Uzasadnienie
1.1. Postanowieniem z 18 maja 2021 r., I SA/Gl 1298/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 24 sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.
1.2. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 7 kwietnia 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi stosownie do art. 35 p.p.s.a. − w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu pouczono pełnomocnika skarżącej, że skarga jak i pełnomocnictwo dotychczas złożone nie zostały podpisane pomimo wymogu z art. 46 § 2b w zw. z art. 46 § 2a p.p.s.a. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Wezwanie do uzupełnienia wskazanych braków skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej za pomocą e-PUAP 22 kwietnia 2021 r., zatem termin do uzupełnienia braków upływał 29 kwietnia 2021 r. Pełnomocnik skarżącej w przewidzianym terminie uzupełnił brak formalny poprzez złożenie odpisu pełnomocnictwa, uiścił również wymagany wpis od skargi, nie uzupełnił jednakże braku skargi poprzez jej podpisanie (nadesłał niepodpisany egzemplarz skargi).
- 1.3. Odrzucając skargę skarżącej sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że pełnomocnik skarżącej mimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, dlatego uzasadnione było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
- 2. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. art. 46 § 1 pkt 4 i art. 46 p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 2 i 7 Konstytucji RP − poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach przedmiotowej sprawy, w szczególności z uwagi na brak uwzględnienia, że stworzony przez Państwo system komunikacji elektronicznej (w ramach szeroko popularyzowanej w społeczeństwie cyfryzacji świata XXI wieku) nie pozostawia jego użytkownikom innej możliwości jak podpisania elektronicznego (przy autoryzacji dokonywanej np. jak w niniejszym przypadku przez system bankowy użytkownika) jedynie pisma głównego, a nie nadto załączników pisma głównego, przy równoczesnym informowaniu użytkowników na oficjalnych stronach ministerialnych, iż podpisanie pisma głównego jest równoznaczne z podpisaniem całości informacji i dokumentów przesyłanych za pośrednictwem platformy e-PUAP do organu państwowego, w tym sądowego;
- 2) art. 3 pkt 2, 17 oraz art. 20ae ust. 2 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 670 ze zm.) w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 oraz § 13 i 17 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 180 ze zm.) − poprzez błędnie przyjęcie, że plik stanowiący załącznik do pisma głównego (przewodniego) sporządzanego, podpisywanego i wysyłanego w platformie e-PUAP nie jest częścią tego pisma (jednego dokumentu elektronicznego w rozumieniu ww. przepisów), podczas gdy zgodnie z § 17 ww. rozporządzenia pismo (główne) sporządzane jest w formie jednego pliku w formacie XML, stanowiącego jeden dokument elektroniczny, który zawiera w sobie wszystkie pliki załączone (wgrane) do pisma głównego (co wynika również z oficjalnych instrukcji i podręczników dot. e-PUAP).
Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Postanowieniem z 27 lipca 2021 r., I FZ 92/21, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się również na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy przepis art. 46 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zgodnie z którym zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi w nim o zasady przyjęte dla określonych trybów składania podpisu elektronicznego określonych w § 2a, co oznacza, że załączniki złożone w ramach podpisanego podpisem zaufanym (kwalifikowanym) dokumentu przesłanego przez platformę ePUAP należy uznać za podpisane w rozumieniu art. 46 § 2a i 2b ww. ustawy, jako spełniające zasady zastosowanego trybu składania tego podpisu elektronicznego, zgodnie z którymi podpis zaufany (kwalifikowany) złożony przez profil zaufany ePUAP odnosi się do całej treści formularza wraz z załączonymi do niego plikami, a więc obejmuje także zawarte w nim załączniki?". Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I FPS 2/21.
Problem prawny występujący w niniejszej sprawie jest tożsamy z tym, który przedstawiono do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zatem stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia przedstawionego poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
3.2. Wobec powyższego, zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 i 197 § 2 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia wskazanego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości (I FPS 2/21).