Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 lipca 2022 r., III SA/Wr 257/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie M.S. na zarządzenie WSA we Wrocławiu z 25 maja 2022 r. o ściągnięciu przymusowo od skarżącego kwotę 100 zł, w sprawie ze skargi M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 9 kwietnia 2019 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wojewódzki sąd administracyjny wskazał, że zarządzenie o przymusowym ściągnięciu opłaty kancelaryjnej zostało doręczone skarżącemu 4 czerwca 2022 r. Na powyższe zarządzenie strona wniosła zażalenie, które zostało złożone bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego - 10 czerwca 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej). Zażalenie zostało przekazane przez NSA zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - 21 czerwca 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej).
W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie, a także o zwolnienie z opłaty kancelaryjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Natomiast stosownie do art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, został on prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wnoszenia zażalenia (k. 99). Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie, ponieważ jak prawidłowo ustalił, termin do złożenia zażalenia upływał 13 czerwca 2022 r., natomiast wpłynęło ono do właściwego sądu w dniu 21 czerwca 2022 r., zatem po upływie 7 dniowego terminu, liczonego od 4 czerwca 2022 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.