Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 739/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO) z dnia 29 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 października 2021 r. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, bądź nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, wskazania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 124 (słownie: sto dwadzieścia cztery) złote, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pomimo skutecznego doręczenia zarządzenia na adres skarżącej w dniu 10 listopada 2021 r., nie uzupełniła braków formalnych.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. W ocenie skarżącej postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa co powinno skutkować nieważnością postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wniosła o ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli instancyjnej wywołanej zażaleniem skarżącej jest wyłącznie prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 grudnia 2021 r. odrzucającego skargę skarżącej. Poza zakresem badania tutejszego Sądu pozostaje wniosek w sprawie prawa pomocy, gdyż podlega on odrębnemu rozpoznaniu. Na marginesie można odnotować, że prawo pomocy zostało przyznane skarżącej postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z 9 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Łd 31/22.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że skarga, tak jak każde pismo procesowe powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism zostały uregulowane w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z pkt 4 art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu, bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a.
Z kolei według postanowień art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 P.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, iż stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego strona została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 P.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 października 2021 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, wskazanie numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 124 (słownie: sto dwadzieścia cztery) złote, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Skarżąca braków tych nie usunęła, co jest bezsporne w niniejszej sprawie. Zatem w zgodzie z obowiązującymi przepisami Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 i 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.