Postanowienie NSA z 21 czerwca 2022 r., III OPP 4/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J.K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SO/Bk 2/22 w sprawie z wniosku J.K. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie NSA Olga Żurawska-Matusiak Zbigniew Ślusarczyk

Uzasadnienie

J.K. (dalej: skarżący) pismem z dnia 17 lutego 2022 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SO/Bk 2/22 w sprawie z jego wniosku o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w sprawie ze skargi skarżącego na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w przedmiocie informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75), dalej jako: "ustawa", strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Pismo zawierające skargę musi spełniać określone w art. 6 tej ustawy wymogi. Są to wymogi przewidziane dla każdego pisma w sprawie (art. 6 ust. 1 tej ustawy) oraz wymogi odnoszące się do tego szczególnego środka, a mianowicie żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 ustawy). Niespełnienie wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy obliguje sąd do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy).

W rozpoznawanej skardze na przewlekłość postępowania skarżący nie wskazuje, że domaga się stwierdzenia przewlekłości postępowania, ani nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie (art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Skoro dla stwierdzenia zasadności skargi niezbędne jest m.in. zbadanie terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (art. 2 ust. 2 ustawy o skardze), to skarżący uzasadniając skargę powinien wskazać okresy, w których sąd nie podejmował czynności bądź podejmował czynności, które nie zmierzały do załatwienia sprawy i jedynie przedłużały postępowanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2017 r., III SPP 16/17, opubl. w SIP Lex nr 2302780, z 14 stycznia 2014 r., III SPP 281/13, opubl. w SIP Lex nr 1555677). W tej sprawie skarżący powołał się tylko ogólnie na niepodejmowanie czynności lub podejmowanie czynności nieuzasadnionych przez Sąd, nie wskazując konkretnych zbędnych czynności czy też okresów, w których Sąd zaniechał podejmowania czynności mających na celu załatwienie sprawy.

W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z orzekł jak w sentencji postanowienia.