Uzasadnienie
W.Ł. (dalej jako "Skarżący") pismem z dnia 14 marca 2021 r. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2021 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu w kwocie 100 zł.
Skarżący wraz z wniesionym zażaleniem, pismem z dnia 31 stycznia 2022 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r. sygn. akt III SPP/Wa 81/22 odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskutek rozpoznania wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 30 marca 2022 r. Skarżący w treści pisma z dnia 12 maja 2022 r., przy którym doręczony mu został odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem, został pouczony o braku środka zaskarżenia przedmiotowego postanowienia.
Skarżący pismem z dnia 6 czerwca 2022 r., powołując się na art. 194 § 1, art. 165 i art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a."), złożył zażalenie.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SPP/Wa 81/22 odrzucił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący składając pismem z 6 czerwca 2022 r. zażalenie na powyższe postanowienie, pomimo prawidłowego pouczenia o braku środka zaskarżenia, wniósł je na rozstrzygnięcie, od którego nie służy żaden środek odwoławczy.
Skarżący pismem z dnia 19 lipca 2022 r. wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, uzupełnione pismem, które wpłynęło do sądu dnia 25 lipca 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Natomiast, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Należy podkreślić, że postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne. Nie zostało ono wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., to zażalenie takie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
W konsekwencji zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy skutkuje odrzuceniem wniesionego zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, stosując odpowiednio art. 178 P.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia zażalenia wniesionego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.