Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 października 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 770/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A.M., zwanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 10 czerwca 2020 r.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 301/20, utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 25 stycznia 2021 r. o tej samej sygnaturze, pozostawiono powyższy wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2021 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt III FZ 287/21.
Zarządzeniem z dnia 27 września 2021 r., doręczonym Skarżącemu 15 października 2021 r., wezwano go do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 27 stycznia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie informacji z Oddziału Finansowo-Budżetowego Sąd pierwszej instancji ustalił, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w ustawowym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 22 października 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku biorąc pod uwagę, że Skarżący pomimo wezwania nie uiścił wpisu sądowego od skargi, a postępowanie wywołane jego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostało rozstrzygnięte poprzez pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W zażaleniu na wskazane postanowienie Skarżący wnosząc o jego uchylenie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a., art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych (Dz. U. z 1977 r., nr 38 poz. 167). W ocenie Skarżącego postanowienie Sądu pierwszej instancji rażąco narusza interes społeczny i obywatelski, powoduje utratę zaufania do władzy publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności w stosunku do pisma, od którego strona nie uiściła należnej opłaty. Konsekwencją nieuiszczenia należnego wpisu od zażalenia jest odrzucenie tego środka zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, zarządzenie z dnia 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi uprawomocniło się z dniem 26 maja 2021 r. wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia Skarżącego na to zarządzenie. Z powyższego wynikał zatem obowiązek Skarżącego do uiszczenia wymaganego wpisu. Obowiązku tego, wbrew założeniom Skarżącego, nie znosi kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony już po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy oraz po otrzymaniu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.
W tych okolicznościach prawidłowa pozostawała konstatacja Sądu pierwszej instancji, że skoro zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 27 września 2021 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia z 27 stycznia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono Skarżącemu 15 października 2021 r. a Skarżący tego wpisu nie uiścił w zakreślonym terminie to Sąd pierwszej instancji, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
Nie zasługiwał też na uwzględnienie wskazany w zażaleniu zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Dla kwalifikacji bezpośredniego stosowania konstytucji przez sądy, podstawowe znaczenie ma oparcie podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądowego na normie konstytucyjnej. O tym, że sąd zastosował daną normę konstytucyjną lub też jej nie zastosował decyduje to, iż norma konstytucyjna stanowi element podstawy prawnej jego rozstrzygnięcia. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w badanej sprawie.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oddalił zażalenie.