Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 października 2026 r., sygn. akt III OSK 1662/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gd 7/26, odrzucił skargę M.B. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 19 czerwca 2012 r., nr XIX/221/12 w sprawie uchwalenia Statutu Gminy [...] oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm.; dalej: "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie podjął próby wykazania, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. W uzasadnieniu skargi skupił się głównie na wykazaniu wadliwości kwestionowanych przez niego zapisów zaskarżonej uchwały. Wskazując ogólnikowo, że pragnie zagwarantować uczestnictwo obywatela w życiu wspólnoty i zapewnić sprawiedliwy i demokratyczny osąd ze strony Rady Gminy oraz lokalnej społeczności. Tymczasem skarga do sądu administracyjnego wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi z uwagi na interes publiczny), tj. nie może być wnoszona w ogólnie pojętym interesie publicznym. Ustalając zatem, czy złożona skarga spełnia warunki wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g., WSA w Gdańsku stwierdził, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu i uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy kwestionowanymi przepisami zaskarżonej uchwały Rady Gminy, a własną, indywidualną, konkretną i prawnie gwarantowaną sytuacją.

Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną. Z tych względów WSA w Gdańsku, mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."), odrzucił skargę.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę kasacyjną i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 101 ust. 1 w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g. oraz art. 73 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt. 5a P.p.s.a. wyrażające się w braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, skutkującego:
2. ✓ uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżący kasacyjnie nie zadośćuczynił obowiązkowi wykazania istnienia normatywnej relacji przyczynowo-skutkowej pomiędzy treścią zapisów zawartych w uchwale Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2012 r. oraz naruszenia interesu prawnego oraz określonych w ustawie skonkretyzowanych uprawnień skarżącego kasacyjnie, w tym:
3. ✓ uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżący kasacyjnie nie wykazał w sposób szczegółowy jakie in conreto uprawnienia M.B. naruszają zapisy uchwały, a także nie wykazał jakie ujemne skutki faktyczne oraz prawne zaistniały po stronie skarżącego kasacyjnie w bezpośrednim związku z treścią kwestionowanych w skardze zapisów uchwały Rady Gminy, a w konsekwencji
4. ✓ uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż nie zostało wykazane przez skarżącego kasacyjnie zaistnienie zasadniczej przesłanki warunkującej uwzględnienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w postaci naruszenia przez uchwałę Rady Gminy interesu prawnego M.B.;
5. ✓ uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż zaistniała statuowana w art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. przesłanka warunkująca odrzucenie skargi, w sytuacji gdy kumulatywna subsumpcja regulacji art. 101 ust.1 u.s.g. w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g. oraz art. 73 k.p.a., do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, w szczególności do:
6. ➢ ujawnionych przez skarżącego kasacyjnie w skardze faktów dotyczących braku w treści uchwały Rady Gminy (w szczególności na kanwie § 54-56 oraz § 124-126) zapisów kreujących obowiązek zamieszczenia Protokołów z Sesji Rady Gminy oraz z posiedzeń Komisji Gminnych na BIP Gminy lub tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy, a także faktów dotyczących braku w uchwale (w szczególności na kanwie § 45) zapisów określających kryteria i możliwość odwołania się od decyzji Przewodniczącego Rady Gminy w kwestii udzielenia głosu na Sesji Rady Gminy osobom nie będącym radnymi oraz faktów dotyczących braku w treści uchwały zapisów dających osobom nie będącymi radnymi możliwości żądania sprostowania lub uzupełnienia Protokołów z Sesji Rady Gminy oraz posiedzeń z Komisji Gminnych po zapoznaniu się z treścią rzeczonych Protokołów na BIP Gminy, stronie internetowej Gminy lub tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy;
7. ➢ ujawnionych przez skarżącego kasacyjnie skonkretyzowanych faktów dotyczących bezpośredniego naruszenia wskutek obowiązującej treści uchwały Rady Gminy, w tym braku w treści uchwały Rady Gminy (w szczególności na kanwie § 54-56 oraz § 124-126) wskazanych przez skarżącego kasacyjnie w skardze zapisów (dotyczących obowiązku ujawnienia Protokołów z Sesji Rady Gminy oraz posiedzenia Komisji Gminnych na BIP Gminy lub tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy, a także zapisów na kanwie § 45 dotyczących możliwości odwołania się od decyzji Przewodniczącego Rady Gminy w sprawie udzielenia głosu na Sesji Rady osobie nie będącej radnym oraz zapisów dających osobom nie będącymi radnymi możliwości żądania sprostowania lub uzupełnienia Protokołów z Sesji Rady Gminy oraz posiedzeń z Komisji Gminnych po zapoznaniu się z treścią rzeczonych Protokołów na BIP Gminy, stronie internetowej Gminy lub tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy), możliwości niezakłóconego przedstawienia przez M.B. na Sesji Rady Gminy oraz posiedzeniu Komisji Skarg Wniosków i Petycji naruszeń związanych z realizowaną przez Gminę inwestycją godzącą bezpośrednio w interes prawny skarżącego kasacyjnie (w tym przedstawienia i sprecyzowania zarzutów dotyczących nieprawidłowości Wójta Gminy w tym zakresie), a także możliwości niezakłóconego dostępu M.B. do Protokołu posiedzenia Komisji Skarg Wniosków i Petycji, w tym możliwości zapoznania się z jego treścią na BIP Gminy oraz tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz przedstawienia przez M.B. wniosków o uzupełnienie rzeczonego Protokołu, prowadzi do konkluzji, że:
8. • skarżący kasacyjnie w sposób skonkretyzowany wykazał, iż brak w uchwale Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2012 r. (w szczególności na kanwie wspomnianych i zakwestionowanych § 54-56, § 124-126 oraz § 45) jednoznacznego zapisu kreującego po stronie osoby trzeciej nie będącej radnym, a uczestniczącym w Sesji Rady lub posiedzeniu Komisji możliwości złożenia wniosku o sprostowanie Protokołu z Sesji Rady Gminy lub posiedzenia Komisji po ich udostępnieniu na BIP Gminy, stronie internetowej lub tablicy ogłoszeń Gminy, a także brak istnienia w rzeczonej uchwale zapisu pozostawiającego Przewodniczącemu Rady Gminy możliwości uznaniowej decyzji o udzieleniu głosu osobie nie będącej radnym, a także brak zapisu dającego możliwość odwołania od decyzji Przewodniczącej Rady Gminy w rzeczonej materii, co naruszyło w sposób bezpośredni uprawnienia skarżącego kasacyjnie jako mieszkańca Gminy określone in extenso w art. 11b ust. 2 oraz art. 20 ust. 1b u.s.g. a ponadto:
9. • skarżący kasacyjnie w sposób skonkretyzowany wykazał zaistnienie bezpośredniego naruszenia wskutek obowiązującej treści uchwały Rady Gminy, w tym braku określonych szczegółowo w poprzedzającym akapicie zapisów, A) możliwości niezakłóconego przedstawienia przez M.B. na Sesji Rady Gminy oraz posiedzeniu Komisji Skarg Wniosków i Petycji naruszeń związanych z realizowaną przez Gminę inwestycją pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L., godzących bezpośrednio w interes prawny skarżącego kasacyjnie oraz B) możliwości M.B. w zakresie niezakłóconego dostępu do protokołu posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, w tym zapoznania się z rzeczonym Protokołem na BIP Gminy oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz przedstawienia stanowiska w tym wniosków o uzupełnienie rzeczonych Protokołów o kwestie nieprawidłowości działań Wójta Gminy związanych z realizacją inwestycji pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L., a finalnie
10. • kumulatywna subsumpcja regulacji art. 101 ust. 1 w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g. oraz art. 73 k.p.a. do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, ujawnia, iż:
11. • skarżący kasacyjnie w opozycji do stanowiska Sądu pierwszej instancji wykazał istnienie normatywnej relacji przyczynowo-skutkowej pomiędzy treścią zapisów uchwały, w tym brakiem w treści uchwały określonych wskazanych szczegółowo zapisów oraz naruszeniem uprawnień ustawowych M.B. w zakresie dostępu do Protokołów z Sesji Rady Gminy oraz z posiedzeń Komisji Skarg Wniosków i Petycji oraz uzupełnieniem i sprostowaniem rzeczonych Protokołów oraz udziału w posiedzeniu Komisji Skarg Wniosków i Petycji, a także w zakresie zabrania głosu na Sesji Rady Gminy i przedstawienia naruszeń związanych z realizacją inwestycji pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L.
12. • skarżący kasacyjnie wykazał ziszczenie się przesłanki warunkującej uwzględnienie skargi w oparciu o regulację art. 101 ust. 1 u.s.g.
13. 2. art. 101a w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g., polegające na braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji skutkującej:
14. ✓ dokonaniem przez Sąd pierwszej instancji zawężającej interpretacji zakresu przedmiotowego skargi M.B. w tym szczególności:
15. ➢ pominięciem przez Sąd pierwszej instancji faktu, iż skarga M.B. stanowiła (obok skargi wskazującej na naruszenie w związku z treścią uchwały Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2012 r., w tym brakiem w jej treści określonych zapisów uprawnień M.B. określonych na kanwie art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g.), także skargę opartą na podstawie art. 101a u.s.g., której zakres przedmiotowy stanowił również wskazanie na dokonanie przez organy Gminy w szczególności Przewodniczącego Rady Gminy oraz Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, czynności faktycznych naruszających regulację art. 11b ust. 1 i 2 u.s.g., w tym czynności faktycznych naruszających określone na kanwie art. 11b ust.1 i 2 u.s.g. uprawnienia poprzez:
16. • niezapewnienie M.B. możliwości niezakłóconego przedstawienia podczas Sesji Rady Gminy całokształtu okoliczności związanych z zaistniałymi naruszeniami związanymi z realizacją inwestycji pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L., w tym całokształtu okoliczności wskazujących na wystąpienie naruszeń dotyczących przystąpienia do realizacji rzeczonej inwestycji w sytuacji braku wszczęcia zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 17 ust. 5 ustawy z 10 kwietnia 2003r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zmierzającego do prawidłowego przejęcia władztwa nad działkami ewidencyjnymi nr [...]/1, [...]/3 położonymi w miejscowości L., a więc działkami stanowiącymi uprzednio własność skarżącego kasacyjnie, a objętych zakresem wyszczególnionej inwestycji drogowej;
17. • uniemożliwienie M.B. niezakłóconego udziału w posiedzeniu Komisji Skarg Wniosków i Petycji w związku z brakiem zawiadomienia o terminie posiedzenia Komisji oraz uniemożliwieniu M.B. dodatkowego, bezpośredniego przedstawienia i sprecyzowania kwestii związanych z zastrzeżeniami odnośnie działania Wójta Gminy;
18. • uniemożliwienie M.B. udostępnienia protokołu z posiedzenia Komisji Skarg Wniosków i Petycji, w którym M.B. nie mógł uczestniczyć;
19. • braku udzielenia M.B. informacji dotyczącej sposobu rozpoznania jego wniosku w materii przyjęcia sprawozdania Wójta Gminy z realizacji inwestycji drogowej pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L., a więc zaniechania czynności nakazanej prawem, w tym należącej do wyłącznej kompetencji Rady Gminy, której podstawę prawną stanowi regulacja art. 18 ust. 2 pkt. 2 zdanie 2 u.s.g.
20. ✓ zaniechaniem zbadania przez Sąd pierwszej instancji (w następstwie dokonanej zawężającej oceny zakresu i charakteru skargi M.B.):
21. ➢ czy wyszczególnione przez skarżącego kasacyjnie czynności faktyczne stanowią czynności faktyczne naruszające dyspozycję art. 11b ust. 2 u.s.g. oraz czynności, których zaistnienie stanowić może przedmiot skargi objętej hipotezą art. 101a ust. 1 u.s.g.;
22. ➢ czy zaistnienie rzeczonych czynności winno skutkować uwzględnieniem skargi oraz nakazaniem realizacji czynności obejmujących umożliwienie M.B. przedstawienie na Sesji Rady Gminy oraz na posiedzeniu Komisji Skarg Wniosków i Petycji naruszeń związanych z realizacją inwestycji pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L., a także niezakłócone sprecyzowanie kwestii związanych z zastrzeżeniami odnośnie działania Wójta Gminy oraz udostępnienie protokołu z posiedzenia Komisji Skarg Wniosków i Petycji, w którym M.B. nie mógł uczestniczyć, a także udzielenia M.B. informacji dotyczącej sposobu rozpoznania jego wniosku w materii przyjęcia sprawozdania Wójta Gminy z realizacji inwestycji drogowej pn. Budowa drogi gminnej relacji Z.-L.;
23. ➢ sformułowaniem przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w materii odrzucenia skargi M.B. jako pozbawionej podstawy prawnej, w tym jako sformułowanej w sytuacji braku zaistnienia naruszenia interesu prawnego lub ustawowych uprawnień skarżącego kasacyjnie,
24. 3. art. 101a w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust.1b u.s.g. do stanu faktycznego zaistniałego na kanwie niniejszej sprawy, w tym w szczególności do faktów ujawnionych i wykazanych w skardze M.B., że:
25. ✓ skarżący (obok wykazania, iż treść uchwały Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2012 r., w tym brak w jej treści określonych, wskazanych szczegółowo w skardze zapisów narusza uprawnienia skarżącego kasacyjnie określonych na kanwie art. 11b ust. 2 u.s.g.), ujawnił także in extenso zaistnienie skonkretyzowanych czynności faktycznych dokonanych przez organy Gminy, w tym piastunów organów Gminy (przede wszystkim Przewodniczącego Rady Gminy oraz Przewodniczącego Komisji Skarg Wniosków i Petycji), naruszających uprawnienia M.B. wynikających ze wspomnianej regulacji art. 11b ust. 2 oraz art. 20 ust. 1b u.s.g.;
26. ✓ skarżący (obok wykazania, iż treść uchwały Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2012 r. w tym brak w jej treści określonych, wskazanych szczegółowo w skardze zapisów narusza uprawnienia skarżącego kasacyjnie określone na kanwie art. 11b ust. 2 u.s.g.) wykazał także ziszczenie się statuowanych na kanwie art. 101a ust. 1 u.s.g. podstaw do uwzględnienia wywiedzionej skargi, a finalnie w świetle kumulatywnej subsumpcji art. 101a w zw. z art. 11b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1b u.s.g. do stanu faktycznego zaistniałego na kanwie niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie w materii odrzucenia skargi ma charakter contra legem.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Odnosząc się do wniosku strony o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji nie wypowiadał się w kwestii prawidłowości podjęcia uchwały ani też nie oceniał jej w aspekcie zgodności z prawem. WSA w Gdańsku uznał bowiem, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi z powodu braku interesu prawnego skarżącego.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie: art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w zw. z art.101 ust. 1, art. 11b ust. 2 i art. 20 ust. 1b u.s.g.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu wskazuje, że skuteczne wniesienie skargi następuje wtedy, gdy skarżący wykaże, że przysługuje mu interes prawny w zaskarżeniu aktu oraz że jego interes prawny został naruszony postanowieniami (unormowaniami) zaskarżonej uchwały. Brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę obliguje sąd w takim przypadku do odrzucenia skargi.

Wskazać ponadto należy, że do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje ani ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, [numer dowodu zakryty]; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2), jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W tego typu sprawach skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Dopiero ustalenie, że interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone aktem, podjętym przez organ gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi i przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem.

W świetle art. 101 ust 1 u.s.g. skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2795/20, z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 497/23 oraz z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1356/24). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.

Uwzględniając powyższe rozważania, dla wykazania naruszenia interesu prawnego, wymagane było ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że postanowienia przyjętej przez Radę Gminy uchwały z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia statutu Gminy, tj. wskazane w skardze przepisy § 45, § 54-56 i § 124-126 Statutu Gminy godzą w prawa przysługujące skarżącemu kasacyjnie. Pozytywne rozstrzygnięcie tej kwestii było wymogiem koniecznym dla dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi.

Wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy Statutu dotyczą porządku obrad, transmitowania, utrwalania i udostępniania obrad rady gminy i posiedzeń jej komisji. Również podniesione w skardze jak i w skardze kasacyjnej przepisy art. 11b ust. 2 i art. 20 ust. 1b u.s.g. dotyczą jawności działania organów gminy oraz zasad dotyczących porządku obrad; transmisji i utrwalania obrad. Przepisy te nie nakładają obowiązków jak i nie ograniczają uprawnień skarżącego kasacyjnie w dostępie do uzyskiwania informacji o działalności organów gminy, tj. wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do protokołów posiedzeń organów gminy i komisji.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji pogląd, że skarżący nie wykazał w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu oraz, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialoprawną. Naruszenie interesu prawnego to taka ingerencja w sferę prawną strony skarżącej, która wywołuje negatywne następstwa w jej uprawnieniach. Naruszenie to musi być zatem bezpośrednim skutkiem podjętego przez jednostkę samorządu terytorialnego aktu. Zaskarżona uchwała nie ogranicza jednak w żaden sposób przysługujących skarżącemu uprawnień do uzyskiwania informacji o działalności organów gminy ani też nie nakłada na niego żadnych obowiązków w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 101a u.s.g. podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazał żadnego przepisu, w którym upatrywałby obowiązek gminy do wykonania czynności nakazanych prawem. Tymczasem w świetle analizowanego przepisu jednym z podstawowych warunków koniecznym do uwzględnienia skargi wniesionej na bezczynność organu gminy w trybie art. 101a u.s.g. jest właśnie istnienie normy prawnej nakazującej organowi gminy wykonanie określonych czynności. Musi bowiem istnieć ustawowy obowiązek do podjęcia przez organ określonych czynności, aby można było mówić – w razie jego niewykonania – o bezczynności organu.

Przywołane przez skarżącego kasacyjnie przepisy nie mogą zatem stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Dlatego też Sąd pierwszej instancji stwierdzając brak legitymacji w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy w niniejszej sprawie, prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., a zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zaskarżone przez skarżącego kasacyjnie przepisy zapewniają mu prawo do biernego uczestniczenia w posiedzeniach organów gminy i komisji rady gminy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.