Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Sz 66/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) oddalił wniosek R. S. (dalej: Skarżący) o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia z dnia 19 października 2023 r. w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: SKO) z dnia 18 maja 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r.
W piśmie z dnia 21 września 2023 r. Skarżący złożył do WSA wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie o sygn. I SA/Sz 387/23. Postanowieniem z dnia 25 września 2023 r. sygn. akt I SPP/Sz 66/23 starszy referendarz sądowy zwolnił Skarżącego od kosztów sądowych.
W dniu 16 października 2023 r. Skarżący złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z dnia 25 września 2023 r. poprzez wpisanie w sentencji w miejsce: "w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r." słów: "w sprawie wniosku Pana R. S. skierowanego do Rady Gminy [...] w celu podjęcia Uchwały (decyzji) zwalniającej w całości Pana R. S. od opłat podatkowych, w szczególności od opłaty podatku rolnego i od opłaty podatku od nieruchomości gospodarstwa rolnego D. [...]". Postanowieniem z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt I SPP/Sz 66/23 starszy referendarz sądowy odmówił sprostowania i uzupełnienia postanowienia.
W dniu 14 listopada 2023 r. Skarżący złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z dnia 19 października 2023 r. poprzez wpisanie w sentencji w miejsce: "w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r." słów: "skierowania wniosku Pana R. S. do Rady Gminy [...], w szczególności w celu podjęcia na zwołanym jawnym posiedzeniu Rady Gminy [...] Uchwały uznaniowej zwalniającej Pana R. S. w całości od opłaty podatku rolnego i od opłaty podatku od nieruchomości gospodarstwa rolnego D. [...] (...)". Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Sz 66/23, Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek Skarżącego, uznając iż jest on bezzasadny. WSA podkreślił, że zmiana jakiej domaga się Skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz że w komparycji postanowień prawidłowo oznaczono przedmiot zaskarżonej decyzji SKO.
Pismem z dnia 3 stycznia 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie powielając argumentację zawartą we wniosku o sprostowanie i uzupełnienie przedmiotu sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10, niepubl.). Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie.
Zmiana przedmiotu sprawy nie mieści się w kategorii oczywistej omyłki lub niedokładności, tym bardziej błędu rachunkowego lub pisarskiego. Sprostowanie sentencji wyroku nie może prowadzić do zmiany przedmiotu sprawy, czego w istocie oczekuje Skarżący. Ustalenie przedmiotu sprawy jest wynikiem przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa. W związku z tym nie może on być poprawiony lub uzupełniony w procedurze sprostowania orzeczenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.