Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 111/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę w sprawie ze skargi A. [...] spółka jawna w Z. (dalej: "Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawą niniejszego postanowienia był przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu WSA wskazał, że okoliczności, iż pełnomocnik Spółki w niewłaściwy sposób wykonał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi jakim było nieprzedłożenie pełnomocnictwa.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wskazał, iż przedłożył pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego, będącego jej fotokopią.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo WSA zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ustanawiający nakaz odrzucenia skargi w przypadku ustalenia, że w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi.
W niniejszym postępowaniu zakwestionowano skuteczne dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Odnosząc się do głównego zarzutu zażalenia należy przypomnieć, że w przypadku występowania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się od niego znajomości obowiązujących przepisów zawodowych, szczególnie w kwestiach tak elementarnych jak uwierzytelnienie pełnomocnictwa. Nie można podzielić zarzutu pełnomocnika skarżącego o możliwości potraktowania złożonego pełnomocnictwa jako "fotokopii", gdyż prawidłowe umocowanie pełnomocnika stanowi elementarny warunek zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Przesłanie jedynie kserokopii pełnomocnictwa nie stanowi potwierdzenia umocowania i jednocześnie skutecznego uzupełnienia braku formalnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. II OZ 575/18 (publ. CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.