Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2255/22, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 22 maja 2018 r. nr BM-IV.015.2.2018.KP w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 26 października 2016 r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się do Ministra Rozwoju i Finansów o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytanie kim byli (imię, nazwisko, ewentualnie zajmowane stanowisko) przedstawiciele podmiotów, wskazanych w piśmie przekazanym Stowarzyszeniu w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 15 października 2016 r., tj. kim były osoby wchodzące w skład Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. Minister Rozwoju i Finansów decyzją z 7 grudnia 2016 r. nr BM.I.015.22.2016.AR.4 odmówił udostępnienia informacji publicznej w części, ze względu na prywatność osoby fizycznej, a na skutek wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją ww. organu z 10 stycznia 2017 r., znak: BM-I.015.22.2016.AR/DS.5.
Na skutek skargi Stowarzyszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 października 2017 r. stwierdził nieważność obu decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę, po wezwaniu Stowarzyszenia do usunięcia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 26 października 2016 r. przez jego podpisanie, wskazaną na wstępie decyzją z 22 maja 2018 r. nr BM-IV.015.2.2018.KP Minister Przedsiębiorczości i Technologii ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w części, ze względu na prywatność osoby fizycznej.
Rozpoznając skargę Stowarzyszenia na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1251/18, uchylił zaskarżoną decyzję przyjmując, że dane o osobach współpracujących w szczególności z organami administracji publicznej, jak też dane o kontrahentach tych podmiotów publicznych, takie jak imiona i nazwiska, podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) dalej zwanej "u.d.i.p."
Na skutek skargi kasacyjnej organu, wyrokiem z 11 październik 2022 r. sygn. akt III OSK 1510/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA Sąd I instancji niezasadnie uznał, że wszystkie osoby wchodzące w skład zespołu negocjacyjnego prowadzącego rozmowy dotyczące umowy offsetowej mają wpływ na decyzję o charakterze publicznym, a więc są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Przymiot pełnienia funkcji publicznej można przypisać jedynie osobom prowadzącym merytoryczno-formalne negocjacje, tj. działające z mandatu ministra, kierujące takimi negocjacjami, akceptujące poszczególne ustalenia umowy, zamykające kolejne etapy negocjacji, ale nie wszystkim członkom zespołu negocjacyjnego
Ponownie rozpoznając sprawę, wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że Zespół Negocjacyjny do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. był organem pomocniczym ministra właściwego do spraw gospodarki o charakterze doradczym, a członkowie tego zespołu posiadali status analityków i ekspertów, których informacje mogły być wykorzystywane w procesie podejmowania decyzji przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Ponadto osoby wchodzące w skład ww. zespołu podpisały oświadczenia o poufności i bezstronności, w związku z tym są one zobligowane do zachowania wszystkich powziętych informacji w poufności z uwagi na ochronę bezpieczeństwa państwa oraz ważny interes gospodarczy państwa. Zdaniem Sądu I instancji kryterium rozstrzygającym o kwalifikacji danej osoby jako "osoby pełniącej funkcje publiczne, mającej związek z pełnieniem tych funkcji" nie może być okoliczność wchodzenia "w skład zespołów doradczych, biorących udział w negocjacjach umowy offsetowej, a więc osoby mające wpływ na decyzje o charakterze publicznym, dotyczące wszystkich podatników, o szczególnie istotnym charakterze".
Z uwagi na fakt, iż osoby biorące udział w negocjacjach nie pełniły funkcji publicznych, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadnie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części, ze względu na prywatność osoby fizycznej.
Skargę kasacyjną wniosło skarżące Stowarzyszenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 153 p.p.s.a., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
- a) zaniechaniu ustalenia przez WSA w Warszawie zakresu upoważnień, zadań i kompetencji poszczególnych członków Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A., pod kątem tego, czy poszczególne osoby, wchodzące w skład Zespołu, mogą być uznane za pełniące funkcje publiczne, pomimo że w wiążącym w sprawie wyroku NSA z 11 października 2022 r. (III OSK 1510/21) obszernie wskazano aspekty, niezbędne do ustalenia, czy określona osoba pełni funkcję publiczną,
- b) uznaniu przez WSA w Warszawie, że zaskarżona decyzja organu z 22 maja 2018 r. odpowiada prawu, pomimo że - jak zauważył NSA w wyroku z 11 października 2022 r. (III OSK 1510/21) - "(...) brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu (dokumentów) pozwalających określić rolę poszczególnych osób w tym Zespole (jako analityków, ekspertów, tłumaczy, itp.), a w szczególności czy negocjacje prowadziły tylko osoby kierujące tym Zespołem (jednoosobowo), czy również inne osoby" (str. 16 uzasadnienia wyroku NSA),
- c) powieleniu stanowiska NSA o tym, że "wątpliwości budzi co jest przedmiotem skargi" bez wyjaśnienia zajętego przez WSA w Warszawie stanowiska w zakresie zidentyfikowanej przez NSA wątpliwości,
- - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło WSA w Warszawie do błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja organu odpowiada prawu, podczas gdy w realiach sprawy nie uwzględniono wiążącej oceny prawnej, wyrażonej w wyroku NSA z 11 października 2022 r. (III OSK 1510/21);
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie w jakim przepisy te określają kompetencje sądu administracyjnego związane z kontrolą legalności decyzji administracyjnej, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieznajdującym podstaw przyjęciu przez WSA w Warszawie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podczas gdy decyzja organu narusza art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewystarczające, bowiem ogólnikowe i w istocie "blankietowe" odniesienie się do kluczowego aspektu sprawy (tj. czy osoby wchodzące w skład Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. są osobami pełniącymi funkcje publiczne), bowiem:
- a) do specyfiki Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji z A. odnosi się tylko jeden akapit decyzji (str. 5 decyzji organu),
- b) jak wskazał NSA, w aktach sprawy administracyjnej "brak jest (...) jakiegokolwiek dokumentu powołującego ten Zespół lub innego dokumentu (dokumentów) pozwalających określić rolę poszczególnych osób w tym Zespole (...)" (str. 16 uzasadnienia wyroku NSA z 11 października 2022 r., III OSK 1510/21),
- c) w decyzji organu, odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, nie przeanalizowano zakresu upoważnień, kompetencji, zadań oraz roli w procesie negocjacyjnym poszczególnych osób, wchodzących w skład Zespołu Negocjacyjnego,
- - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło WSA w Warszawie do błędnego wniosku, że decyzja administracyjna odpowiada prawu, choć powyższe uchybienia powinny skutkować uchyleniem decyzji administracyjnej.
Ponadto skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych oraz że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaakceptowaniu przez WSA w Warszawie decyzji organu odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy:
- a) WSA w Warszawie nie dokonał samodzielnej oceny, czy ograniczenie ze względu na prywatność osób fizycznych jest prawidłowe (tj. czy członkowie Zespołu Negocjacyjnego pełnią funkcje publiczne), gdyż w uzasadnieniu wyroku zreferowano jedynie stanowisko organu (str. 10 akapit drugi oraz str. 11 akapit trzeci uzasadnienia wyroku),
- b) w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przedstawiono żadnych rozważań co do roli poszczególnych członków Zespołu Negocjacyjnego w procesie negocjacyjnych, zakresu upoważnień, kompetencji i zakresu zadań poszczególnych osób;
- 2. art. 61 ust 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepisy te stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w konsekwencji odmowy udostępnienia całości żądanej informacji (tj. odmowy udostępnienia w pełni informacji o imionach, nazwiskach i ew. zajmowanych stanowiskach osób, wchodzących w skład Zespołu Negocjacyjnego), podczas gdy w realiach sprawy powinno się ocenić podstawy do odmowy udostępnienia informacji względem poszczególnych osób, wchodzących w skład Zespołu Negocjacyjnego, przez co dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej nie spełnia konstytucyjnych warunków proporcjonalności i konieczności.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżące Stowarzyszenie wniosło o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z 22 maja 2018 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosło o zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju i Technologii wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że podziela ocenę Sądu I instancji, iż w negocjacjach brali udział przedstawiciele wybranych organów administracji rządowej, którzy posiadali status jedynie analityków i ekspertów, mający charakter wewnętrzny i pomocniczy. Wobec niewytworzenia dokumentów określających rolę poszczególnych członków w Zespole, w ocenie organu brak było możliwości ich przedłożenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną dodano, iż wskazany Zespół Negocjacyjny nie został powołany żadnym oficjalnym aktem organu, np. zarządzeniem. Skoro w zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano osoby umocowane do prowadzenia negocjacji, to jest to wystarczające do stwierdzenia, że pozostałe osoby nie miały tak prawa, jak i możliwości, aby zajmować w sprawie wiążące stanowisko, czy też w sposób władczy wpływać na podjęte przez organ decyzje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Przedmiotem wniosku Stowarzyszenia z 26 października 2016 r. jest udostępnienie informacji publicznej w zakresie imion, nazwisk i ewentualnie zajmowanych stanowisk osób wchodzących w skład Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. Należy zauważyć, że organ odmówił udostępnienia tych informacji z uwagi na ograniczenie dostępu do tej informacji z uwagi na prywatność tych osób, które jego zdaniem, nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie, organ w zaskarżonej decyzji wskazał tylko, że "Zespół Negocjacyjny do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. był natomiast organem pomocniczym ministra właściwego do spraw gospodarki o charakterze doradczym. Udział w negocjacjach brali przedstawiciele wybranych organów administracji rządowej, którzy posiadali status jedynie analityków i ekspertów, mający charakter wewnętrzny i pomocniczy oraz których informacje mogły być wykorzystywane w procesie podejmowania decyzji przez ministra właściwego do spraw gospodarki.
Zatem osoby te nie posiadały żadnych uprawnień decyzyjnych i nie pełniły funkcji publicznych w odniesieniu do tych negocjacji. Ponadto osoby uczestniczące w negocjacjach podpisały oświadczenia o poufności i bezstronności, w związku z tym są one zobligowane do zachowania wszystkich powziętych informacji w poufności z uwagi na ochronę bezpieczeństwa państwa oraz ważny interes gospodarczy państwa".
W skardze kasacyjnej trafnie zarzucono naruszenie art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji rozstrzygał sprawę w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1510/21, na którego mocy uchylono poprzednio wydany w sprawie wyrok WSA w Warszawie i przekazano mu sprawę do ponownego rozpoznania. Rozważania NSA koncentrowały się nad tym, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie odpowiedniego dekodowania zakresu pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną a także związku żądanej informacji publicznej z pełnieniem funkcji publicznej przez konkretną osobę. NSA uznał, że WSA w Warszawie w wyroku z 2 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 1251/18, tj. w wyroku poprzednio wydanym w niniejszej sprawie, dokonał błędnej, bowiem zbyt szerokiej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne.
NSA wskazał przy tym, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" pozostają nie tylko te osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych. Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., sygn. I OSK 2130/15)." Następnie, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy NSA wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że wszystkie osoby wchodzące w skład zespołu negocjacyjnego prowadzącego rozmowy dotyczące umowy offsetowej mają wpływ na decyzje o charakterze publicznym, a więc są osobami publicznymi (osobami pełniącymi funkcje publiczne), a informacje o ich danych personalnych (imię, nazwisko) są informacjami podlegającymi udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Niewątpliwie Zespół Negocjacyjny jest powoływany przez określony podmiot (ministra) w celu prowadzenia rozmów z potencjalnych kontrahentem, aby uzgodnić istotne elementy przyszłej umowy offsetowej. Nie jest bowiem potrzebne, ani pożądane, aby takie negocjacje prowadził w całości osobiście sam minister. Prowadzi je w jego imieniu, z jego mandatu i na jego rzecz wskazana przez niego osoba (osoby) w ramach zespołu negocjacyjnego. W ramach takiego zespołu negocjacyjnego jego uczestnikom przypisane są różne role np. merytoryczno-formalne, czy też ekspercko-doradcze (np. prawnik, tłumacz, ekspert z określonej dziedziny, która jest przedmiotem negocjacji)." Natomiast odnosząc się do specyfiki Zespołu Negocjacyjnego powołanego przez ministra do udziału w negocjacjach offsetowych NSA uznał, że "[w] tym przypadku przymiot pełnienia funkcji publicznej można przypisać jedynie osobom prowadzącym merytoryczno-formalne negocjacje tj. działające z mandatu ministra (realizujące powierzone im przez ministra funkcje publiczne), kierujące takimi negocjacjami, akceptujące (parafujące) poszczególne ustalenie (propozycje) umowy, zamykające kolejne etapy negocjacji (w tym bowiem zakresie przysługuje im wąski zakres decyzyjności), ale nie wszystkim członkom zespołu negocjacyjnego.
Członków Zespołu Negocjacyjnego, którzy nie prowadzili negocjacji, a jedynie pełnili role pomocnicze: tłumaczy, ekspertów, analityków itp. nie da się potraktować jako osoby pełniące funkcje publiczne".
Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem naruszył art. 153 p.p.s.a., bowiem nie uwzględnił oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych przez NSA w wyroku z 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1510/21, a przytoczonych wyżej. Słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, że z uzasadnienia wyroku NSA jasno wynika, że NSA wskazał, jakie aspekty należy ocenić badając, czy określona osoba jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zwłaszcza w aspekcie członków Zespołu Negocjacyjnego. W dotychczasowych rozstrzygnięciach, zapadłych w niniejszej sprawie, kwestia ta nie została przesądzona, niemniej jednak NSA wyraził przesłanki, wedle których powinna być dokonana ocena prawna. Z wyroku NSA wynika również, że powinnością organu a także Sądu, kontrolującego decyzję administracyjną jest ustalenie roli, którą określona osoba pełni w strukturach administracji publicznej oraz sposobu, w jaki oddziałuje na podejmowane finalnie rozstrzygnięcia (np. czy kieruje takimi negocjacjami, czy je parafuje, akceptuje, itd.).
NSA wskazał też na wątpliwości natury proceduralnej, np. brak jakiegokolwiek dokumentu w aktach sprawy administracyjnej (poza oświadczeniami o zobowiązaniu do zachowania poufności), który określałby skład osobowy Zespołu Negocjacyjnego lub też rolę poszczególnych jego członków.
NSA szeroko wyjaśnił jak należy ustalać zakres pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną oraz związek określonej informacji z pełnieniem tej funkcji przez konkretną osobę, wskazując zwłaszcza, że kluczowe znaczenie ma rola danej osoby dla podejmowanego finalnie rozstrzygnięcia (sposób oddziaływania na wykonywanie kompetencji przez organ administracji publicznej). To zaś implikuje konieczność ustalenia zakresu upoważnień do zadań i roli określonych osób, funkcjonujących w ramach struktury administracji publicznej, czy też współpracujących z administracją publiczną. Tymczasem Sąd I instancji, tak jak organ zaniechał ustalenia zakresu upoważnień, zadań i kompetencji członków Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. Tymczasem w świetle wyroku NSA z 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1510/21, miało to kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia czy członkowie w/w Zespołu Negocjacyjnego mogą być uznani za osoby pełniące funkcje publiczne. Wskutek braku przeprowadzenia powyższych ustaleń, Sąd I instancji w istocie stracił możliwość prawidłowego rozpatrzenia sporu prawnego, który jest przedmiotem niniejszej sprawy.
NSA wskazał też, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu (dokumentów) pozwalających określić rolę poszczególnych osób w Zespole Negocjacyjnym (jako analityków, ekspertów, tłumaczy, itp.) a w szczególności czy negocjacje prowadziły tylko osoby kierujące tym zespołem (jednoosobowo), czy również inne osoby. W ten sposób NSA jasno wskazał na braki w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, które uniemożliwiły prawidłowe rozpatrzenie sprawy pod kątem zastosowania art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Tymczasem Sąd I instancji, pomimo wyrażonego przez NSA stanowiska uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, choć jak wskazano, akta sprawy administracyjnej nie zawierają istotnych dla rozstrzygnięcia materiałów. WSA nie podjął też działań procesowych, aby wskazaną wadliwość wyeliminować, bowiem stwierdził że "[o]rgan przedstawił w aktach administracyjnych takie dokumenty, jakie posiadał w trakcie negocjacji i w dacie wniesienia skargi, a więc nie jest zasadne zobowiązywanie organu do przedstawienia innych dokumentów". Trudno dociec na czym Sąd I instancji oparł takie ustalenie.
Ponadto, Sąd I instancji dostrzegł co prawda, że "wątpliwości NSA budzi co jest przedmiotem skargi", bowiem powielił to stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jednak w ogóle nie zajął stanowiska co do tych wątpliwości.
Wskazane uchybienia Sądu I instancji przejawiające się w omówionych wyżej aspektach, miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły WSA do błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podczas gdy Sąd nie uwzględnił wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z 11 października 2022r.
Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Sąd niezasadnie przyjął, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu podczas gdy decyzja ta narusza art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Słusznie zarzuca Stowarzyszenie, że Sąd nie dostrzegł, iż organ w zaskarżonej decyzji w sposób niewystarczający, bo ogólnikowy i w istocie blankietowy odniósł się do kluczowego dla sprawy aspektu, a mianowicie kwalifikacji prawnej osób biorących udział w Zespole Negocjacyjnym do przeprowadzenia negocjacji umowy offsetowej z A. Istotą sporu prawnego w niniejszej sprawie jest weryfikacja prawidłowości stanowiska organu, że osoby wchodzące w skład tego Zespołu, nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz czy żądane informacje mają związek z pełnieniem tychże funkcji przez określone osoby.
Choć jest to kluczowe zagadnienie dla niniejszej sprawy, to w zaskarżonej decyzji z 22 maja 2018 r. do specyfiki Zespołu Negocjacyjnego zasadniczo odnosi się tylko jeden ostatni fragment na stronie 5 tej decyzji, który został już zacytowany wyżej. Tak lakoniczne uzasadnienie co do meritum sprawia, że zaskarżona decyzja narusza wskazane wyżej przepisy k.p.a. jak trafnie wskazuje autor skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest blankietowe, gdyż jest tak ogólne, że po niewielkich modyfikacjach mogłoby stanowić podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej w innych sprawach.
W świetle wskazanego wyżej fragmentu zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ nie odniósł się w sposób zindywidualizowany do roli, zakresu kompetencji i upoważnień poszczególnych osób, wchodzących w skład Zespołu Negocjacyjnego. Tymczasem w świetle stanowiska NSA, wyrażonego w niniejszej sprawie w wyroku z 11 października 2022 r., ocena tych aspektów ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto NSA wskazał, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest jakiegokolwiek dokumentu powołującego ten Zespół lub innego dokumentu (dokumentów) pozwalających określić rolę poszczególnych osób w tym Zespole. Jest to sytuacja niespotykana, ponieważ w Zespole udział brały osoby z innych instytucji niż podległa organowi, w ramach wykonywanych w nich obowiązków.
Zatem brak jakichkolwiek dokumentów związanych z powołaniem tego Zespołu i zakresu obowiązków i upoważnień osób do niego powołanych, powinien być wykazany przez organ i przekonywująco uzasadniona przyczyna braku takich dokumentów.
WSA mając na względzie stanowisko NSA, powinien ocenić czy rozstrzygnięcie organu oparto na pełnym materiale dowodowym. Już ze wskazań NSA wynika, że materiał ten nie jest wystarczający. Tymczasem Sąd I instancji, nie wiadomo na jakiej podstawie uznał, że organ przedstawił tylko takie dokumenty jakie posiadał, zatem odstąpił od wzywania organu do przedstawienia innych dokumentów. Należy tu zauważyć, że w zaskarżonej decyzji brak jest stanowiska organu w tym zakresie. Wskazane wyżej uchybienia związane z naruszeniem przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ nie wykazał skutecznie podstaw faktycznych ograniczenia dostępu do żądanej informacji publicznej.
W konkluzji należy stwierdzić, że Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję, mając na względzie wskazania NSA co do sposobu postępowania z przedmiotowym zagadnieniem prawnym, niezasadnie przyjął, że odpowiada ona prawu i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast ją uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Wskazane wyżej uchybienia Sądu doprowadziły go do błędnego wniosku, że osoby wchodzące w skład Zespołu Negocjacyjnego nie pełnią funkcji publicznych, zatem udostępnianie żądanych przez Stowarzyszenie informacji dotyczących tych osób, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność tych osób, choć organ nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby takie stanowisko. Wobec tego, także zarzuty naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP okazały się zasadne.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę.
Wskazane wyżej uchybienia organu, mające istotny wpływ na wynik sprawy przemawiają za zasadnością skargi wniesionej przez Stowarzyszenie na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 22 maja 2018 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Końcowo należy zauważyć, że nie mogła odnieść skutku, jako spóźniona próba autora odpowiedzi na skargę kasacyjną, konwalidowania uchybień zaskarżonej decyzji i zaskarżonego wyroku, w szczególności co do uzupełniania stanu faktycznego - w postępowaniu kasacyjnym.
Organ ponownie rozpoznając skargę, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu kasacyjnego a także ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1510/21 oraz wprost z nich wynikające wskazania co do dalszego postępowania.
O kosztach postępowania sądowego od Ministra Rozwoju i Technologii (następcy prawnego Ministra Przedsiębiorczości i Technologii) na rzecz Stowarzyszenia orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.