Postanowienie NSA z 21 lipca 2022 r., III OPP 49/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi E. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2828/19 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2019 r. nr ZSPU.440.375.2019.MI.I.54748,54749 w przedmiocie udostępnienia danych osobowych postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie NSA Przemysław Szustakiewicz Jerzy Stelmasiak

Uzasadnienie

E. Ś. pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. (które wpłynęło do NSA dnia 7 lipca 2022 r.) wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2828/19 w sprawie z jej skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2019 r. w przedmiocie udostępnienia danych osobowych.

Z akt wynika, że ww. skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 24 grudnia 2019 r. Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2019 r. skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Wa 2828/19, nadano jej symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę.

Następnie przy piśmie z dnia 8 stycznia 2020 r. doręczono skarżącej odpis odpowiedzi na skargę, a zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie nr PESEL.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2020 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zarządzeniem z dnia 11 marca 2020 r. WSA w Warszawie zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o wyznaczenie dla skarżącej adwokata.

W dniu 2 kwietnia 2020 r. do WSA w Warszawie wpłynęło pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o wyznaczeniu dla skarżącej pełnomocnika z urzędu.

Zarządzeniem z dnia 22 września 2020 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 27 października 2020 r. Następnie, zarządzeniem z dnia 15 października 2020 r., z uwagi na znaczny wzrost liczby zakażeń wirusem SARS-CoV-2, zdjęto sprawę z wokandy posiedzenia jawnego wyznaczonego na dzień 27 października 2020 r. oraz zarządzono przeprowadzenie w sprawie posiedzenia niejawnego, o czym poinformowano strony.

Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2019 r.

Odpis wyroku doręczono m. in. pełnomocnikowi skarżącej.

Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2021 r. zawiadomiono Okręgową Radę Adwokacką w Warszawie, że wyznaczony w ramach przyznania prawa pomocy pełnomocnik nie wykonał obowiązku polegającego na złożeniu w terminie, o którym mowa w art. 177 § 5 P.p.s.a. skargi kasacyjnej bądź sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

W dniu 1 lutego 2021 r. do WSA w Warszawie wpłynęło pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, którym Rada poinformowała Sąd, iż zmieniła pełnomocnika dla skarżącej.

W dniu 16 lutego 2021 r., pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2021 r., po rozpoznaniu wniosku, przywrócono termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Po sporządzeniu uzasadnienia wyroku, doręczono go pełnomocnikowi skarżącej przy piśmie z dnia 31 marca 2021 r.

Następnie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2020 r., która została przekazana do NSA w dniu 16 czerwca 2021 r.

W tych okolicznościach skarżąca złożyła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, domagając się stwierdzenia przewlekłości w sprawie, przyznania od Skarbu Państwa kwoty w wysokości 10 000 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa").

Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (24 grudnia 2019 r.) do dnia rozpoznania skargi przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2020 r.- upłynęło niewiele ponad 10 miesięcy.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przesłany pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu, który następnie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie.

Zarządzeniem z dnia 21 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie zarejestrował wniesioną skargę kasacyjną, a jej odpis doręczył uczestnikowi postępowania oraz pełnomocnikowi organu. Następnie, zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2021 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie przedstawił akta sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Zdaniem NSA, w tym stanie sprawy Sąd I instancji działał terminowo i sprawnie. Należy zauważyć, że bez zwłoki podejmowane były kolejne kroki zmierzające do merytorycznego rozpoznania skargi, a wyrok został w terminie uzasadniony i niezwłocznie doręczony skarżącemu.

Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że sprawa została załatwiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bez zbędnej zwłoki, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącej, że w toczącym się postępowaniu sądowym doszło do przewlekłości prowadzonego postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.