Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 lipca 2019 r. VIII SA/Wa 257/19, oddalił skargę A. S. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 31 stycznia 2019 r. nr CKL68-2019/F/POL, w przedmiocie ustalenia zdolności do służby.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na niewłaściwej ocenie działania organu administracji w niniejszej sprawie i wadliwym przyjęciu przez Sąd, że postępowanie orzecznicze zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o komisjach lekarskich, a wydane w sprawie orzeczenie spełnia wymogi o których mowa w art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach, jak również, że organ wykonał wytyczne co do dalszego działania w sprawie zawarte w prawomocnych wyrokach WSA w Warszawie z 9.11.2017 r. VIII SA/Wa 570/17 oraz WSA w Warszawie z 13.09.2018 r. VIII SA/Wa 350/18, co skutkowało oddaleniem skargi;
- 2. art. 153 § p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się Sądu do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - VIII Wydziału Zamiejscowego w Radomiu z 13 września 2018 r. VIII SA/Wa 350/18, a którą to oceną związany był Sąd rozpoznający niniejszą sprawę;
- 3. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych - uzupełniających w postaci opinii biegłych sądowych: psychologa, psychiatry i lekarza medycyny pracy wydanych w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w Warszawie — XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie sygn. akt. XIII U 5802/17 wydanych w stosunku do odwołującego się od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA w Warszawie z dnia Nr KRIO- 7115037/WA z 2.08.2017r. - uznanych przez Sąd jako spóźnionych, gdy tymczasem skarżący nie ze swojej winy nie mógł złożyć tychże wniosków dowodowych przez w toku postępowania orzeczniczego ponieważ odpisy tychże opinii zostały mu doręczone przez Sąd Okręgowy w Warszawie —XIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dopiero 10.06.2019 r. oraz 09.07.2019 r., a tym samym Sąd winien był dopuścić te dowody w sprawie, tym bardziej, że zaskarżone orzeczenie nadal nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach — w zakresie w jakim organ nie uzasadnił w sposób prawidłowy dlaczego dokumentacja pochodząca od dr. P. S. nie może stanowić miarodajnego dowodu na rozpoznanie u skarżącego schorzenia pod postacią "PTSD".
Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania, które to wiązać będą Sąd I instancji w sprawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. Wniósł także o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Pierwszy z postawionych zarzutów dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego rodzaju przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Wprawdzie z treści zarzutu wynika, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, że "wydane w sprawie orzeczenie spełnia wymogi o których mowa w art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach", ale ten ostatni przepis składa się z 6 punktów, a skarga kasacyjna nie wskazuje, o który z nich chodzi, nie mówi też, szczegółowego uzasadnienia jakiej kwestii zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Za pomocą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie można też kwestionować wykonania wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, zawartych w prawomocnych wyrokach WSA w Warszawie z 9.11.2017 r. VIII SA/Wa 570/17 oraz z 13.09.2018 r. VIII SA/Wa 350/18.
Tej ostatniej kwestii dotyczy także drugi zarzut, tym razem odwołujący się do art. 153 p.p.s.a., ale nie precyzuje on, o jakiego rodzaju wytyczne, których nie zrealizował organ (przy aprobacie Sądu I instancji) chodzi. Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej można się domyślać – choć też nie jest to w sposób klarowny wyłożone – że chodzi o dwie kwestie: po pierwsze, że Sąd I instancji przyjął, że chodzi o zaniechanie doręczenia opinii psychiatrycznej wydanej po wyroku z 13.09.2018 r., gdy tymczasem chodziło o zapoznanie i doręczenie skarżącemu opinii psychiatrycznej, której to nie doręczono przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w Warszawie z 22.02.2018 r.; po drugie, że komisja lekarska przed wydaniem orzeczenia miała prawo ponownie wzywać na badania skarżącego, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z wytycznymi, jakie udzielił Sąd w wyroku z 9 listopada 2017 r. VIII SA/Wa 580/17, ponieważ takie działanie komisji lekarskiej wykraczało poza wytyczne zawarte w tym wyroku.
Obydwie te kwestie nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie pomylił opinii psychiatrycznych, z którymi strona powinna zostać zapoznana, i o których mowa była w poprzednim wyroku. Przyjął bowiem, że cyt. "CKL przed wydaniem Orzeczenia, dwukrotnie wzywała Skarżącego na ponowne badanie psychiatryczne (termin wyznaczony na 19 grudnia 2018 r. oraz na 29 stycznia 2019 r. - zawiadomienia doręczone skarżącemu prawidłowo w aktach związkowych) celem aktualnej oceny zdrowia psychicznego Skarżącego. W wyżej wymienionych zawiadomieniach o terminie badania komisyjnego i konsultacji specjalistycznej, zostało zawarte pouczenie o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy (w tym wynikami badań i konsultacji specjalistycznych zleconych przez komisję lekarską, zatem również konsultacji z dnia 18 stycznia 2017 r. przeprowadzonej przez psychiatrę dr Grażynę Wiśniewską) oraz o możliwości wypowiedzenia się co do dokumentacji zgromadzonej w sprawie - z tego względu zarzut sformułowany w pkt 3 skargi oraz ten dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona miała bowiem możliwość zapoznania się z całością zgromadzonej dokumentacji medycznej, w tym opiniami, konsultacjami, ale z prawa tego nie skorzystała" (str. 13-14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Stanowisko to należy w pełni podzielić, bowiem stronie umożliwiono zapoznanie się z całością akt sprawy, z czego strona nie skorzystała. Wytyczne zostały zatem wykonane.
Nie jest też zasadne stanowisko wyrażone przez autora skargi kasacyjnej, że w wyroku z 9 listopada 2017 r. VIII SA/Wa 580/17 zawarte zostały wskazania, co do tego, z jakich dowodów organ może korzystać w dalszym postępowaniu, a jakie są wykluczone (w tym ponowne badanie skarżącego), zwłaszcza z uwagi na upływ czasu. Tego wytyczne zawarte w wyroku z 9 listopada 2017 r. w ogóle nie dotyczyły. Wytyczne te były bowiem następujące: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą organu będzie takie skonstruowanie rozstrzygnięcia w zakresie uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji w całości lub w części oraz takie skonstruowanie uzasadnienia orzeczenia, aby zawierało odniesienie do zarzutów odwołania, motywów dlaczego argumentacja skarżącego co kwalifikacji poszczególnych schorzeń jest nieprawidłowa i nie mają one związku z pełnioną przez niego służbą w policji." Dotyczyły one zatem tylko konstrukcji rozstrzygnięcia, a nie dopuszczalnego postępowania dowodowego.
Nie mógł być też skuteczny, co do zasady, zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych w postaci opinii biegłych sądowych. "Przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne prowadzenie dowodu mającego charakter opinii biegłych czy ekspertyzy naukowej" (zob. wyrok NSA z 9.03.2022 r. II OSK 831/19, LEX nr 3349468). Dowód z opinii biegłego nie jest bowiem dowodem z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, o czym strony zostały wcześniej poinformowane.