Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 697/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. G. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 sierpnia 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, w uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podając art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 września 2021 r. pismami z 29 września 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, a nadto do wskazania numeru PESEL, oba w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca wezwania została doręczona stronie 19 października 2021 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący pomimo wezwania doręczonego 19 października 2021 r. nie uregulował wymaganej opłaty i nie wskazał brakującego numeru PESEL w wyznaczonym 7-dniowym terminie liczonym od dnia odbioru przesyłki sądowej (upływ terminu z końcem 26 października 2021 r.), co uzasadniało odrzucenie skargi inicjującej postępowanie w sprawie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 16 grudnia 2021 r. skarżący zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została skarżącemu doręczona, przy czym wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nastąpiło to w trybie tzw. doręczenia zastępczego (art. 73 P.p.s.a.) z upływem 14. dnia liczonego od pierwszej awizacji, która miała miejsce 1 października 2021 r. (k. 26 akt sądowych oraz informacja na stronie Poczty Polskiej dotycząca śledzenia przesyłki pocztowej). Prawidłową datą doręczenia wezwań do uzupełnienia braku fiskalnego i formalnego skargi był zatem dzień 15 października 2021 r., co oznacza upływ ustawowego terminu do dokonania czynności z końcem 22 października 2021 r. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu dla niniejszej oceny, bowiem brakująca opłata oraz numer PESEL nie zostały uzupełnione w ogóle, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.
Jednocześnie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie nie przesądza, czy w toku postępowania skarżący dopuścił się zawinionego działania polegającego na niepodjęciu czynności procesowej w reakcji na wezwania Sądu pierwszej instancji oraz jakie były rzeczywiste przyczyny takiego stanu rzeczy. Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący winien docelowo ponosić negatywne konsekwencje okoliczności będących poza jego władztwem, co potencjalnie rysuje się z argumentacji podnoszonej w uzasadnieniu środka zaskarżenia, o ile okoliczności takie w ramach odpowiedniej inicjatywy procesowej poprze stosownymi twierdzeniami i dowodami. Powyższe kwestie, istotne z punktu widzenia hipotezy art. 87 § 2 P.p.s.a., mogły by stanowić przedmiotem oceny w postępowaniu wpadkowym wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności w trybie przewidzianym przepisami art. 86-89 P.p.s.a., cechującym się złagodzonym reżimem dowodzenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.