Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1950/18 oddalił skargę J. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2018 r. nr 2829 w przedmiocie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Wojewódzkiego Policji w [...], działając na podstawie art. 6c, art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.) odwołał J. G. z dniem 22 czerwca 2018 r. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji i z dniem 23 czerwca 2018 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi temu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach 20 i 21 czerwca 2018 r w [...] w [...], na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą zaufania przez przełożonych do J. G. Rozkaz został wydany po zasięgnięciu opinii Starosty [...].
Od powyższego rozkazu personalnego J. G. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji.
J. G. wniósł również o przeprowadzenie dowodów w sprawie, tj. o przesłuchanie w charakterze świadka wszystkich uczestników szkolenia, na okoliczność jego przebiegu, odwołania szkolenia, niepoinformowania skarżącego o obowiązku stawienia się w dniu 21 czerwca 2018 r. na godz. 9:00.
Komendant Głównego Policji rozkazem personalnym nr 2829 z dnia 16 sierpnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania J. G. od rozkazu personalnego nr 555 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 czerwca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku wskazał, że rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o Policji komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Natomiast na podstawie art. 6e ust. 1 i 3 tej ustawy, odwołać ze stanowiska, o którym mowa m.in. w art. 6c ust. 1, może w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko.
Powołane przepisy unormowały kompleksowo zagadnienie odwoływania policjantów ze stanowisk zajmowanych na podstawie powołania, zarówno pod kątem materialnym, jak i proceduralnym. Przepisy art. 6c i art. 6e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji określają warunki przedmiotowego odwołania, jego następstwa oraz dalsze uprawnienia policjanta, które zabezpieczają jego interesy zawodowe, to jest przeniesienie do dyspozycji, zachowanie prawa do uposażenia przez okres 6 miesięcy w wysokości przysługującej przed odwołaniem.
Zgodnie z brzmieniem art. 6e ust. 1 ustawy o Policji odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania cechuje się uznaniowością organu i nie ma przy tym wymogu, aby istniały ku temu jakieś szczególne przesłanki, czy powody do odwołania. Stosunek służbowy policjanta z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej, charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie. Powyższa okoliczność ma w sprawie kluczowe znaczenie. Brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Powyższy stosunek jest oparty na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 325/06).
Sąd I instancji zaznaczył, że co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd bada w takich sprawach, czy rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych.
W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji swoją decyzję o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w [...] uzasadnił prawem organu co do możliwości doboru personelu według własnego uznania, wyjaśniając jednocześnie, że powołanie jest najmniej stabilnym stosunkiem prawnym, przy czym odwołany zostaje przeniesiony do dyspozycji organu odwołującego z zachowaniem, przez okres 6 miesięcy, prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, zgodnie z art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: naruszenie art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z:
- art. 61 § 4 k.p.a., poprzez nieuznanie, iż w sprawie doszło do niezawiadomienia odwołującego o wszczęciu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 77 § 1-3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuznanie, iż w sprawie doszło do wydania decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez uznanie, iż udowodnione zostało, że zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącego ze stanowiska, pomimo, iż nie został zebrany materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że skarżący w postępowaniu administracyjnym nie mógł wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez nieuznanie, iż nie zapewniono skarżącemu czynnego udział w postępowaniu, oraz uniemożliwiono wypowiedzenia się, co do materiałów postępowania oraz złożenia wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuznanie przez Sąd I Instancji, iż nie uwzględniono wniosków dowodowych skarżącego, mimo iż wnioski o przesłuchanie w charakterze świadków uczestników, dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. brak obowiązku stawienia się w dniu 21 czerwca 2018 r, o godzinie 9.00 na szkoleniu, a okoliczność ta nie wynikała z innych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż doszło do należytego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia odwołującego z zajmowanego stanowiska, mimo lakonicznego przedstawienia uzasadnienia faktycznego i nie odniesienia się zarówno przez organ I, jak i II instancji do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuznanie przez Sąd I instancji iż w okolicznościach sprawy nienależycie uzasadniono zaskarżony rozkaz personalny co do przeniesienia odwołującego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji, w szczególności lakoniczne przedstawiono uzasadnienie faktyczne, nie odniesiono się zarówno przez organ I jak i II instancji, co do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż zasadnie zastosował organ II instancji ww. przepis i zasadnie utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i orzeczeniu co do istoty sprawy o przywróceniu skarżącego na zajmowane stanowisko, ewentualnie na zastosowaniu przepisu art. 138 § 2 k.p.a. tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i przekazaniu organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia,
- art. 42 ust 3 Konstytucji RP poprzez uznanie skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego mimo braku stwierdzenia winy prawomocnym wyrokiem.
Powyższe uchybienia spowodowały niewyjaśnienie stanu prawnego sprawy, a także doprowadziły do sytuacji, w której Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem do czego był zobowiązany.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także nie wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a tym samym zrzekł się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 14 listopada 2022 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 19 stycznia 2023 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że problemy prawne zawarte w zarzutach skargi kasacyjnej były już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 736/20, z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I OSK 57/20). Sprawy te były tożsame pod względem faktycznym i prawnym ze sprawą będącą przedmiotem rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela zapatrywania prawne wyrażone w przywołanych wyżej wyrokach i czyni je własnymi.
W powołanych wyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne Komendanta Głównego Policji od rozstrzygnięć sądów I instancji, którymi uchylono zaskarżone rozkazy personalne Komendanta Głównego Policji oraz utrzymane nimi w mocy rozkazy personalne Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt I OSK 736/20 Naczelny Sąd Administracyjny m.in. stwierdził, że "Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się tym samym w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kontrola wiąże się z oceną, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a jeśli je naruszono, to czy w taki sposób, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego stanu daje podstawę do uchylenia decyzji. Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2010 r., I OSK 130/10).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela te poglądy i stoi na stanowisku, że w sprawach dotyczących zwolnienia z zajmowanego stanowiska na podstawie przepisów art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, sądy nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać, czy określona osoba powinna piastować dalej określone stanowisko. Badają one jedynie, czy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralna albo podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniach organów złamania elementarnych standardów procesowych. Organy w rzeczywistości nie wskazały okoliczności faktycznych, które uzasadniały podjęcie obu rozkazów personalnych. Z treści zaskarżonego rozkazu personalnego, jak również z rozkazu wydanego przez organ pierwszej instancji nie sposób precyzyjnie ustalić jakie konkretne okoliczności faktyczne stanowiły podstawę wydania obu decyzji. Są tylko odwołanie się do bliżej niesprecyzowanych okoliczności faktycznych mających miejsce 20-21 czerwca 2018 r. w [...] oraz szerokie rozważania na temat utraty zaufania przez przełożonego w stosunku do skarżącego. Żaden z organów orzekających w pierwszej i drugiej instancji nie wskazał jednak, jakie konkretnie zdarzenia spowodowały utratę zaufania do skarżącego, na którą to okoliczność organy się powołują.
Przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii danej sprawy, po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o czym stanowi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno zawierać określenie podstaw faktycznych rozstrzygnięcia, ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz subsumcję przyjętego stanu faktycznego pod określony przepis (lub normę) obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69; wyrok NSA z 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak określenia przez ustawodawcę w art. 37 a ust. 1 ustawy o Policji kryteriów uzależniających podjęcie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska nie może być utożsamiany z sytuacją braku obowiązku organu do wskazania adresatowi rozkazu personalnego okoliczności faktycznych, które uzasadniały takie rozstrzygnięcie.
Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje podporządkowany przełożonym, którzy w zależności od bieżących potrzeb kadrowych i organizacyjnych mogą kształtować warunki służby w celu zagwarantowania optymalnej realizacji zadań służbowych. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i z tych względów, jeżeli zdaniem przełożonego interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Jedynym ograniczeniem w takiej sytuacji jest obowiązek wskazania prawdziwych i skonkretyzowanych okoliczności faktycznych uzasadniających decyzję organu. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym ustalony w sprawie stan faktyczny jest pełny i uznał, że w rozpoznawanej sprawie decyzje organów miały charakter dowolny oraz przekroczyły one granice swobodnego uznania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżony w przedmiotowej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1950/18 wydany w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, co sprawy będące już przedmiotem oceny NSA, powinien zostać uchylony, gdyż Sąd I instancji oddalił skargę J. G. na ww. rozkazy personalne.
Nadto Sąd I instancji nie zauważył, że sporne rozkaz personalny organu I instancji wydany zostały przed zebraniem dowodów w sprawie, na co wskazuje data jego wydania, a uzasadnienia obu rozkazów personalnych (zwłaszcza organu I instancji) nie odpowiadają wymogom przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy przyznać rację WSA w Warszawie, który w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1836/18 stwierdził, że "organy muszą pamiętać, że pomimo, iż w ich wyłącznej gestii pozostaje ocena przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i jeżeli zdaniem przełożonego dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1952/15), to jednak wskazane przyczyny zwolnienia muszą mieć przymiot obiektywnie istniejących i muszą być prawidłowo uzasadnione. I chociaż decyzja o zwolnieniu ma charakter uznaniowy, to nie może przybierać postaci dowolności, a w szczególności, jak w sprawie niniejszej, odrywać się od rzeczywistego stanu faktycznego. Oznacza to, że sprawa wymaga rozpoznania od początku i w pełnym zakresie."
Podobnie WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 6 czerwca 2019 r., II SA/Wa 1890/18, wydanym na gruncie tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych wskazał, że "zgadza się z Komendantem Głównym Policji, że policjanta można zwolnić z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji, bowiem funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby, z tym zastrzeżeniem, że w sprawie muszą wystąpić rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, a decyzji nie można przypisać cechy dowolności. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W bardzo obszernej decyzji, w której organ głównie dokonał analizy przesłanek, jakimi należy się kierować przy zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, zabrakło uzasadnienia rzeczywistych i konkretnych przesłanek w odniesieniu do osoby skarżącego. W rozkazie personalnym wydanym przez organ I instancji podano jedynie, że w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach 22 i 21 czerwca 2018 r. w [...] w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą do skarżącego zaufania przez przełożonych, zachodzi konieczność zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Wskazano też, że skarżący, pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym, powinien powstrzymywać się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego.
W sprawie nie wykazano w żaden sposób, jaka sytuacja miała miejsce w trakcie przedmiotowego szkolenia, czy przywołany wydźwięk medialny spowodowany był zachowaniem bądź postawą skarżącego, a co najważniejsze, od jakich zachowań skarżący (...) powinien się powstrzymywać. Przedmiotowy rozkaz personalny w żaden sposób nie wskazuje, dlaczego nastąpiła utrata zaufania przełożonych wobec skarżącego. Nie została wskazana ani jedna rzeczywista i konkretna przyczyna ją powodująca.
Natomiast Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia 16 sierpnia 2018 r., utrzymującego w mocy sporny rozkaz personalny wydany na podstawie art. 6c ust. 1 w związku z art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji wskazał, że 28 czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o to, że 21 czerwca 2018 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...] nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu 21 czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...] 21-22.06.2018 r." zatwierdzonym przez insp. J. J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Wskazana została zatem inna przyczyna utraty zaufania przełożonych wobec skarżącego, niż przyczyna wskazana w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem w dacie jej wydania postępowanie dyscyplinarne nie było wszczęte. Przyjmując nawet za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że Komendant Główny Policji uprawniony był do rozszerzenia argumentacji przedstawionej w spornym rozkazie personalnym wydanym przez organ pierwszej instancji, to mimo wszystko uznać należy, iż w uzasadnieniu tym brak jest wykazania realnej i konkretnej przyczyny akcentowanej utraty zaufania do osoby skarżącego funkcjonariusza."
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy stosując się do argumentów zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz ww. wyroków NSA, a także utrzymanych nimi w mocy wyroków Sądów I instancji, zobowiązane będą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w szczególności w zakresie wykazania realnych i rzeczywistych podstaw utraty zaufania przez przełożonych wobec skarżącego przez pryzmat sytuacji zaistniałej na szkoleniu w dniach 20-21 czerwca 2018 r. w [...].
Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną, stąd na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2018 r. nr 2829 oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr 555, z dnia 22 czerwca 2018 r.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.