Uzasadnienie
A.Ż. pismem z dnia 10 lipca 2021 r. (które wpłynęło do NSA dnia 22 lipca 2021 r.) wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 393/21 w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Z akt wynika, że ww. skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 11 lutego 2021 r. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2021 r. skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Wa 393/21, nadano jej symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. Następnie przy piśmie z dnia 25 lutego 2021 r. doręczono skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwano go do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie nr PESEL. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 8 marca 2021 r. skarżący nadesłał do Sądu nr PESEL oraz ustosunkował się do odpowiedzi na skargę wniesioną przez organ.
Następnie zarządzeniem z dnia 14 maja 2021 r. wezwano organ do uzupełnienia akt sprawy poprzez złożenie rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby oraz rozkazu personalnego o przyznaniu skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ nadesłał do Sądu wymagane dokumenty przy piśmie z dnia 8 czerwca 2021 r.
Następnie zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 24 czerwca 2021 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2021 r. zawiesił postępowanie sądowe.
Pismem z dnia 8 lipca 2021 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania, które Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał do NSA celem jego rozpoznania.
W tych okolicznościach skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa").
Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (11 lutego 2021 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (15 lipca 2021 r.- data wpływu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) upłynęło niewiele ponad 5 miesięcy. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że czynności podejmowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie były prawidłowe i terminowe. Wskazać także należy, że sprawa – z uwagi na pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 866/20 – została przez WSA w Warszawie zawieszona (postanowienie z dnia 24 czerwca 2021 r.). Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, które zostanie rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny po wyznaczeniu terminu posiedzenia.
Jak wynika zatem z powyższego, w sprawie niniejszej podejmowane były czynności zmierzające do jej zakończenia. Wystąpienie zaś przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania, nie stanowi okoliczności obciążającej Sąd zarzutem przewlekłości postępowania.
Z uwagi na argumentację skargi na przewlekłość postępowania, należy także w tym miejscu zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania, stosownie do art. 12 ust. 3 zdanie drugie ustawy, nie może wkraczać w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy, a zatem nie ocenia prawidłowości podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć, więc argumenty tego rodzaju zawarte w przedmiotowej skardze na przewlekłość postępowania, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.