Postanowienie NSA z 18 kwietnia 2023 r., III OPP 16/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 875/20 w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 9 listopada 2020 r. nr 496/2020/WF/E w przedmiocie odmowy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Jerzy Stelmasiak

Uzasadnienie

H. J. (dalej: skarżąca) pismem z dnia 14 marca 2023 r. (które wpłynęło do NSA dnia 17 marca 2023 r.) wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 875/20 w sprawie z jej skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 9 listopada 2020 r. nr 496/2020/WF/E w przedmiocie odmowy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.

Z akt wynika, że ww. skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 29 grudnia 2020 r. Zarządzeniem z tego samego dnia skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 875/20, nadano jej symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. Następnie przy piśmie z dnia 30 grudnia 2020 r. doręczono skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę.

Następnie zarządzeniem z dnia 16 lutego 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w celu rozważenia zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 18 lutego 2021 r. zawiesił postępowanie sądowe.

W tych okolicznościach skarżąca złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, wnosząc o:

1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie;
2. zobowiązanie WSA w Białymstoku do rozpoznania sprawy w terminie 3 miesięcy od rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania;
3. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kwoty 5000 zł;
4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;
5. rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa").

Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że czynności podejmowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku były prawidłowe i terminowe. Wskazać także należy, że sprawa – z uwagi na pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 866/20 – została przez WSA w Białymstoku zawieszona (postanowienie z dnia 18 lutego 2021 r.). Jak wynika zatem z powyższego, w sprawie niniejszej podejmowane były czynności zmierzające do jej zakończenia. Wystąpienie zaś przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania, nie stanowi okoliczności obciążającej Sąd zarzutem przewlekłości postępowania.

Z uwagi na argumentację skargi na przewlekłość postępowania, należy także w tym miejscu zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania, stosownie do art. 12 ust. 3 zdanie drugie ustawy, nie może wkraczać w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy, a zatem nie ocenia prawidłowości podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć, więc argumenty tego rodzaju zawarte w przedmiotowej skardze na przewlekłość postępowania, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.