Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1906/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (dalej: "Stowarzyszenie") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddalił skargę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu [...] maja 2018 r., na adres poczty elektronicznej ARiMR, za pośrednictwem e-PUAP, wpłynął wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej:
- - o przyznanych nagrodach pracownikom centrali ARiMR w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody,
- - o przyznanych nagrodach pracownikom oddziałów regionalnych ARiMR w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody,
- - o przyznanych nagrodach pracownikom biur powiatowych ARiMR w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Prezes ARiMR pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. przekazał Stowarzyszeniu informację dotyczącą przedłużenia terminu procedowania sprawy. W treści pisma organ wskazał, że nie jest w posiadaniu gotowych informacji w zakresie przyznanych nagród (z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody) pracownikom pełniącym funkcje publiczne od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 29 maja 2018 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił udostępnienia Stowarzyszeniu informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w ARiMR, w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku. Ponadto w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. Departament Analiz i Sprawozdawczości ARiMR poinformował Stowarzyszenie, że nie jest w posiadaniu gotowych informacji w zakresie przyznanych nagród (z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody) pracownikom pełniącym funkcje publiczne, tj. zatrudnionym na stanowiskach: Prezesa ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorów oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępców, kierowników biur powiatowych ARiMR i ich zastępców, dyrektorów departamentów/biur w Centrali ARiMR i ich zastępców oraz kierowników biur w Oddziałach Regionalnych ARiMR i ich zastępców od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 29 maja 2018 r. W piśmie wskazano, że wnioskowane informacje nie są możliwe do wygenerowania bezpośrednio w systemie kadrowo-płacowym ARiMR, co powoduje konieczność podjęcia działań polegających na przetworzeniu istniejących danych.
W związku z powyższym, wnioskowane dane są informacjami nowymi, nieistniejącymi dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Wskazano jednocześnie, że sporządzenie takich informacji wiąże się wykonaniem szeregu działań, w które zaangażować należy wielu pracowników w Centrali ARiMR oraz w Oddziałach Regionalnych ARiMR. W związku z powyższym, wezwano Stowarzyszenie do wykazania, w terminie 14 dni od otrzymania pisma, iż zakres żądanych danych o charakterze przetworzonym będzie miał szczególne znaczenie dla interesu publicznego.
Stowarzyszenie nie ustosunkowało się do powyższego żądania.
Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], Prezes ARiMR działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm. - dalej: "u.d.i.p."), a także art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród (z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody) pracownikom pełniącym funkcji publiczne, tj. zatrudnionym na stanowiskach: Prezesa ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorów oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępców, kierowników biur powiatowych ARiMR i ich zastępców, dyrektorów w Centrali ARiMR i ich zastępców oraz kierowników biur w Regionalnych ARiMR i ich zastępców, w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 29 maja 2018 r.
W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR powtórzył argumentację, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje stanowią informacje przetworzoną. Nie są bowiem możliwe do wygenerowania bezpośrednio w systemie kadrowo-płacowym ARiMR, co powoduje konieczność podjęcia działań polegających na przetworzeniu istniejących danych. Wnioskowane dane są informacjami nowymi, nieistniejącymi dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, zaś sporządzenie takich informacji wiąże się z wykonaniem szeregu działań, w które zaangażować należy wielu pracowników w Centrali ARiMR oraz w oddziałach regionalnych ARiMR. Przygotowanie wnioskowanych informacji wymaga w pierwszej kolejności ustalenia kręgu osób, które chociażby część okresu mieszczącego się w żądanym przedziale czasowym pełniły funkcję publiczną. Oznacza to, że konieczne jest przygotowanie wzoru tabeli do uzupełnienia danych przez pracowników w Biurach Zarządzania Zasobami Ludzkimi Oddziałów Regionalnych ARiMR, która zostałaby przekazana poszczególnym komórkom merytorycznym do wypełnienia, przy czym uzupełnienie tabeli możliwe jest jedynie po wnikliwej analizie akt osobowych wszystkich pracowników - około 12 tysięcy - zatrudnionych w badanym okresie.
Prezes ARiMR zaznaczył także, że konieczne byłoby następnie dokonanie weryfikacji otrzymanych danych na poziomie Centrali ARiMR w oparciu o wydrukowane karty zarobkowe pracowników figurujących w tabeli oraz wpisanie na tej podstawie do tabeli kwot przyznanych nagród.
W związku z powyższym Prezes ARiMR stwierdził, że z uwagi zarówno na brak odpowiedzi Stowarzyszenia na wezwanie zawarte w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r., jak i z uwagi na treść samego wniosku o udzielenie informacji publicznej, w której skarżące Stowarzyszenie nie odnosi się w żaden sposób do zagadnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, przyjąć należało, że organ był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Stowarzyszenie wniosło do WSA skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:
- - art. 61 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności władz publicznych - poprzez błędne, albowiem zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy,
- - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej - poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia dostępności informacji o premiach przyznanych pracownikom sfery budżetowej, poprzez uznanie, że informacje te mogą podlegać ograniczeniu jawności ze względu na konieczność ich wyszukania, a tym samym naruszenie przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP,
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż wyszukanie informacji stanowić może o wytworzeniu nowych informacji, nieistniejących na dzień wnioskowania.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed WSA w dniu 12 marca 2019 r. pełnomocnik Stowarzyszenia podtrzymał dotychczasowe zarzuty skargi.
Obecny na rozprawie pełnomocnik Prezesa ARiMR podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu, i wnosząc o oddalenie skargi wskazał, że jeśli chodzi o liczbę Biur Powiatowych ARiMR wynosi ona na dzień dzisiejszy 316. Ponadto we wnioskowanym okresie następowały zmiany kadrowe na stanowiskach pracowników ARiMR pełniących funkcje publiczne.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W ocenie WSA, Prezes ARiMR wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż - wbrew stanowisku Stowarzyszenia - właściwie zastosował w niniejszej sprawie ograniczenie w dostępie do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie naruszając przy tym konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, przewidzianego w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.
Tym samym Prezes ARiMR, odmawiając stronie skarżącej dostępu do wnioskowanej informacji publicznej - nie dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7 Konstytucji RP.
WSA zauważył, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie było to, iż Prezes ARiMR, jako adresat wniosku z dnia 29 maja 2018 r. inicjującego postępowanie, będąc organem administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, w świetle przepisów u.d.i.p. W toku postępowania nie budziło również sporu to, że żądana informacja posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał również sam organ, wydając sporną decyzję w niniejszej sprawie. Istota sprawy sprowadzała się więc do oceny tego, czy Prezes ARiMR prawidłowo uznał, że informacja objęta wnioskiem Stowarzyszenia - ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym, czy organ prawidłowo wezwał Stowarzyszenie o wskazanie, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiający za udzieleniem stronie skarżącej wnioskowanej informacji.
WSA przytoczył obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rozumienia pojęcia informacji publicznej przetworzonej, zaś odnosząc je do realiów niniejszej sprawy doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagało się Stowarzyszenie, ma charakter informacji przetworzonej.
W ocenie WSA żądany przez Stowarzyszenie zakres informacji ma charakter informacji przetworzonej, skoro z wyjaśnień Prezesa ARiMR wynika, że ARiMR nie posiada informacji w zakresie przyznanych nagród pracownikom pełniącym funkcje publiczne, zatrudnionym na stanowiskach: Prezesa ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorów oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępców, kierowników biur powiatowych ARiMR i ich zastępców, dyrektorów w Centrali ARiMR i ich zastępców oraz kierowników biur Regionalnych ARiMR i ich następców, w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 29 maja 2018 r., z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, co uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na ww. kwestie bez konieczności dokonania ww. analiz i przeglądów.
Natomiast przygotowanie jej wymaga czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych, co oznacza, iż wytworzona informacja stanowiłaby jakościowo nową, nieistniejącą w dniu złożenia wniosku z dnia 29 maja 2018 r. w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródło stanowiły materiały znajdujące się w posiadaniu ARiMR. Ponadto WSA podkreślił, że szeroki zakres czasowy określony przez Stowarzyszenie wymagałby analizy ok. 12 tysięcy akt osobowych, celem wyłonienia kręgu osób pełniących w ARiMR funkcję publiczną, co niewątpliwie powodowałoby konieczność zgromadzenia i przekształcenia znacznej ilości dokumentów. WSA podzielił więc stanowisko Prezesa ARiMR, że przygotowanie wnioskowanej informacji byłoby wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy pracowników Agencji, gdyż niewątpliwie wymagałoby użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez Agencję danych i wyodrębniana w związku z żądaniem Stowarzyszenia oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych.
Jednocześnie byłaby to informacja przygotowywana "specjalnie" dla Stowarzyszenia wedle wskazanych przez niego kryteriów. Zgodnie z informacją uzyskaną na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r., jeśli chodzi o liczbę samych Biur Powiatowych ARiMR, wynosi ona na dzień dzisiejszy 316, co dodatkowo potwierdza, że zgromadzenie wnioskowanych informacji byłoby związane z dużym zaangażowaniem organizacyjno-osobowym po stronie podmiotu zobowiązanego. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że - w świetle oświadczenia organu - we wnioskowanym okresie następowały zmiany kadrowe na stanowiskach pracowników ARiMR pełniących funkcje publiczne, co dodatkowo wymagałoby przeprowadzenie dodatkowych analiz, celem przygotowania wnioskowanej informacji. Skoro mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, niezbędne jest występowanie po stronie wnioskodawcy interesu publicznego.
WSA podkreślił, że na informację publiczną przetworzoną składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego.
W konsekwencji w ocenie WSA brak było podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Konieczność wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji nie oznacza oczywiście zwolnienia podmiotu, do którego kierowany jest wniosek z obowiązku analizy powyższej ustawowej przesłanki na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Chodzi jedynie o podkreślenie, że brak wskazania przez stronę skarżącą, w czym upatruje on szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej istotnie ogranicza możliwość poczynienia przez podmiot zobowiązany stosownych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia wniosku. W tym zakresie, Prezes ARiMR dokładnie zbadał, czy żądana informacja ma charakter informacji prostej - czyli dostępniej "od ręki" i zatem może zostać niezwłocznie udostępniona, czy też stanowi, z uwagi na sposób jej wyszukania, informację złożoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i która wymaga wykazania przez stronę zainteresowaną szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie tak przetworzonej informacji, jak też, czy w ogóle stanowią informacje publiczną.
WSA wskazał, że bezsporne jest, iż Stowarzyszenie nie wykazało istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania żądanej przez niego informacji przetworzonej, pomimo, że organ prawidłowo wezwał je do wykazania wspomnianego interesu, pouczając, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej może nastąpić jedynie po wykazaniu, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Stowarzyszenie wywiodło skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przez niezasadne i bezpodstawne uznanie, iż zaniechanie przez organ ustalenia, którzy jego pracownicy pełnią funkcje publiczne, odpowiada prawu;
- 2) prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż informacja o informacji publicznej może stanowić informację publiczną przetworzoną, a w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie ustalenia, którzy pracownicy organu pełnią funkcje publiczne i w rezultacie odmówienie udostępnienia informacji publicznej;
- 3) prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż ustalenie, którzy pracownicy organu pełnią w nim funkcje publiczne lub mają związek z wykonywaniem tych funkcji, nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty poprzez uchylenie decyzji Prezesa ARiMR w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie przedstawiło argumentację, będącą w istocie powtórzeniem treści zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Dla porządku należy podać, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia Prezes ARMiR rozpoznał poprzez wydanie dwóch decyzji administracyjnych. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w ARiMR, w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku. Przedmiotowa decyzja nie została objęta kontrolą w postępowaniu zakończonym kwestionowanym skargą kasacyjną wyrokiem WSA. Przedmiotem kontroli WSA była decyzja z [...] września 2018 r. nr [...], którą Prezes ARiMR odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród (z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody) pracownikom pełniącym funkcje publiczne, tj. zatrudnionym na stanowiskach: Prezesa ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorów oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępców, kierowników biur powiatowych ARiMR i ich zastępców, dyrektorów w Centrali ARiMR i ich zastępców oraz kierowników biur Regionalnych ARiMR i ich zastępców, w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 29 maja 2018 r. Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organu, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie warunkowane jest wykazaniem szczególnie istotnego interesu publicznego, czego Stowarzyszenie, pomimo wezwania, nie uczyniło.
Formuła zarzutów kasacyjnych obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego – "art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż informacja o informacji publicznej może stanowić informację publiczną przetworzoną, a w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie ustalenia, którzy pracownicy organu pełnią funkcje publiczne i w rezultacie odmówienie udostępnienia informacji publicznej". Wadliwa wykładnia prawa materialnego przesądza bowiem o niewłaściwym odtworzeniu stosowanej normy prawa, a w konsekwencji o błędnym ustaleniu zakresu okoliczności faktycznych istotnych w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądem skarżącego kasacyjnie co do nieuprawnionego włączenia w zakres informacji publicznej przetworzonej informacji o tym, którzy pracownicy organu pełnią funkcję publiczną. Istotna jest okoliczność, że skarżący kasacyjnie w ogóle nie zakwestionował oceny prawnej Sądu pierwszej instancji odnoszącej się do normatywnego zakresu pojęcia informacji publicznej przetworzonej. Konsekwentnie, przyjęte w tym zakresie poglądy WSA pozostają niepodważone. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował również tego, że ustalenie, którzy pracownicy pełnią funkcję publiczną, jakie zajmowali stanowiska w analizowanym okresie i jakie były przesłanki przyznania im nagród, wiązałoby się z ponadprzeciętnym zaangażowaniem pracowników organu. Podniesione zarzuty merytorycznie zmierzają do wykazania, że ustalenie którzy pracownicy organu pełnią funkcje publiczne pozostaje poza zakresem żądanej informacji publicznej, stanowi jej przedpole.
Skarżący kasacyjnie wychodzi z założenia, że ustalenie, którzy pracownicy pełnili funkcję publiczną stanowi punkt wyjścia dla rozpoczęcia gromadzenia informacji objętych wnioskiem dostępowym, ale per se w zakres tych informacji nie wchodzi. Tym samym zaangażowanie i wysiłek, jaki musi zostać podjęty przez pracowników organu (centrali, oddziałów, biur) w celu poczynienia tych ustaleń, nie może stanowić podstawy przypisania wnioskowanej informacji przymiotu informacji publicznej przetworzonej. Skarżący kasacyjnie nie ma racji. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie domagało się udostępnienia informacji publicznej o przyznanych nagrodach pracownikom centrali ARiMR, oddziałów regionalnych ARiMR, biur powiatowych ARiMR w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej dotyczącej pracowników niepełniących funkcji publicznych decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...], "aktywny" zakres wniosku został ograniczony wyłącznie do pracowników pełniących funkcje publiczne.
Ustalenie, którzy pracownicy centrali, oddziałów i biur we wnioskowanym okresie pełnili funkcje publiczne stanowi etap wyjściowy i zarazem absolutnie konieczny do zebrania kompletnych danych tworzących - jako całość - wnioskowaną informację publiczną. Innymi słowy, dane w tym zakresie są elementem żądanej przez skarżącego kasacyjnie informacji publicznej. Jak wykazał WSA, a czego nie podważono w skardze kasacyjnej, ustalenie, którzy pracownicy pełnili funkcje publiczne wiązałoby się z ponadprzeciętnym zaangażowaniem pracowników organu i oderwaniem ich od realizacji swoich obowiązków. Dlatego, zdaniem Sądu I instancji, żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja jest informacją przetworzoną.
Skarżący kasacyjnie zdaje się wychodzić z założenia, że dopiero wykazanie, że w organie zatrudniona jest znacząca liczba osób pełniących funkcje publiczne mogłaby uzasadniać wniosek, że zgromadzenie danych o przyznanych im nagrodach i podstawach ich przyznania może dowodzić, iż mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Kwestia ta jednak nie jest decydująca. Przesądzające jest zaangażowanie organu już na etapie czynienia ustaleń, którzy pracownicy pełnili w analizowanym okresie funkcje publiczne. Każdy etap wytworzenia, przygotowania wnioskowanej informacji publicznej, jeżeli wiąże się z ponadprzeciętnym zaangażowaniem pracowników organu, na które powołał się Sąd pierwszej instancji, może przesądzać, że informacja ta będzie posiadała przymiot informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Z wyłożonych względów negatywnej weryfikacji podlegał również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Nie ma racji Stowarzyszenie, że do wydania zaskarżonej decyzji konieczne było uprzednie ustalenie, którzy pracownicy ARMiR, we wnioskowanym okresie, pełnili funkcję publiczną.
Niezrozumiały i nieczytelny jest zarzut naruszenia "prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż ustalenie, którzy pracownicy organu pełnią w nim funkcje publiczne lub mają związek z wykonywaniem tych funkcji, nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego." Sąd pierwszej instancji nie sformułował ocen prawnych odpowiadających tak skonstruowanemu zarzutowi. Kwestia ustaleń, którzy pracownicy pełnili funkcję publiczną w okresie adekwatnym do wniosku dostępowego nie podlegała ocenie z perspektywy interesu publicznego. WSA badał natomiast, czy Stowarzyszenie wykazało szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. Obie oceny mają charakter rozłączny i autonomiczny, przy czym w sprawie istotna była wyłącznie ta ocena, która odnosiła się do weryfikacji wykazania przez skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Nie uwzględniono natomiast wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zawartego w piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2023 r. (data nadania: 25 stycznia 2023 r.). W judykaturze przyjmuje się, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por.m.in. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 710/13; wyroki NSA z 28 września 2017 r., II FSK 2396/15 oraz z dnia 14 września 2021 r., II OSK 2173/19;). Jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyznanie z tego tytułu radcy prawnemu wynagrodzenia może mieć miejsce w przypadku wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną zgodnie z wymogami określonymi w art. 179 p.p.s.a., tj. w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej. Tymczasem ww. pismo procesowe zostało wniesione dopiero w 25 stycznia 2023 r., a skargę kasacyjną doręczono organowi w dniu 19 sierpnia 2019 r.