotem zaskarżenia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie wedle wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie (tj. do 4 lipca 2022 r.) wpisu od zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziego. Mając zatem na względzie fakt nieopłacenia zażalenia, Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił ten środek zaskarżenia w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, zażalenie, od którego mimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia odpowiada zatem prawu.
Odnosząc się do zarzutów 1, 2 i 3 zawartych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przepisy powołane przez Skarżącego nie były podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, które zostało zaskarżone. Dotyczą one kolejno prawa pomocy (art. 244, art. 245, art. 247, art. 252 p.p.s.a.) i wznowienia postępowania (art. 285l i art. 285f p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, iż Skarżący w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu zażalenia dąży do zakwestionowania prawidłowości postępowania w zakresie prawa pomocy, co wykracza poza granice rozpoznania niniejszego postępowania zażaleniowego. Zażalenie wniesione przez Skarżącego zainicjowało kontrolę legalności postanowienia odrzucającego zażalenie. Nie może zatem skutkować ponownym rozpatrzeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Na uwzględnienie nie zasługuje także ostatni ze stawianych zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy określone art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśniając przesłanki zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.
W zaistniałych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.