Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 października 2020 r., I SA/Kr 960/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 22 lipca 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wojewódzki sąd administracyjny wskazał, że skarżący pismem nadanym w placówce pocztowej 10 września 2020 r. zakwestionował do WSA w Krakowie decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 22 lipca 2020 r., która została skutecznie doręczona skarżącemu 10 sierpnia 2020 r. (k. 220 akt administracyjnych). Jak wynika z akt sprawy, powyższa decyzja zawierała szczegółowe pouczenie o prawie, trybie i terminie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, a także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i nadanie jej dalszego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie tego terminu.
Jak wynika z akt sprawy, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, zasadnie zatem WSA w Krakowie odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w konsekwencji, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do wniosku strony o przywrócenie terminu należy podkreślić, iż zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z art. 85 p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności dokonanej przez stronę po terminie. Przepis ten nie ma jednak charakteru bezwzględnego, gdyż zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Rygory formalne, które musi spełnić wnioskodawca zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., to wniesienie do sądu pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z 87 § 2 p.p.s.a na stronie, która składa wniosek o przywrócenie terminu, spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie spełnia on wymogów określonych powyżej. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.