Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 274/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania J. L., zwanemu dalej "Skarżącym", prawa pomocy.
Pomimo skierowanego do Skarżącego pouczenia o braku środka zaskarżenia od w/w postanowienia Sądu pierwszej instancji, Skarżący pismem z dnia 28 marca 2022 r. wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie Skarżącego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, jest niezaskarżalne.
Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dopuścił się naruszenia prawa materialnego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację, błędne ustalenie faktów, zapisów posługującej się ustawy, w tym zapisów Konstytucyjnych oraz rozporządzeń UE ratyfikowanych przez RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że tożsamy problem Skarżącego rozstrzygnięty został przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 141/22. Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni przychyla się do ww. rozstrzygnięcia i przyjmuje za swoje, w związku z czym posłuży się rozważaniami w nim zawartymi w niezbędnym zakresie.
Odnotować należy, że zgodnie z regułą przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 3290, zwana dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tym zakresie sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 21 lutego 2022 r.
Wbrew stanowisku Skarżącego nie został on pozbawiony kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy została dwukrotnie rozpoznana - po raz pierwszy przez referendarza sądowego, po raz drugi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji