Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 lutego 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 348/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw J. L.(dalej: "Skarżący", "Strona") od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2022 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 8 listopada 2022 r. starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Przesyłka pocztowa zawierająca odpis powyższego postanowienia została wydana skarżącemu w dniu 2 grudnia 2022 r., po jej dwukrotnej awizacji przez operatora pocztowego w dniach 17 i 25 listopada 2022 r. W piśmie z dnia 9 grudnia 2022 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 8 listopada 2022 r. Pismo strony skarżącej nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przytoczył treść art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
Dz. U z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), i wyjaśnił, że przesyłka pocztowa, zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2022 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 17 listopada 2022 r., a następnie w dniu 25 listopada 2022 r., po czym została wydana skarżącemu w dniu 2 grudnia 2022 r. W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a., oznacza to, że skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił w dniu 1 grudnia 2022 r. W konsekwencji termin, do którego Skarżący mógł skutecznie wnieść sprzeciw, od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia, upływał z dniem 8 grudnia 2022 r. Przesyłka pocztowa zawierająca środek zaskarżenia została natomiast wniesiona za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 9 grudnia 2022 r., a więc już po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucił sprzeciw.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżając je w całości wniósł o wyeliminowanie go z obiegu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Przepis art. 259 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z akt sprawy, W rozpatrywanej sprawie przesyłka pocztowa, zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2022 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 17 listopada 2022 r., a następnie w dniu 25 listopada 2022 r., po czym została wydana skarżącemu w dniu 2 grudnia 2022 r. W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., oznacza to, że skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił w dniu 1 grudnia 2022 r. W konsekwencji termin, do którego Skarżący mógł skutecznie wnieść sprzeciw, od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia, upływał z dniem 8 grudnia 2022 r. Przesyłka pocztowa zawierająca środek zaskarżenia została natomiast wniesiona za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 9 grudnia 2022 r., a więc już po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności.
Z uwagi na powyższe, należy uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia, że Skarżący wniósł sprzeciw po upływie ustawowego terminu. Powyższa ocena, tj. stwierdzenie wniesienia sprzeciwu po terminie, obligowała Sąd pierwszej instancji do zastosowania dyspozycji zawartej w przepisie art. 259 § 2 p.p.s.a. Innymi słowy, Sąd był zobowiązany odrzucić sprzeciw wniesiony przez Skarżącego.
W odniesieniu do twierdzeń podniesionych przez Skarżącego w zażaleniu, mających wskazywać na przyczyny uchybienia terminu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że na etapie postępowania zażaleniowego NSA nie rozpatrywał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu i nie oceniał okoliczności w nim wskazanych, mających uzasadnić przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny badał zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.