Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 lutego 2023 r., sygn. akt III FZ 72/23

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym postanowieniem z 19.07.2022 r. o sygn. III SPP/Wa 84/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi W.L. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25.01.2021 r., nr KOC/3533/Eg/18, wydane w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 11.05.2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 30.03.2022 r., odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
2. 2. W aktach sprawy widnieje informacja, że starszy referendarz sądowy WSA w Warszawie postanowieniem z 30.03.2022 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 11.05.2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
3. 2.1. Z uwagi na to, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 11.05.2022 r. WSA w Warszawie postanowieniem z 19.07.2022 r. na postawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje.
4. 3. Na postanowienie z 19.07.2022 r. skarżący wniósł zażalenie, domagając jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia go poprzedzającego i ponownego rozpoznania sprawy.
5. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
6. 4.1. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Prawodawca, w powołanej wyżej ustawie, w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w 15.08.2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to przypadek, o którym stanowi bowiem art. 258 § 4 p.p.s.a.

Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że prawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy zostało prawidłowo odrzucone – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. - z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.

1. 4.2. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.

Sędzia NSA Stanisław Bogucki