Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1199/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 495/18 oddalił skargę W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nakazującą W. L., K. C., L. C. i małoletniej M. C. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), art. 6a, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, dalej: rozporządzenie).

Komendant Stołeczny Policji po wszczęciu z urzędu (zawiadomienie z [...] października 2013 r.) postępowanie w sprawie opróżnienia przez W. L., K. C., L. C. i małoletnią M. C. zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] i po poinformowaniu strony i zainteresowanych o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, w dniu [...] listopada 2017 r. wydał decyzję nakazująca wyżej wymienionym opróżnienie przedmiotowego lokalu. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia.

W niniejszej sprawie ustalono, iż przedmiotowy lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] jest własnością [...] i pozostaje w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji.

Lokal ten został przydzielony B. i T. L. do wspólnego zamieszkiwania z córką G. L. i synem W. L., na podstawie przydziału [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r. wydanego przez KMO [...].

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r. r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie Wydział I Cywilny (sygn. akt I C 259/14) oddalił powództwo W. L. przeciwko Miastu [...] o ustalenie istnienia stosunku prawnego najmu lokalu. Apelacja W. L. została oddalona wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. Sądu Okręgowego w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy (sygn. akt V Ca 4173/14).

Przedmiotowy lokal należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających stosowanie przepisów o charakterze ogólnym – to jest przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610) oraz przepisów Kodeksu cywilnego.

Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, został ściśle i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust.

1. Natomiast art. 89 ustawy o Policji wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego (są to: małżonek, wstępni, dzieci własne lub małżonka pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia). Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708) w art. 29 ust. 1 i 2 statuuje prawo do zajmowania takich mieszkań (poza policjantami w służbie czynnej) jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że W. L., K. C., L. C. i małoletnia M. C. nie są ani funkcjonariuszami Policji, ani osobami uprawnionymi do renty rodzinnej, nie posiadają również samoistnego prawa do lokalu mieszkalnego, gdyż nigdy nie byli jego głównymi najemcami przedmiotowego lokalu. Zatem zajmują lokal bez tytułu prawnego.

Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów Policji, przez osoby, które nie posiadają do niego tytułu prawnego, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

W. L. zaskarżył w całości decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę W. L. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że organy Policji obu instancji prawidłowo rozpoznały niniejszą sprawę, prawidłowo dokonując subsumpcji zgromadzonego materiału faktycznego, niezbędnego do jej wyjaśnienia, ze stanem prawnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oba rozstrzygnięcia odpowiadają prawu i nie zawierają wad, które mogły by stanowić o ich uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności.

Jak stwierdził Sąd I instancji B. L. był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. Przedmiotowy lokal mieszkalny został mu przydzielony w związku z tą służbą, decyzją przydziałową wydaną przez KMO w dniu [...] sierpnia 1967 r. B. L. zmarł w 1994 r. W. L. jest jego synem i już dawno ukończył 25 rok życia. Został wyszczególniony w decyzji przydziałowej jako członek rodziny, uprawniony do zamieszkania w tym lokalu wraz z ojcem-milicjantem i w lokalu tym zamieszkuje nadal, wraz ze swoją córką, zięciem i małoletnią wnuczką. Tym samym aktualnie skarżący nie legitymuje się tytułem prawnym do zajmowania przedmiotowego lokalu. W. L. (jak i wszyscy zamieszkujący z nim członkowie jego rodziny) nie należy do osób wskazanych w art. 88 ust. 1, art. 89 ustawy o Policji ani do osób wskazany w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

W tej sytuacji wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji nakazującej opróżnienie przedmiotowego lokalu przez wskazane w decyzji osoby, było zgodne z art. 95 ust. 3 pkt 3, art.97 ust.5 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia, a Komendant Główny Policji zasadnie utrzymał to rozstrzygniecie w mocy.

Sąd I instancji stwierdził, że nie ma racji skarżący, twierdząc że jako wstępny, wspólnie zamieszkujący ze swym ojcem w przedmiotowym lokalu, wstąpił w jego prawa do tego lokalu. Taka konstrukcja prawna (oparta na prawie cywilnym i ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) mogła by być zasadna wobec prawa najmu do zwykłego lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie jest inaczej. Przedmiotowy lokal należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.

Ponadto Sąd I instancji zaznaczył, że samodzielny tytuł do zamieszkania przysługiwał niewątpliwie B. L. i tytuł ten wygasł wraz z jego śmiercią. Natomiast uprawnienia skarżącego ograniczały się jedynie do wspólnego zamieszkiwania z ojcem i były zależne od jego prawa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W. L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. I. prawa materialnego poprzez:
2. 1. błędną wykładnię art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, oraz innymi przepisami tej ustawy, poprzez błędne przyjęcie, iż w przypadku wydania decyzji o opróżnieniu lokalu adresatom tej decyzji nie przysługuje ochrona opisana w ustawie o ochronie praw lokatorów, jak również, że ustawa ta nie znajduje zastosowanie w tych sprawach, w szczególności nie obowiązują uprawnienia przewidziane w art. 11 ustawy, zasada przeprowadzenia postępowania eksmisyjnego przed sądem cywilnym, uprawnienia do lokali zastępczych etc., podczas, gdy w ocenie skarżącego ochrona taka powinna przysługiwać na zasadzie przepisów Konstytucji RP,
3. 2. błędną wykładnię przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. tj.:
4. a) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 75 ust. 1 w z w. z art. 30 Konstytucji RP polegające na wydaniu decyzji stojącej w sprzeczności z zasadą prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałania bezdomności oraz naruszającej godność W. L., K. C., L. C. oraz małoletniej M. C. poprzez pozbawienie rodziny stałego miejsca zamieszkania i nie wskazanie lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie, podczas gdy zobowiązani nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych;
5. b) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 71 ust. 1 w zw. z art. 30 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji, która narusza dobro i godność rodziny znajdującej się w bardzo trudnej sytuacji materialnej oraz stoi w sprzeczności w polityką społeczną państwa w zakresie w jakim państwo zobowiązane jest nieść pomoc rodzinie;
6. 3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegające na nieposzanowaniu prawa do mieszkania W. L., K. C., L. C. oraz małoletniej M. C. i nieuwzględnienie służącego skarżącemu tytułu do zajmowania go wynikającego z przywołanej wyżej umowy najmu.
7. II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
8. 1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nakazująca W. L., K. C., L. C. oraz małoletniej M. C. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], została wydana pomimo niepodjęcia przez Organ - zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji - żadnych czynności dowodowych w konsekwencji czego zaskarżana decyzja jest dowolna i wykracza poza ramy uznania administracyjnego ustanowionego w tym przepisie;
9. 2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, iż decyzja Komendanta Głównego Policji zawierała nienależyte i niedostateczne sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji przejawiające się w lakonicznym przytoczeniu podstawy prawnej, ogólne odniesienie się jedynie do wybranych przez organ zarzutów, z pominięciem pozostałych, ustosunkowanie się w sposób abstrakcyjny i lakoniczny do zarzutów naruszeń szeregu przepisów postępowania, niewskazanie przez organ w oparciu o jaki materiał dowodowy wydał zaskarżoną decyzję

Nadto ze względu na ocenę skarżącego co do niezgodności art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego z Konstytucją RP, w szczególności z jej przepisami wskazanymi w treści skargi, skarżący kasacyjnie wniósł o rozważenie przez Sąd skierowania, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, pytania prawnego co do zgodności tego przepisu z ustawą zasadniczą.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 28 czerwca 2022 r. w związku z brakiem zgody wszystkich stron na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090).

Zgodnie z ww. regulacją "[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (...)", w okresie tym "wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu". Stosownie do ustępu 3 ww. artykułu "[p]rzewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie sprawy było konieczne z uwagi na długość toczącego się postępowania sądowego. Nadto ze względów technicznych nie jest możliwe we wszystkich sprawach, w których nie zrzeczono się rozprawy, przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Strony uprzedzono o takim trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im przedstawienie dodatkowych wyjaśnień na piśmie (k.133 a.s.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Ocenione w pierwszej kolejności zostały zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które okazały się być bezpodstawne.

W zarzutach tych skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a także w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Ze względu na sposób konstrukcji tych zarzutów można się jedynie domyślać, że ich autorowi chodziło o błędne zastosowanie powołanych przepisów. Jednak zarzuty te, poza ich sformułowaniem, w żaden sposób nie zostały uzasadnione. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor ograniczył się jedynie do przywołania zasady prawny obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. i wskazania w czym się ona przejawia oraz do ogólnego stwierdzenia, że jedną z głównych zasad postępowania jest zasada "adekwatnego uzasadnienia" (łącznie 6 zdań na str. 12 skargi kasacyjnej).

Natomiast nie wskazano żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, które nie zostały wykazane przez organy administracyjne w zgromadzonym materiale dowodowym lub dowodów, które organy pominęły albo nie przeprowadziły. Co więcej w żaden sposób nie zostało wykazane, że ewentualne naruszenie tych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Dodać także należy, że wbrew tezie zawartej w pierwszym z analizowanych zarzutów decyzja podejmowana w trybie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, lecz "ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia określonej w tej normie przesłanki polegającej na zajmowaniu przez daną osobę lokalu, o którym mowa w art. 90 ustawy o Policji bez tytułu prawnego, organ Policji jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia nakazującego jej opróżnienie tego mieszkania.

W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania luzu decyzyjnego ze względu na jednoznaczne oznaczenie sposobu rozstrzygnięcia przez ustawodawcę. Nie jest obowiązkiem organów Policji zabezpieczanie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem" – wyrok NSA z 20 października 2021 r., sygn. III OSK 4248/21. Zadanie to należy do gminy i do niej należy kierować wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów gminy (mieszkanie komunalne). W konsekwencji nie sposób zarzucić, że "zaskarżana decyzja jest dowolna i wykracza poza ramy uznania administracyjnego", gdyż go w tym przepisie nie ma.

Jako nieuzasadnione ocenić należy także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty te zostały podniesione w postaci błędnej wykładni art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, a także art. 75 ust. 1 w z w. z art. 30 Konstytucji RP i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 30 Konstytucji RP oraz w postaci naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Otóż należy stwierdzić jednoznacznie, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powołanych wyżej przepisów, a co więcej wskazane przepisy Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie były nawet stosowane przez Sąd I instancji, a zatem w żadnej postaci nie mogły zostać one naruszone.

Ubocznie jedynie wskazać należy za Sądem I instancji, który to uczynił już w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 listopada 2017 r., sygn. SK 29/16 jednogłośnie stwierdził, iż art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Dodatkowo podkreślić należy, że wbrew stwierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej "osią sporu" w niniejszej sprawie nie jest ustalenie, "czy w przypadku opróżniania lokalu będącego w dyspozycji MSWIA, a będącego własnością np. [...], lokatorom przysługiwać powinna ochrona równa ochronie innych lokatorów". Ponieważ prawo administracyjne jest prawem bezspornym, a przed sądem administracyjnym nie ma sporu w klasycznym rozumieniu tego słowa, to można mówić jedynie o sporze o prawo, tj. o ustalenie przez sąd, czy zaskarżony akt był zgodny z prawem, czy nie (zob. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, s. 62 i 366). Kontrola sądowa w przedmiotowej sprawie dotyczyła wyłącznie prawidłowości zastosowania do ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 14 rozporządzenia. I tylko prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organy administracyjne lub sąd mógł dotyczyć ewentualny "spór". W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, ani zastosowanej podstawy prawnej (dokonanej subsumpcji).

Odnośnie wniosku w przedmiocie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, to skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze kasacyjnej zakresie. Z przepisu art. 193 Konstytucji RP wynika jednoznacznie, że jednym z warunków koniecznych do wystąpienia z takim pytaniem jest powstanie – w ocenie składu orzekającego w danej sprawie – wątpliwości co do konstytucyjności kwestionowanych przepisów oraz od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Wynika z tego, że kwestię wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym pozostawiono uznaniu sądu administracyjnego. Nie jest on w tej kwestii związany żądaniem stron postępowania. Nie musi więc kierować takiego pytania do Trybunału, jeżeli jest przekonany, że mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisy są zgodne z Konstytucją, albo od odpowiedzi na które nie zależy rozstrzygnięcie konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej.

W konsekwencji skład orzekający w niniejszej sprawie, mając w szczególności na uwadze wyżej poczynione rozważania, nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym we wnioskowanym przez stronę skarżącą kasacyjnie zakresie – zwłaszcza, że jak wskazano wyżej Trybunał Konstytucyjny już się wypowiedział w tej kwestii.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.