Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 396/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy S.K. (dalej: "Skarżący", "Strona") w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2022 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżając je w całości wniósł o wyeliminowanie go z obiegu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 906/12). Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać ona uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości. (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I ONP 10/12; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13).
Zwrócić należy także uwagę, że "pełne powielenie przez stronę w skardze zarzutów i argumentacji prawnej oraz twierdzeń dotyczących stanu faktycznego, przedstawionych już we wcześniejszych skargach wniesionych w sprawach o tożsamym przedmiocie (m.in. tym samym zobowiązaniu podatkowym za kolejne lata), a oddalonych prawomocnie przez sądy administracyjne, pozwala na stwierdzenie, że kolejna skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia – na podstawie art. 247 p.p.s.a. – odmowę przyznania prawa pomocy. Tym sposobem realizowane jest ratio legis tego przepisu prawa, tj. racjonalne i gospodarne decydowanie przez wojewódzkie sądy administracyjne o przeniesieniu kosztów postępowania ze strony na ogół społeczeństwa (Skarb Państwa)." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2015 r. w sprawie II FZ 684/15).
Z przedstawionych przyczyn należało zaskarżone postanowienie uznać za zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.