Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 września 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 766/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA") odrzucił skargę J. N. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: "Dyrektor") z 9 lipca 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W uzasadnieniu tego postanowienia WSA wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie kwestionowane postanowienie Dyrektora zostało doręczone Skarżącemu 26 lipca 2021 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne poświadczenie odbioru. Oznacza to, że ostatnim dniem na złożenie skargi w ustawowym terminie był 25 sierpnia 2021 r. Tymczasem skargę nadano w dopiero 27 sierpnia 2021 r. WSA zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi.
W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia Skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a.") - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem Strona nie uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
- a) art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. O szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych wywołanych nimi sytuacji i kryzysowych poprzez brak wyznaczenia terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie tego terminu.
Jak wynika z akt sprawy, WSA prawidłowo ocenił, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, zasadnie zatem WSA odrzucił skargę. W samym zażaleniu Skarżący przyznaje się do tego, że terminowi uchybił. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w konsekwencji, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przedstawiona przez Skarżącego argumentacja odwołuje się w zasadzie do przesłanek dotyczących przywrócenia terminu. Nie może ona jednak wywołać skutków procesowych w niniejszym postępowaniu wpadkowym, które dotyczy tego, czy skarga została wniesiona w terminie.
Wyjaśnić w tym kontekście można, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z art. 85 p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności dokonanej przez stronę po terminie. Przepis ten nie ma jednak charakteru bezwzględnego, gdyż zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Rygory formalne, które musi spełnić wnioskodawca zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., to wniesienie do sądu pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z 87 § 2 p.p.s.a na stronie, która składa wniosek o przywrócenie terminu, spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.