Uzasadnienie
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 447/20, odrzucono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2022 r. w sprawie ze skargi F. sp. j. w likwidacji w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 lutego 2019 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżąca złożyła wniosek o prawo pomocy (sygn. akt I SPP/Gl 447/20).
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2022 r., mocą którego umorzono postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W piśmie z dnia 9 maja 2022 r. wnioskodawczyni sformułowała zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wskazane zażalenie, wyjaśniając, że w obecnym stanie prawnym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, mocą którego umorzono postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, jest niezaskarżalne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Skarżąca ograniczyła się do wskazania że "brak było podstaw do odrzucenia zażalenia albowiem była ono zasadne".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadnie bowiem Sąd I instancji przyjął, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego tego Sądu, którym umorzono postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy – zażalenie nie przysługuje.
Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.
Wobec tego stwierdzić należało, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z 20 kwietnia 2022 r., bowiem od wydanego przez ten Sąd działający jako Sąd drugiej instancji postanowienia nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.