Uzasadnienie
K. W. (dalej: Skarżąca), skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zakwestionowała postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z 6 marca 2020 r., nr SKO.4117/182/2020 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na wezwanie do przedłożenia informacji w sprawie podatku leśnego.
Zarządzeniem z 25 maja 2020 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 12 czerwca 2020 r. W odpowiedzi Skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, inicjując następnie w sprawie szereg postępowań incydentalnych w zakresie wyłączenia od orzekania sędziów oraz referendarzy sądowych, a także w zakresie prawa pomocy. Z uwagi na zakończenie postępowania w zakresie prawa pomocy, w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych, zarządzeniem z 28 lipca 2022 r., wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej skutecznie w dniu 24 sierpnia 2022 r.
W Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Postanowieniem z 29 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1100/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z 6 marca 2020 r., nr SKO.4117/182/2020, wydaną w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na wezwanie do przedłożenia informacji w sprawie podatku leśnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę wyjaśnił, że Skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 maja 2020 r. została doręczona Skarżącej 24 sierpnia 2022 r. w związku z powyższym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi kończył swój bieg 31 sierpnia 2022 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Pismem z 26 października 2022 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Wniosła o uchylenie, zmianę i ponowne rozpatrzenie. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Powołała się m.in. na art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), ponadto wiosła o zwolnienie od kosztów od zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (w tym przypadku skargi), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (w tym przypadku wpis). W razie nieopłacenia skargi wzywa się wnoszącego, aby uiścił należny wpis a niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżącej o przyznanie częściowego prawa pomocy został rozpatrzony. Postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca wniosła sprzeciw. W wyniku wniesionego sprzeciwu postanowieniem z 6 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym, prawidłowo wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 maja 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej 24 sierpnia 2022 r. (k. 133 akt sądowych).
Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że termin, do którego należało uiścić brakujący wpis upływał 31 sierpnia 2022 r. Na podstawie dokumentów księgowych Sądu ustalono, że kwota wpisu nie wpłynęła na rachunek Sądu w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji należy stwierdzić, że Sąd prawidłowo zastosował przepisy art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw.
z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji.
W przedmiocie sprostowania sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie drugim na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a w związku z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować postanowienie sądu pierwszej instancji, jeżeli sprawa toczy się przed nim.
Sędzia Jacek Pruszyński