Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2606/18 oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] zaliczył małoletnią J. B. do osób niepełnosprawnych okresowo, do dnia 31 marca 2016 r. z powodu schorzeń oznaczonych symbolem przyczyny niepełnosprawności "07-S".
Od ww. orzeczenia, E. B., przedstawiciel ustawowy małoletniej (matka), odwołała się w dniu 15 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim. Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r. E. B. działając przez pełnomocnika - radcę prawnego W. M. złożyła ponowne odwołanie w tej samej sprawie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim, za pośrednictwem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...].
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy powyższe orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] stycznia 2015 r.
Pismem z dnia 21 marca 2015 r. pełnomocnik strony złożył do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015 r.
Decyzją z [...] lipca 2015 r. znak: [...] Minister Pracy Polityki Społecznej odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia. Wobec powyższego wnioskiem z 23 lipca 2015 r. pełnomocnik małoletniej J. B. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Ministra z [...] lipca 2015 r.
Rozpoznając ponownie sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu podniósł, że w rozpatrywanej sprawie żadna z przesłanek, skutkujących stwierdzeniem nieważności, enumeratywnie określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., nie wystąpiła. Organ wskazał, że strona występując z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej podniosła ponownie zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie odwołania przez Wojewódzki Zespół w Województwie Podkarpackim niezgodnie z żądaniem strony tj. co do całości orzeczenia, a nie jedynie co do pkt 7 orzeczenia. W przedmiotowym wniosku Strona nie życzyła sobie rozpoznania całości orzeczenia skarżonego odwołaniem tylko jego części.
W ocenie organu administracyjnego, podniesiony zarzut należało uznać za bezzasadny, bowiem Wojewódzki Zespół w Województwie Podkarpackim działając w postępowaniu odwoławczym jako organ II instancji zobowiązany był do kompleksowej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Natomiast z uwagi na fakt, iż po powtórnym dokonaniu analizy nie stwierdzono zaistnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia należało, decyzję I instancyjną utrzymać w mocy.
Skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik małoletniej J. B. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra. W skardze przywołano argumentację analogiczną jak w toku postępowania, iż skarżąca nie życzyła sobie wszczęcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do całości decyzji, tylko co do części. Postępowanie z urzędu uruchomiono zaś wbrew żądaniu strony, co stanowi rażące naruszanie art. 15 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], uznając, że Minister Pracy i Polityki Społecznej, nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności.
W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2102/16 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 14/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA nie podzielił bowiem stanowiska o braku właściwości Ministra Pracy i Polityki Społecznej do rozpoznania środka odwoławczego w niniejszej sprawie.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w powołanym na wstępie wyroku oddalając skargę.
W motywach podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że dokonanie oceny, zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie nieważnościowym poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych. (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998 r. II SA 456/98).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że zasadnie orzekający w sprawie organ przyjął, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie narusza prawa w stopniu rażącym.
Wyjaśniono, że spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim nie naruszył w sposób rażący prawa, przy rozpoznaniu odwołania skarżącej, poprzez rozpoznanie sprawy całościowo, kompleksowo, a nie zgodnie z żądaniem strony, jedynie w zakresie kwestionowanego przez nią pkt 7 orzeczenia, w którym wskazano, że w odniesieniu do strony nie zachodzi konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Mając na uwadze zarzuty skargi, WSA podkreślił, że co do zasady, pomimo braku w k.p.a. przepisu, który wyraźnie dopuszczałby możliwość wniesienia odwołania tylko od części decyzji pierwszoinstancyjnej, dopuszczalność taką przyjmuje się w orzecznictwie i w doktrynie. Dopuszczalność zaskarżenia oraz wzruszenia decyzji jedynie w części zachodzi jednak jedynie w sytuacji, gdy pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2007 r., I OSK 556/06, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., I OSK 912/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1987 r., IV SA 907/87, Legalis).
Taka sytuacja wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu I instancji, nie miała miejsca na gruncie rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 6b ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który stanowił m.in. podstawę orzekania w sprawie, w orzeczeniu powiatowego zespołu ustala się niepełnosprawność albo stopień niepełnosprawności, nie więcej niż trzy symbole przyczyn niepełnosprawności oraz wskazania dotyczące w szczególności konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z brzmienia niniejszego przepisu wynika zatem, że kwestionowane przez stronę pkt 7 rozstrzygnięcia, stanowi jeden z obligatoryjnych elementów orzeczenia w przedmiocie zaliczenia danej osoby do osób niepełnosprawnych. Rozstrzygnięcie w zakresie wskazań nie może zatem funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie tj. bez orzeczenia o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych.
Tym samym uznano, że w przypadku wniesienia odwołania od orzeczenia, pomimo zakwestionowana w nim przez stronę jedynie jego jednego zapisu tj. pkt 7, organ zobligowany był ponownie rozpoznać sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a, w pełnym jej zakresie. Pozwalało to bowiem organowi ustalić, czy kwestionowany w odwołaniu pkt 7, odpowiada prawu, czy też nie.
W świetle powyższego w ocenie Sądu I instancji wbrew zarzutom skargi w sprawie nie można uznać aby doszło do rażącego naruszenia art. 15 k.p.a.
Rozpoznając przedmiotową sprawę WSA nie będąc związany zarzutami skargi dokonał również kontroli zakażonego aktu z urzędu i nie dopatrzył się naruszeń prawa, które prowadziłyby do konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wskazał, że w kontrolowanym w postępowaniu nieważnościowym orzeczeniu z [...] marca 2015 r. organ po przeprowadzeniu dodatkowo badań i wywiadów, oraz po zapoznaniu się ze gromadzoną wcześniej dokumentacją medyczną uznał, że występujące u strony schorzenia zaburzają funkcjonowanie organizmu, w związku z powyższym dziecko wymaga zapewnienia stałego współudziału opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Występuje konieczność monitorowania przebiegu choroby, stałej rehabilitacji i stymulacji, jednakże brak jest wskazań do całodziennej nieprzerwalnej opieki nad dzieckiem innej osoby. Podkreślić przy tym należy, że w pkt 8 orzeczenia wskazano, że strona wymaga stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w jego leczeniu, rehabilitacji i edukacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji uznał, że organ dokonał zgodnie z kompetencjami ponownego rozpoznania sprawy, koncentrując się przede wszystkim i ponownie badając kwestionowany przez stronę zapis orzeczenia. Co więcej, brak jest podstaw do uznania, aby organ dokonując oceny materiału dowodowego, naruszył przepisy prawa stanowiące podstawę wydania orzeczenia, czy też ocenę przeprowadził w sposób dowolny, nie znajdujący potwierdzania w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w tym przede wszystkim oceny stanu zdrowia wystawionej przez lekarza.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. B. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 zd. pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.
Skarżąca kasacyjnie wniosła uchylenie w całości ww. wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że powyższe, podniesione w petitum naruszenie polegało na błędnym przyjęciu przez WSA za Ministrem, że kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym część decyzji w sprawie niepełnosprawności mogła być wydana w II instancji w trybie zwykłym pomimo niezaskarżenia odwołaniem części orzeczenia I instancji wydanego w trybie zwykłym, a przez to, że orzeczenie II instancji w sprawie niepełnosprawności nie było obarczone wadą nieważności polegającą na: wydaniu pomimo braku właściwości instancyjnej (w związku z niewniesieniem odwołania i uzyskaniem przez niezaskarżoną część orzeczenia I instancji przymiotu ostateczności) oraz wydaniu go z rażącym naruszeniem zasady określonej w art. 16 § 1 k.p.a., tj. trwałości decyzji ostatecznej, tzn. takiej, od której upłynął termin na wniesienie odwołania. Uzasadnienie wyroku nie uwzględniało tych regulacji.
W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi ksacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępownaia. W uzsadnieniu Minister podniósł, że zarzuty są strony skarzacej ksacyjnie są chybione, a skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stonowisko organu zostało także podtrzymane w piśmie procesowym z dnai 14 lipca 2021 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 7 lipca 2021 r. - na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) - poinformowano strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. prowadzonej pod sygn. III OSK 1392/21 na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Po pierwsze nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Po drugie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., który w nader skromnym uzasadnieniu skargi kasacyjnej powiązany został z naruszeniem zasady trwałości ostatecznej decyzji w czasie wynikającej z art.16 k.p.a. Z treści uzasadnia można się jedynie domyślać, że podniesiony zarzut polega na niezastosowaniu art.156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Tym samym skarżący kasacyjnie podnosząc te zarzuty odnosi się w istocie do przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy, który nie był kwestionowany przez stronę skarżącą kasacyjnie.
Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wojewódzkie zespoły do orzekania o niepełnosprawności powołuje się jako drugą instancję, a jego właściwość miejscową ustala się według miejsca stałego pobytu w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności. Zatem Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim był organem właściwym w przedmiocie wydania orzeczenia o niepełnosprawności wskutek wniesienia odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] stycznia 2015 r. wydanego w stosunku do małoletniej J. B. Tym samym nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art.6c ust.9 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych minister określił w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 5a, orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając tryb postępowania przy orzekaniu oraz skład i sposób powoływania i odwoływania członków zespołów orzekających, a także sposób działania tych zespołów. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności Powiatowe zespoły i wojewódzkie zespoły wydają odpowiednio orzeczenia o niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia (§ 2 pkt 1 rozporządzenia).
Zgodnie z brzmieniem § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia orzeczenie o niepełnosprawności zawiera:
- 1) oznaczenie zespołu, który wydał orzeczenie;
- 2) datę wydania orzeczenia;
- 3) datę złożenia wniosku;
- 4) podstawę prawną wydania orzeczenia;
- 5) imię i nazwisko dziecka, datę urodzenia, adres zamieszkania lub pobytu oraz numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);
- 6) numer dokumentu potwierdzającego tożsamość dziecka;
- 7) ustalenie lub odmowę ustalenia niepełnosprawności;
- 8) symbol przyczyny niepełnosprawności;
- 9) datę lub okres powstania niepełnosprawności;
- 10) okres, na jaki orzeczono niepełnosprawność;
- 11) wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, określone przez skład orzekający;
- 12) uzasadnienie;
- 13) pouczenie o przysługującym odwołaniu;
- 14) podpis z podaniem imienia i nazwiska przewodniczącego składu orzekającego oraz pozostałych członków tego składu.
Przedmiotem postępowania w tych sprawach jest więc wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, które stanowi spójną i integralną całość, a jego elementy zostały normatywnie określone. Tym samym zawarte w takim orzeczeniu o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności elementy nie stanowią odrębnych rozstrzygnięć, które mogą być wydane poza całościową formułą orzeczenia, a wnioskodawca (osoba zainteresowana lub przedstawiciel ustawowy) nie może wnosić o ich odrębne ustalenie poza procedurą zmierzająca do wydania orzeczenia.
Zatem to orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności stanowi całościowe rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a nie zawarte w nim poszczególne elementy, które są jedynie jego obligatoryjnymi elementami. Osoba zainteresowana lub przedstawiciel ustawowy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, może wnieść odwołanie do wojewódzkiego zespołu, za pośrednictwem powiatowego zespołu, który wydał orzeczenie. (§ 16 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Tym samym odwołanie w przedmiocie wydanego przez zespól powiatowy wnosi się od orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności (jako całościowego rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty) wydanego przez ten organ, nawet jeżeli odwołujący nie zgadza się z nim tylko w części i kwestionuje tylko niektóre elementy zapadłego rozstrzygnięcia. Co istotne w postępowaniu odwoławczym przed wojewódzkim zespołem, w sprawach o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, stosuje się odpowiednio tryb postępowania przed powiatowym zespołem (§ 17 cyt. rozporządzenia).
W konsekwencji rozpatrując odwołanie wojewódzki zespół wydaje całościowe orzeczenie rozstrzygające sprawę co do istoty, a nie tyko co do punktu/punktów, które zostały zaskarżone, biorąc pod uwagę przy orzekaniu np.:
- 1) zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności;
- 2) ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka;
- 3) możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania (§ 3 ust.1 cyt. rozporządzenia).
W konsekwencji wniesienie odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu (nawet, jeżeli podniesiono w nim zarzuty tylko co do część orzeczenia) skutkuje zakwestionowaniem takiego orzeczenia w całości i koniecznością rozpatrzenia wniosku o wydanie orzeczenia na nowo i w pełnym zakresie przez wojewódzki zespół.
Podkreślić należy, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] nie zmienił orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] stycznia 2015 r., a zatem sytuacja prawna strony odwołującej się nie pogorszyła się.
Mając powyższe na nie sposób podzielić także zarzutu naruszenia art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj., że decyzję ostateczną wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Jednocześnie uwzględniając charakter sprawy Sąd na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.