Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 70/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.B. (dalej: "skarżący") na bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego (dalej: "Prezes NBP") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – zobowiązał Prezesa NBP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. (pkt 1-4) w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność Prezesa NBP nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądził od Prezesa NBP na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W związku z informacjami medialnymi, że Narodowy Bank Polski złożył do sądu wnioski o zabezpieczenie roszczenia o ochronę dóbr osobistych, zmierzające do zakazania rozpowszechniania wypowiedzi łączących Prezesa NBP z tzw. aferą KNF, skarżący w dniu [...] grudnia 2018 r. zwrócił się do Prezesa NBP, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej:
- 1) ile wniosków o zabezpieczenie zostało przygotowanych?
- 2) których publikacji prasowych dotyczą wnioski o zabezpieczenie?
- 3) ilu prawników NBP zostało zaangażowanych do przygotowania wniosków o zabezpieczenie?
- 4) czy wnioski te przygotowane były w ramach pracy świadczonej na rzecz NBP?
- 5) jaki koszt w związku z powyższym poniósł NBP?
W odpowiedzi w dniu [...] grudnia 2018 r. Zastępca Dyrektora Gabinetu Prezesa NBP poinformował skarżącego, że odpowiedzi na zadane pytania (poza pytaniem 5) nie mają waloru informacji publicznych.
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa NBP polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na pytania 1-4 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, podnosząc, że pytania dotyczą informacji publicznych, które powinny być udostępnione opinii publicznej.
W odpowiedzi na skargę Prezes NBP stwierdził, że nie doszło do bezczynności, bowiem skarżącemu udzielono odpowiedzi, z której wynika jednoznacznie, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie znajduje podstaw w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA zobowiązał Prezesa NBP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. (pkt 1-4) w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność Prezesa NBP nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądził od Prezesa NBP na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku WSA dokonał obszernej analizy zakresu i charakteru prawa do informacji publicznej, po czym stwierdził, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm. – dalej: "u.d.i.p.") NBP jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Zdaniem WSA, żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, dotyczyła bowiem bezpośrednio funkcjonowania i trybu działania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 896/12 WSA uznał, że pisma procesowe wnoszone w indywidualnych sprawach nie są dokumentami, które podlegają udostępnieniu przez strony postępowania w trybie u.d.i.p.
WSA podał, że do dnia wniesienia skargi na bezczynność przez skarżącego, Prezes NBP nie podjął żadnych działań w sprawie wniosku skarżącego (z wyjątkiem udostępnienia informacji żądanej w pkt 5).
W ocenie WSA, zasadnym jest zobowiązanie Prezesa NBP do rozpatrzenia wniosku skarżącego i stwierdzenia bezczynności organu w chwili złożenia skargi, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie WSA stwierdził, że bezczynność nie była rażąca. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie, "przekroczenie" musi być znaczące i niezaprzeczalne, pozbawione racjonalnego uzasadnienia i wywoływać - niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa - skutki społeczne lub indywidualne.
Natomiast w niniejszej sprawie nierozpatrzenie wniosku skarżącego w ustawowym terminie, aczkolwiek naganne, nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa ani nie wywołuje dotkliwych skutków dla samego skarżącego. Stwierdzona bezczynność organu nie była - zdaniem WSA- przejawem złej woli, a wynikała przede wszystkim z nieprawidłowości w funkcjonowaniu wewnętrznego systemu obiegu informacji. Nie sposób też uznać, by bezczynność Prezesa NBP wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych.
Prezes NBP wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niewyjaśnienie podstawy (oceny) prawnej rozstrzygnięcia, tj. brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie WSA uznał, że poszczególne informacje żądane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowią informację publiczną, w szczególności zaniechanie przez WSA dokonania analizy charakteru prawnego konkretnych informacji będących przedmiotem wniosku oraz brak odniesienia się do stanowiska skarżącego kasacyjnie przedstawionego w odpowiedzi na skargę, zawierającego rzeczowe argumenty uzasadniające kwalifikację poszczególnych informacji objętych treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji - niedokonanie przez WSA oceny zgodności z prawem ustaleń poczynionych przez skarżącego kasacyjnie, co pozbawia skarżącego kasacyjnie informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, nie pozwala na jednoznaczne ustalenie podstawy zaskarżonego wyroku i uniemożliwia dokonanie jego kontroli kasacyjnej;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i uznanie, że informacje objęte treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej odpowiadają hipotezie norm prawnych zawartych w ww. przepisach, a tym samym skarżący kasacyjnie dopuścił się bezczynności poprzez ich nieudostępnienie albo niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Mając na uwadze powyższe Prezes NBP wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes NBP stwierdził, że rozważania prawne w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku mają charakter abstrakcyjny i pozostają bez znaczenia dla dokonania kwalifikacji prawnej konkretnych informacji będących przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ponadto zaskarżony wyrok, uwzględniający skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w jego uzasadnieniu, z którego wynika, że pytania nr 2-4 nie stanowią informacji publicznej.
Ponadto Prezes NBP podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do poszczególnych pytań sformułowanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, które w jego opinii nie dotyczą spraw mających charakter informacji publicznej. W szczególności Prezes NBP stwierdził, że oświadczenia woli dotyczące sfery prywatnoprawnej nie są związane z wykonywaniem przez NBP zadań publicznych określonych ustawami, a tym samym nie zawierają informacji mających element "publiczny". W konsekwencji, wszczęcie postępowania zabezpieczającego w postępowaniu cywilnym w celu uzyskania przez organ tymczasowej ochrony prawnej zagrożonych dóbr osobistych nie ma charakteru sprawy publicznej.
Tym samym informacja o liczbie pism procesowych (wniosków o udzielenie zabezpieczenia) wniesionych przez NBP nie niesie żadnego komunikatu w "sprawie publicznej" i nie można jej przypisywać przymiotu informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Dalej Prezes NBP stwierdził, że pisma procesowe wnoszone w indywidualnych sprawach nie są dokumentami, które podlegają udostępnieniu przez strony postępowania w trybie u.d.i.p. - niezależnie od ich statusu jako podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej – tak więc również treść tych pism nie jest nośnikiem takiej informacji.
Ponadto nazwiska dziennikarzy będących autorami poszczególnych publikacji, których dotyczą wnioski o udzielenia zabezpieczenia, podlegają ochronie prawnej na gruncie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Nie było więc podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji z uwagi na ochronę prawa do prywatności osób fizycznych, tj. autorów poszczególnych publikacji prasowych. Wreszcie Dyrektor NBP stwierdził, że informacja o tym, ilu pracowników realizuje określone zadania w ramach swoich obowiązków służbowych nie odnosi się do publicznej sfery działalności NBP, tylko do jego wewnętrznego funkcjonowania, w szczególności do sposobu podziału zadań pomiędzy pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych, a tym samym nie znajduje uzasadnienia przypisywanie jej charakteru informacji publicznej.
Natomiast pytanie, czy wnioski o udzielenie zabezpieczenia zostały sporządzone "w ramach pracy świadczonej na rzecz NBP", nie dotyczy publicznej sfery funkcjonowania skarżącego kasacyjnie, w szczególności nie można go kwalifikować jako pytanie o majątek publiczny. Ponadto wyjaśnienie tej okoliczności nie pozwala samoistnie na stwierdzenie, czy Prezes NBP poniósł koszty sporządzenia wniosków o udzielenie zabezpieczenia inne niż wynagrodzenie za pracę, a jeżeli tak, to jakie.
W konsekwencji Prezes NBP uznał, że w niniejszej sprawie nie mogło dojść do udostępnienia ani do odmowy udostępnienia informacji w drodze decyzji administracyjnej. Jedynym prawnie dopuszczalnym sposobem postępowania skarżącego kasacyjnie było więc poinformowanie wnioskodawcy, że jego wniosek nie dotyczy informacji publicznej, w związku z czym nie może zostać załatwiony pozytywnie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny pozytywnie zweryfikował zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wzmiankowany zarzut podniesiono w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej wytknął Sądowi pierwszej instancji, że nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że poszczególne informacje żądane we wniosku z [...] grudnia 2018 roku stanowią informację publiczną, w szczególności nie przeanalizował charakteru prawnego konkretnych informacji będących przedmiotem wniosku oraz nie odniósł się do stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę, w którym wyjaśniono, z jakich przyczyn informacji żądanych w pkt 1-4 wniosku dostępowego nie należy kwalifikować, jako informacji publicznej. Zarzucone deficyty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w ocenie skarżącego kasacyjnie, powodują, że nie można odtworzyć przesłanek rozstrzygnięcia WSA w Warszawie i dokonać ich legalnościowej weryfikacji.
Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zdanie pierwsze). Cytowany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia, z których wynika, iż sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie. Jednym z elementów koniecznych uzasadnienia jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia sąd powinien podać argumenty, którymi kierował się wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie oraz podać powody, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę uznał za zasadne, bądź niezasadne. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia - por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2009 r., I OSK 1605/09; z 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10; z 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11; z 16 kwietnia 2019 r., II FSK 3761/17; z 8 sierpnia 2019 r., II FSK 2675/17.
Ponadto na gruncie art. 141 § 4 p.p.s.a. wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nieprzyjęcie stanu faktycznego pozbawia sąd administracyjny możliwości jego subsumcji z wzorcem ustawowym. Podobnie uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przypomnieć wreszcie należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, zgodnie z którym przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana już jest w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie jest możliwe bez prawidłowej oceny podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Tylko wtedy bowiem sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji, tj. przyrównać przyjęty stan faktyczny do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalić na tej podstawie treść wyroku.
Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie spełnia kryteriów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA, w części zważającej uzasadnienia szeroko przedstawia systemowo-normatywne uwarunkowania realizacji konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, jednakże czyni to w sposób abstrakcyjny, bez referencji do stanu faktycznego sprawy. Jeżeli w ostatecznych konkluzjach legalnościowej oceny bezczynności organu, ujawnionej w sentencji wyroku, Sąd doszedł do przekonania, że Prezes NBP pozostawał w bezczynności, albowiem nie udostępnił danych żądanych w punktach 1 – 4 wniosku dostępowego z [...] grudnia 2018 roku, to w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WSA powinien podać, konkretnie jakie to były dane, i na jakiej podstawie przyjął, że stanowiły one informację publiczną.
W sprawie jest bezsporne, że w związku z informacjami medialnymi, że Narodowy Bank Polski złożył do sądu wnioski o zabezpieczenie roszczenia o ochronę dóbr osobistych, zmierzające do zakazania rozpowszechniania wypowiedzi łączących Prezesa NBP z tzw. aferą KNF, skarżący w punktach od 1 do 4 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 roku domagał się od Prezesa NBP podania, odpowiednio: 1) ile wniosków o zabezpieczenie zostało przygotowanych? 2) których publikacji prasowych dotyczą wnioski o zabezpieczenie? 3) ilu prawników NBP zostało zaangażowanych do przygotowania wniosków o zabezpieczenie? 4) czy wnioski te przygotowane były w ramach pracy świadczonej na rzecz NBP?
Uzasadnienie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność i zobowiązującego Prezesa NBP do rozpatrzenia wniosku dostępowego skarżącego powinno zatem zawierać ocenę prawną przyjętych ustaleń faktycznych, co do jego zakresu przedmiotowego. Innymi słowy, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było wykazanie, że każda z żądanych informacji, wyartykułowanych w punktach od 1 do 4 wniosku jest informacją publiczną. W tym celu WSA powinien ocenić charakter każdej z tych informacji przez pryzmat przepisów u.d.i.p. Takiej oceny uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera.
Sąd pierwszej instancji szeroko referuje, jaka jest konstytucyjna treść prawa do informacji publicznej, wskazując iż jest to prawo do informacji o działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zastrzega jednocześnie, że nie każda aktywność podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z postanowieniami art. 61 Konstytucji RP, stanowi realizację zadań publicznych. Do tej grupy zalicza działania związane z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Sąd pierwszej instancji "przygotował" normatywną podstawę oceny prawnej przyjętych w sprawie faktów, jednakże oceny tej nie dokonał. Nie przeprowadził ewaluacji żądanych informacji pod kątem ich normatywnej kwalifikacji, jako informacji publicznej. W uzasadnieniu zawarto wyłącznie jeden passus, który do takiej oceny nawiązuje: "Zdaniem Sądu żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, dotyczyła bezpośrednio funkcjonowania i trybem działania podmiotu, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.".
Sąd pierwszej instancji nie odniósł się również do argumentacji Prezesa NBP zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę, której celem było wykazanie, że żądane informacje nie dotyczą realizacji zadań publicznych, gdyż albo mieszczą się w sferze wewnętrznej organizacji Narodowego Banku Polskiego, albo stanowią aktywność w przestrzeni stosunków cywilnoprawnych – ochrony dóbr osobistych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie realizuje reżimu normatywnego narzuconego treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Wzmiankowane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zważyć należy, że Prezes NBP w terminie zakreślonym treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zareagował na wniosek dostępowy z [...] grudnia 2018 roku, kierując do skarżącego pismo z dnia [...] grudnia 2018 roku informujące, iż dane żądane w pkt 1-4 nie stanowią informacji publicznej. W takim układzie faktycznym, potwierdzenie stanowiska Prezesa NBP o niepublicznym charakterze żądanych informacji, musiałoby skutkować oddaleniem skargi.
Wobec uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ocena zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez ich błędne zastosowanie, jest bezprzedmiotowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca również uwagę, że w sentencji wyroku WSA zobowiązano Prezesa NBP do rozpoznania całego wniosku z [...] grudnia 2018 roku, podczas gdy informacje żądane w jego pkt 5 zostały udostępnione pismem z [...] grudnia 2018 roku i w tym zakresie skarga bezczynności nie zarzucała.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. 2018 r. poz. 265. Na zasądzoną kwotę 340 zł. złożył się wpis od skargi kasacyjnej (100 zł.) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł.).