Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 21 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 342/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 16 lutego 2021 r. w przedmiocie ulgi płatniczej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spółka została wezwana do złożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (tj. dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej). Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 maja 2021r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 25 maja 2021 r. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie "p.p.s.a.") odrzucił skargę.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie podnosząc, że w doręczona spółce przesyłka sądowa nie zawierała wezwania do uzupełnienia skargi poprzez nadesłanie odpisu KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że autor zażalenia pomija przepisy o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, tj. art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Obowiązku tego nie niwelują przepisy ustawy o KRS, ani ogłoszenie dokonanego wpisu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Także ujawnienie danej osoby jako uprawnionej do reprezentacji spółki w Centralnej Informacji nie zwalnia strony postępowania sądowoadministracyjnego (czy działającej osobiście, czy przez pełnomocnika) od obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na sąd. Gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie danego podmiotu z obowiązku udokumentowania umocowania w toku postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na dostęp sądu do określonego wykazu czy rejestru, na co wskazuje pełnomocnik w uzasadnieniu zażalenia, nic nie stało na przeszkodzie, by odpowiednie wyłączenie zostało w przepisach zawarte.
Na takie rozwiązanie ustawodawca zdecydował się w postępowaniu cywilnym, nowelizując odpowiednik art. 29 p.p.s.a., tj. art. 68 Kodeksu postępowania cywilnego. Zwolnienie strony z dokonania czynności, a zwłaszcza z uzupełnienia braku formalnego polegającego na niedołączeniu odpisu KRS-u i obciążenie tą czynnością sądu, np. w celu usprawnienia postępowania, nie może być domyślne, ale musi mieć oparcie ustawowe (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, publ. CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach wskazuje na brak możliwości skutecznego usprawiedliwienia nieuzupełnienia braków formalnych pism procesowych poprzez odwoływanie się do ustawy o KRS. Przykładowo można wskazać na postanowienia z dnia: 10 lipca 2018 r., II FZ 319/18; 20 lutego 2019 r., II OZ 107/19; 14 czerwca 2019 r., I FZ 101/19; 12 września 2019 r., I FZ 186/19; 18 listopada 2019 r., II FZ 681/19; publ. CBOSA oraz wskazywane w tych postanowieniach dalsze orzecznictwo. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsze zażalenie poglądy przedstawione w tych postanowieniach w pełni podziela.
Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zatem prawidłowe, a argumentacja pełnomocnika że istnieje domniemanie powszechnej znajomości wpisów do KRS nie zwalnia strony uzupełnienia braków formalnych skargi zgodnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odnosząc się natomiast do kwestii nieotrzymania przez pełnomocnika Spółki zarządzenia z 12 maja 2021 r. wzywającego do przesłania odpisu KRS, to wskazać należy, że argumentacja podniesiona w tym zakresie może być rozpatrywana ewentualnie w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na marginesie tylko Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że potwierdzenie odbioru (k. 27 akt sądowych) zawiera wykaz pism przekazanych spółce, a wśród nich wymieniono m.in. "wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi".
Reasumując, skoro akta sprawy potwierdzają, że brak formalny skargi w omawianym zakresie zaistniał, Przewodniczący Wydziału miał obowiązek uruchomienia trybu z art. 49 § 1 p.p.s.a., wyznaczając spółce termin do uzupełnienia tegoż braku. W okolicznościach sprawy bezspornie zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie, co z kolei skutkowało zastosowaniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odrzucając na tej podstawie skargę sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem ani art. 49 § 1 ani art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a.