Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 725/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania wniosku M. W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 stycznia 2023 r., nr 1401-IOM.4104.196.2022.6/ZM i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa – Ursynów z dnia 27 września 2022 r., nr 1438-SPM.4104.418.2022, obu w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Od wskazanego orzeczenia zażalenie wywiódł Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, powołując się na dokument pełnomocnictwa uprzednio złożony w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wyniku wstępnego badania zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ono wszystkich wymogów formalnych.
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Ilekroć strona decyduje się występować w postępowaniu z wykorzystaniem zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika, pełnomocnik ów zobowiązany jest wykazać swoje umocowanie do dokonania czynności stosowanie do art. 37 § 1 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik złożył do akt sprawy dokument pełnomocnictwa wykazujący umocowanie do zastępowania Skarżącej wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Do zażalenia objętego kontrolą instancyjną nie przedłożono odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, ograniczając się do przywołania dokumentu uprzednio przedłożonego w sprawie na etapie skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne.
Brak umocowania pełnomocnika do działania za stronę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi brak formalny zażalenia, który może być usunięty na wezwanie Sądu w trybie określonym w art. 49 § 1 i 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przed przekazaniem sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wezwał do usunięcia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej, co uzasadniało zastosowanie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.
Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazaną niedokładność Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako omyłkę o oczywistym charakterze wymagającą sprostowania, toteż postanowił, jak w pkt 2 sentencji.