Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 października 2022 r.,
III ONP 2/22 odrzucił skargę L.N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2020 r., II SA/Wa 1972/19.
Pismem z 19 maja 2023 r. skarżący ponowił swój wniosek o skierowanie do Prezesa UODO postanowienia sygnalizacyjnego. Wskazał, że do chwili obecnej nie otrzymał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a.") "[w] razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach". Przepis ten uprawnia sąd administracyjny do poinformowania organów administracji publicznej o nieprawidłowościach w ich funkcjonowaniu w formie tzw. postanowienia sygnalizacyjnego. Posłużenie się jednak w nim zwrotem "skład orzekający sądu może" świadczy o tym, że decyzja w tym przedmiocie została pozostawiona wyłącznie uznaniu składu orzekającego i stanowi jego wyłączną inicjatywę w wydaniu takiego postanowienia.
Ponieważ strony postępowania nie mogą skutecznie domagać się od sądu rozpoznającego sprawę wydania takiego postanowienia, to kierowanie wniosku w tym przedmiocie należy uznać za niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 193 p.p.s.a.