Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 9 września 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 354/21 Sąd odrzucił skargę skarżącego w uzasadnieniu wskazując, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 10 czerwca 2021 r. Skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 24 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego, k. 9 akt sądowych) i została przesłana do organu administracji w dniu 27 lipca 2021 r. (pieczęć biura podawczego Sądu, k. 2 akt sądowych). W związku z powyższym, Sąd wskazując na treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyjaśnił, że w niniejszej sprawie ostatnim dniem do wniesienia skargi był 12 lipca 2021 r. (przy uwzględnieniu regulacji art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skarga jako wniesiona z uchybieniem temu terminowi podlegała zatem odrzuceniu, wobec czego Sąd na podstawie art. 58 § I pkt 2 p.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym opisał stan faktyczny sprawy podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie
Jak stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Powołany przepis został przez sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretowany, gdyż z jego treści wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że w procedurze postępowania sądowoadministracyjnego uruchomienie postępowania przed sądem administracyjnym następuje poprzez wniesienie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wobec wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a. wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest bezskuteczne i nie powoduje zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. m.in. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08; z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1668/08; z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1489/07; z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07; z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06; z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 783/14, publ. www.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008, s. 284).
Skoro zatem skarga została nadana bezpośrednio na adres sądu 24 lipca 2021 r., a sąd przekazał skargę organowi 27 lipca 2021 r., to prawidłowo sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie został zachowany ustawowy termin do jej wniesienia i skargę - jako wniesioną po upływie terminu - odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do treści zażalenia, to w nie zawiera ono argumentacji dotyczącej wniesienia skargi do sądu. Skarżący przedstawił w nim stan faktyczny sprawy podatkowej, co w świetle rozpoznania niniejszej sprawy dotyczącej odrzucenia skargi nie mogło stanowić argumentacji podważającej zasadność zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Sędzia NSA: Jacek Brolik