Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 244/21 oddalił skargę M. P. (dalej także jako: skarżąca) na bezczynność Wójta Gminy P. (dalej także jako: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2021 r. skarżąca, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie publikacji "Biuletynu Informacyjnego Gminy P. – czerwiec 2021 – GMINA P. 2021", a w szczególności w zakresie odpowiedzi na następujące pytania:
- 1. Kto był autorem koncepcji wydawnictwa?;
- 2. Kto merytorycznie odpowiadał za umieszczone w biuletynie informacje?;
- 3. Kto merytorycznie odpowiadał za dobór zdjęć dokumentujących osiągnięcia Gminy w latach 2019-2021?;
- 4. Czy Gmina uzyskała na potrzeby publikacji nr ISBN lub ISSN?;
- 5. Jaki był łączny nakład biuletynu?;
- 6. Jaki był łączny koszt wydania biuletynu?;
- 7. Jakie były koszty składowe wydania biuletynu: prawa autorskie do zdjęć, prawa autorskie do tekstów, redakcja, skład graficzny, druk, transport, dystrybucja, inne)?;
- 8. Jaki był system dystrybucji biuletynu?;
- 9. Jeżeli były stałe punkty dystrybucji, prośba o ich wymienienie;
- 10. Ile osób było zatrudnionych w dziale inwestycji w latach 2019-2021 i jaki był łączny koszt ich wynagrodzenia brutto-brutto?;
- 11. Ile inwestycji i na jaką łącznie kwotę zostało wykonanych samodzielnie przez Gminę P. w latach 2019-2021?;
- 12. Jaki był łączny koszt wynagrodzenia brutto-brutto Zastępcy Wójta za okres od dnia powołania do dnia 31 sierpnia 2021 r.?;
- 13. Ile nowych obiektów użyteczności publicznej (sportowych, kulturalnych, zdrowotnych, społecznych, drogowych, komunalnych, innych) zostało oddanych do użytku w latach 2019-2021? Prośba o podanie ilości oddzielnie dla każdej dziedziny.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 14 września 2021 r. udzielił skarżącej żądanych we wniosku informacji.
Skarżąca pismem z dnia 3 listopada 2021 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej i zarzucając Wójtowi Gminy P. naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości ustalonej przez Sąd oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że do chwili jej złożenia organ nie tylko nie załatwił wniosku skarżącej, ale również nie poinformował jej o powodach opóźnienia w załatwieniu wniosku, stosownie do treści art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przejawiając tym samym w ocenie skarżącej złą wolę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i wskazał, że wniosek skarżącej został zarejestrowany z datą wpływu 31 sierpnia 2021 r. z uwagi na to, że został złożony na urzędową skrzynkę mailową poza godzinami pracy, a następnie skierowano go do procedowania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w dniu 14 września 2021 r., z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesłano skarżącej na wskazany przez nią adres mailowy żądane przez nią we wniosku informacje. Organ dodał także, że skarżąca nie występowała do niego z ponagleniem, ani też w żaden inny sposób nie notyfikowała faktu rzekomego nieotrzymania żądanej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 244/21 oddalił skargę M. P. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga M. P. nie jest zasadna i podlega oddaleniu w związku z tym, że z kontrolowanych akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 14 września 2021 r. organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w zakresie wszystkich zawartych we wniosku punktów. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył, że przed rozpoznaniem niniejszej sprawy, w dniu 19 stycznia 2022 r., skarżąca otrzymała odpowiedź na skargę i w ogóle nie odniosła się do stanowiska organu, z którego wynikało, że udzielił on jej żądanych przez nią informacji w wymaganym terminie.
Dlatego też Sąd I instancji uznał, ze skoro z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji, co zostało odpowiednio udokumentowane, a skarżąca znając stanowisko organu nie odniosła się do niego i nie zakwestionowała go, to należało przyjąć, iż informacja została jej udzielona, a tym samym wniesiona przez nią skarga jest bezzasadna.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości i wniosła, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2022 r. w całości poprzez stwierdzenie przez Sąd bezczynności Urzędu Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wymierzenie organowi grzywny w wysokości ustalonej przez Sąd oraz zobowiązanie Urzędu Gminy P. do udzielenia informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z wnioskiem skarżącej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wydanego wyroku w spawie, względnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w związku z art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2022 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o przeprowadzenie rozprawy i zwrot kosztów postępowania w tym kosztów opłat od skargi, opłat kancelaryjnych od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, opłat od skargi kasacyjnej, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym od organu na rzecz skarżącej.
Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła rozstrzygnięciu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niewłaściwe zastosowanie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w całości i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu, podczas gdy bezczynność wystąpiła i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania:
- 1) art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na oparciu orzekania na własnych ustaleniach Sądu nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy poprzez nienależytą i swobodną ocenę potwierdzenia doręczenia wiadomości e-mail, a w konsekwencji stwierdzenie, że "z akt sprawy wynika, że organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w dniu 14 września 2021 r., a skarżąca nie odniosła się do niej i jej nie kwestionuje, należy przyjąć, iż informacja została udzielona", podczas gdy w rzeczywistości organ nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji;
- 2. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w drodze uznania, iż organ w niniejszym postępowaniu nie dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy bezczynność miała miejsce.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zdawkowym i lakonicznym uzasadnieniu wyroku doszedł do nieuprawnionych wniosków, nieznajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie sprawy.
Strona skarżąca kasacyjnie podała, że złożyła do organu w dniu 30 sierpnia 2021 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w związku z zaistniałymi podejrzeniami co do rzetelności i prawdziwości informacji przedstawionych w rozpowszechnianym przez Urząd Gminy P. Biuletynie Informacyjnym Gminy. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że mimo że zawarte we wniosku pytania bez wątpienia dotyczyły ważnego interesu publicznego, a w konsekwencji stanowią informację publiczną stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżąca nie uzyskała od organu żądanych informacji. Strona skarżąca kasacyjnie dodała, że z pewnością nie można uznać za uzyskanie informacji publicznej zawartości maila, którego skarżąca otrzymała od organu w dniu 1 września 2021 r. o godzinie 9:42, który to mail nie zawierał żadnej treści, a jedynie załącznik zatytułowany "odpowiedzi do informacji publicznej", w którym wypunktowanych było 9 odpowiedzi na jej wniosek, jednak bez odpowiedzi na pytania o numerach od 10 do 13 wniosku.
Ponadto, jak wskazała strona skarżąca kasacyjnie 2 minuty po trzymaniu ww. wiadomości organ nadesłał do niej kolejnego maila z prośbą o zignorowanie poprzedniej wiadomości z uwagi na to, że została ona do niej wysłana omyłkowo i stanowi odpowiedź jedynie na część z pytań zawartych w jej wniosku, pracownik merytoryczny zbiera obecnie informacje przydatne do sporządzenia pełnej odpowiedzi.
W ocenie strony skarżącej kasacyjnie powyższe czynności organu dowodzą, że wprawdzie podejmował on pewne czynności w przedmiotowej sprawie, jednak ostatecznie nie zakończył postępowania w sposób prawidłowy. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zobowiązany był udzielić informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem skarżąca złożyła wniosek w dniu 30 sierpnia 2021 roku, a organ do dnia złożenia skargi do Sądu I instancji nie udzielił na niego odpowiedzi. Strona skarżąca kasacyjnie dodała, że organ nie zastosował się także do treści art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku", gdyż organ nie poinformował skarżącej o powodach opóźnienia ani terminie w jakim udostępni informację żądaną we wniosku, a więc niewątpliwie należy uznać, że dopuścił się bezczynności.
Odnosząc się do stwierdzenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że rzekomo udostępniono skarżącej żądane przez nią informacje, strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że jedynym dowodem na powyższe twierdzenia organu jest przedłożony przez niego wydruk Mail Delivery System, z którego wynika, że w dniu 14 września 2021 r. organ miał wysłać do kilku osób wiadomość mailową, wśród których jednym z odbiorców miała być skarżąca. Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie zauważyła, że z treści poświadczenia nie wynika jak brzmiała wiadomość, która miała być rzekomo do niej wysłana tego dnia, ani czemu akurat jednocześnie została wysłana do innych osób.
W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie zdecydowała się zlecić opinię w przedmiocie ustalenia znaczenia komunikatu Mail Delivery System, z której z kolei jednoznacznie wynika, że na podstawie potwierdzenia Mail Delivery System nie sposób jest stwierdzić jaka treść została zawarta w wysyłanej wiadomości. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, gdyby organ rzeczywiście wywiązał się z ustawowego obowiązku i załatwił sprawę skarżącej, to zapewne przedstawiłby dokument potwierdzający treść wydanego postanowienia bądź decyzji zamiast potwierdzenia doręczenia, które nie jest żadnym dowodem na to, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do nieuprawnionych wniosków, które oparł na twierdzeniach nieznajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie sprawy.
Strona skarżąca kasacyjnie podniosła także, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, że skarżąca w dniu 14 września 2021 r. nie otrzymała żadnego maila od organu, a zatem w jej ocenie przedstawiony przez organ dokument, tj. potwierdzenie doręczenia Mail Delivery System, na którym widnieje adres mailowy skarżącej jest niewiarygodny i poddany został modyfikacji. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że przedstawiony przez organ dowód jest wyłącznie wydrukiem zrzutów ekranu, a dowody tego typu można nazwać wtórnymi i sugerującymi istnienie pewnego stanu rzeczy, lecz uniemożliwiającymi zbadanie wiarygodności dowodów pierwotnych. Strona skarżąca kasacyjnie zauważyła, że widoczny na potwierdzeniu adres mailowy skarżącej został umieszczony na samym dole pod innymi odbiorcami rzekomej wiadomości, a zatem nie było trudno go dopisać, a ponadto zastanawiające w ocenie skarżącej kasacyjnie jest także to, że wiadomość ta była adresowana do kilku innych osób, mimo, że wnioskodawcą informacji była jedynie skarżąca.
Reasumując, strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przeprowadził kontrolę legalności działania organu w sposób niewłaściwy, a ponadto pochopnie i bezzasadnie wyciągnął wnioski z załączonych do akt sprawy dokumentów i w konsekwencji doszedł do nieuprawnionych twierdzeń w postaci orzeczenia o oddaleniu skargi na bezczynność organu, podczas gdy w niniejszej sprawie niewątpliwie naruszenie to miało miejsce. Tym samym, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, należy jednoznacznie stwierdzić, że organ naruszył zarówno art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2022 r. organ podtrzymał wszelkie twierdzenia wyrażone w odpowiedzi na skargę skierowanej do Sądu I instancji podkreślając, że pozostają one aktualne również na tym etapie postępowania i jednocześnie załączył zrzut ekranu treści wiadomości wysłanej skarżącej pocztą e-mail w trybie udzielenia informacji publicznej wraz ze zrzutem ekranu potwierdzenia prawidłowego doręczenia tej wiadomości na skrzynkę mailową skarżącej. Organ wskazał, że w świetle załączonych dokumentów, co zresztą w jego ocenie wynikało także z dotychczas ujawnionego materiału w sprawie, nie może budzić wątpliwości, że skarżącej udzielono informacji publicznej zgodnie z jej żądaniem, a złożona przez nią skarga kasacyjna, jako oparta na nierzetelnych twierdzeniach, winna zostać oddalona, o co organ wnosi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o drugą z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. o zarzut naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Na podstawie zarzutu sformułowanego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie wskazała na niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w całości i uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu, podczas gdy bezczynność ta wystąpiła, a naruszenie miało zdaniem strony skarżącej kasacyjnie wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na oparciu orzekania na własnych ustaleniach Sądu I instancji, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, poprzez nienależytą i swobodną ocenę potwierdzenia doręczenia wiadomości e-mail, a w konsekwencji stwierdzenie, że "z akt sprawy wynika, że organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w dniu 14 września 2021 r., a skarżąca nie odniosła się do niej i jej nie kwestionuje, należy przyjąć, iż informacja została udzielona", podczas gdy w rzeczywistości organ nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji;
- 2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., poprzez uznanie, że organ w niniejszym postępowaniu nie dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy bezczynność miała miejsce.
Zarzuty te nie mogły skutecznie podważyć stanowiska Sądu o braku podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Przede wszystkim podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że wskazany w zarzucie przepis art. 151 p.p.s.a. podobnie, jak np. art. 146 § 1, art. 147, czy art. 145 § 1 czy 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie w/w przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
W realiach niniejszej sprawy skutecznego powiązania z zarzutem naruszenia art. 151 p.p.s.a. nie mogło stanowić wskazanie przez stronę skarżąca kasacyjnie na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 133 § 1 p.p.s.a., którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w oparciu zaskarżonego wyroku na własnych ustaleniach Sądu I instancji, które zdaniem skarżącej kasacyjnie nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy, poprzez nienależytą i swobodną ocenę potwierdzenia doręczenia wiadomości e-mail, dokonanej przez WSA w Krakowie, który w konsekwencji powyższego stwierdził, że "z akt sprawy wynika, że organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w dniu 14 września 2021 r., a skarżąca nie odniosła się do niej i jej nie kwestionuje, należy przyjąć, iż informacja została udzielona", podczas gdy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie organ w rzeczywistości nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji.
W odniesieniu do tego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049).
Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174).
Sąd I instancji analizując i oceniając w niniejszej sprawie znajdujące się w aktach dokumenty, w tym odpowiedź organu na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej datowaną na 14 września 2021 r., nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a prawidłowość tej oceny podnoszona w ramach skargi kasacyjnej nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu powiązanego z art. 151 p.p.s.a.
Strona skarżąca kasacyjnie powiązała także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując na błędne w jej ocenie uznanie przez Sąd I instancji, że organ w niniejszym postępowaniu nie dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy bezczynność ta zdaniem strony skarżącej kasacyjnie miała miejsce. Także ten zarzut nie mógł odnieść skutku w realiach niniejszej sprawy.
W odniesieniu do jego treści w pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy, że strona skarżąca kasacyjnie, co do zasady, stoi na stanowisku, że odpowiedzi na wniosek w ogóle nie otrzymała. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Przepis ten określając termin realizacji kompetencji podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i gwarantując szybkość realizacji prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej ma aspekty materialnoprawne, chociaż jednocześnie stanowi jedną z regulacji cytowanej ustawy wskazującą, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym. W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia tego przepisu w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a zatem koncentruje się na procesowych aspektach tej regulacji.
Przepis powyższy niewątpliwie dotyczy terminu udostępnienia informacji publicznej i wiąże termin rozpoznania wniosku z faktem jego skutecznego złożenia. Zarzut uchybienia temu terminowi przekładający się na zarzut niezasadnego oddalenia przez Sąd I instancji skargi na bezczynność w zakresie wniosku o stwierdzenie bezczynności mógłby być skutecznie podnoszony jako konsekwencja skutecznego podważenia zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny faktu wysłania pocztą e-mail na adres skarżącej odpowiedzi na wniosek z dnia 14 września 2021 r., czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Zakwestionowanie prawidłowości oceny tego faktu mającego znaczenie w sprawie wymagałaby wskazania przepisów, które regulują kwestie oceny faktów w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (wywodzone z ogólnych standardów demokratycznego państwa prawnego w powiązaniu z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) oraz podniesienia zarzutów ich naruszenia, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono.
Nie mógł zatem odnieść skutku sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie uznał, że skoro z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nadesłał skarżącej żądane przez nią informacje, a skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że odpowiedź ta nigdy nie została jej skutecznie doręczona, nie można było uznać, że w sprawie skutecznie wykazano, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.