Uzasadnienie
C. sp. z. o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piasecznie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W treści pisma skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 lipca 2023 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania ww. postanowienia, ponieważ akt ten nie posiada przymiotu wykonalności, co warunkuje możliwość wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.)
Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z 8 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła zażalenie wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonego orzeczenia powoduje, że organ cały czas egzekwuje roszczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest formą tymczasowej ochrony, udzielanej przez sąd stronie postępowania sądowoadminstracyjnego. Stanowi ona wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Z powyższego wynika, że dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a. Należy jednak przyjąć, że oznacza ono spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, zmiany rzeczywistości. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wstrzymania wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania aktów, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., może dotyczyć tylko takiej kategorii aktów administracyjnych, które stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Z przymiotu wykonalności nie korzystają akty administracyjne o charakterze odmownym (por. postanowienia NSA: z 23 lipca 2009 r., II FZ 282/09; z 8 lipca 2009 r., II GZ 149, powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi złożonej do sądu administracyjnego jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piasecznie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Ww. postanowienie nie korzysta z przymiotu tak rozumianej wykonalności. Zaskarżone orzeczenie nie stwierdza, ani nie tworzy po stronie skarżącej nowych uprawnień lub obowiązków, nadających się do egzekucji. Wynika to zarówno z jego zakresu, jak i charakteru prawnego. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji przywołał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśniając przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sędzia Jacek Pruszyński