Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 154/19, oddalił skargę P. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych w [...] z dnia 11 grudnia 2018 r. nr 760/DKWS w przedmiocie odmowy prawa do wypłaty równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze w postaci należności całkowitej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, pozbawiające skarżącego jednoznacznych informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie uzasadnienia przez WSA w Krakowie stanowiska w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r, poz. 173 z późn.zm.), gdzie Sąd ograniczył się w treści całego uzasadnienia do jednego zdania, co uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawne równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oraz żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze (Dz.U. z 2015 r., poz. 146 poźn. zmianami) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżącemu kasacyjnie mimo iż uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego przed dniem 31 maja 2012 r. nie należy się wypłata równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne, niewydane w naturze w wysokości należności całkowitej.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że wnosi o przeprowadzenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 stycznia 2015 r. wyraźnie mówi o sytuacji w której uprawniony do równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej pozostaje żołnierz zawodowy który spełnia kumulatywnie wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie a mianowicie: 1) jest żołnierzem zawodowym i pełnił służbę jako aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej 2) w okresie czasu pełnienia służby jako aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 maja 2012 r. otrzymał równoważnik za ubiory cywilne, niewydane w naturze, |W wysokości należności całkowitej 3) po dacie 31 maja 2012 r. uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego i pełni służbę na stanowisku radcy prawnego w grupie osobowej obsługi prawnej.
Skarżący nie spełnia przesłanki wskazanej w pkt 3 - mianowicie nie uzyskał tytułu zawodowego radcy prawnego po dacie 31 maja 2012 r., bowiem tytuł ten uzyskał 2 grudnia 2009 r. Zatem a contrario skoro niemożliwym pozostaje stosowanie do niego równoważnika w wysokości należności rocznej, a rozporządzanie rozróżnia tylko dwa rodzaje równoważników (w wysokości rocznej oraz całkowitej), zaś przepis art 137 b ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych obliguje do wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za wskazane w przepisie należności, to należy wywnioskować, że skarżącemu należy się równoważnik w wysokości należności całkowitej.
Skarżący wywodzi również, że dla niniejszej sprawy irrelewantne pozostaje, że w przeszłości został mu wypłacony równoważnik całkowity jako aplikantowi radcowskiemu, skoro na podstawie znowelizowanych przepisów fakt uzyskania przez niego tytułu zawodowego radcy prawnego przed dniem 31 maja 2012 r. uprawnia go do uzyskania ponownej wypłaty równoważnika całkowitego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ obydwa podniesione w niej zarzuty nie są trafne.
Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ. U z 2018r., poz. 173 ze zm.). Zdaniem skarżącego powyższa nieprawidłowość miała istotny wpływ na wynik sprawy, jednak analiza skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że jej autor poza powołaniem się na niemożność poznania motywów dla których Sąd I instancji oddalił skargę, nie wykazał jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało dostrzeżone naruszenie.
Stosownie do art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. podstawa kasacyjna wynikająca z tego przepisu musi zawierać wskazanie istotnego wpływu zarzucanego uchybienia przepisom procesowym. Innymi słowy musi wskazywać na to, że gdyby Sąd i instancji odniósł się do podniesionego zarzutu, to wydałby wyrok innej treści.
O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Skarżący kasacyjnie zobligowany jest do wykazania istotności wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik sprawy. Istotność wpływu na wynik sprawy oznacza w kontekście przepisów procesowych wpływ na poczynione przez organy e ustalenia faktyczne. Jeśli autor skargi kasacyjnej nie jest w stanie wykazać wpływu uchybień proceduralnych na poczynione ustalenia faktyczne, nie może być mowy o skutecznym kwestionowaniu danego rozstrzygnięcia w ramach podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2023 r. I GSK 377/19 LEX nr 3559182, z dnia 7 grudnia 2022r. I GSK 137/19 LEX nr 3476860).
Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a.
Należy wyjaśnić, ze przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2023r. III OSK 2009/21 LEX nr 3515325).
Zgodnie ze wskazywanym przez skarżącego przepisem art. 104 ust. 1 ustawy pragmatycznej jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.
W uzasadnieniu tego zarzutu brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia powodów, dla których skarżący uważa ze przepis ten został naruszony. Stosownego uzasadnienia nie zawiera również skarga skierowana do WSA.
W sytuacji, gdy sam skarżący kasacyjnie poza samym powołaniem się na zarzut naruszenia art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie uzasadnia go i nie wykazuje jaki istotny wpływ miało lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionego zarzutu, należało uznać że przedstawiona w pkt. 1 skargi kasacyjnej podstawa nie została skonstruowana w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jej oceny w zakresie szerszym, niż wynikający z wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oraz żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze (Dz. U. z 2015r., poz. 146) zmierza w istocie do wykazania, że w oparciu o treść tego przepisu można zrekonstruować podstawę prawą przyznania równoważnika należności w wysokości całkowitej za niewydanie żołnierzowi zawodowemu w naturze należnych ubiorów cywilnych. Stosownie do treści powołanego przepisu "żołnierz zawodowy - aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej, który na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 maja 2012 r. otrzymał równoważnik za ubiory cywilne, niewydane w naturze, w wysokości należności całkowitej i po tym terminie uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego i pełni służbę na stanowisku radcy prawnego w grupie osobowej obsługi prawnej, jest uprawniony do równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej."
Właściwe ujęcie zakresu stosowania cytowanego przepisu i w konsekwencji odniesienie się do stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej, wymaga uprzedniego przedstawienia historycznych uwarunkowań, w jakich przyznawano równoważnik za niewydanie żołnierzowi zawodowemu w naturze należnych ubiorów cywilnych.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. 2004 r. nr. 153, poz. 1615; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2004r.") żołnierzowi zawodowemu, któremu nie wydano w naturze przedmiotów umundurowania, w tym ubiorów cywilnych i wyekwipowania, przyznaje się równoważnik pieniężny. Jak wynika z treści § 7 i załącznika nr 2 do rozporządzenia z 2004r. równoważnik był wypłacany rocznie. Przedmiotowe rozporządzenie nie przewidywało "równoważnika należności w wysokości całkowitej".
Jednocześnie, z tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia z 2004 r. roku wynikało, że równoważnik przysługiwał żołnierzowi zawodowemu - radcy prawnemu i aplikantowi radcowskiemu na stanowiskach w grupie osobowej obsługi prawnej. Rozporządzenie z 2004 r. obowiązywało do dnia 1 kwietnia 2010 roku, albowiem z tym dniem weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. 2010 r. nr 50, poz. 303; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2010r.").
Zgodnie z treścią § 6 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2012 roku, żołnierzowi zawodowemu, któremu nie wydano w naturze należnych ubiorów cywilnych, wypłaca się równoważnik w wysokości należności całkowitej - z dniem wyznaczenia na stanowisko służbowe (§ 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1). Jednocześnie, co wynika wprost z tabeli załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2010 r., taki równoważnik należności w wysokości całkowitej, jak i w wysokości rocznej mógł być przyznany żołnierzowi zawodowemu – radcy prawnemu i aplikantowi radcowskiemu, na stanowiskach w grupie osobowej obsługi prawnej. Treść § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2010 r. prawo do przyznania równoważnika w wysokości należności całkowitej wiązała z "wyznaczeniem na stanowisko służbowe". W takim układzie normatywnym mogło więc dojść do takiego skonfigurowania, że żołnierz zawodowy – aplikant radcowski, który uzyskał prawo do równoważnika należności w wysokości całkowitej, po nabyciu tytułu zawodowego radcy prawnego, mógł się ubiegać o ten równoważnik kolejny raz, albowiem po zmianie statusu z aplikanta radcowskiego na radcę prawnego, wyznaczano mu nowe stanowisko służbowe, co aktywowało normę z § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2010 r.
Uznając takie rozwiązanie za wadliwe prawodawca § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. 2012 r. poz. 607) znowelizował treść § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2010 r. przesądzając, że równoważnik należności w wysokości całkowitej przysługuje "z dniem wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe". Jednocześnie znowelizowano załącznik nr 3 do rozporządzenia, wyłączając z kręgu osób uprawnionych do równoważnika aplikantów radcowskich. Nowelizacja weszła w życie z dniem 1 czerwca 2012 roku.
Syntetyzując należy więc wyeksponować dwie kwestie.
Po pierwsze, na podstawie rozporządzenia z 2010 r., w okresie od 1 kwietnia 2010 roku do dnia 31 maja 2012 roku aplikanci radcowscy mogli się ubiegać o równoważnik należności w wysokości całkowitej. I po drugie, przepisy rozporządzenia z 2010 r., w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 maja 2012 r., stwarzały możliwość nabycia równoważnika należności w wysokości całkowitej dwukrotnie tej samej osobie, raz żołnierzowi zawodowemu – aplikantowi radcowskiemu, i drugi raz, żołnierzowi zawodowemu, który po aplikacji radcowskiej uzyskał tytuł radcy prawnego.
Od 1 czerwca 2012 roku taka możliwość była już wyłączona. Kwestię tę przesądził bowiem § 2 powołanego wyżej rozporządzenia nowelizującego z dnia 11 maja 2012 roku, który stanowił: "żołnierz zawodowy - aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej, który otrzymał równoważnik za ubiory cywilne niewydane w naturze w wysokości należności całkowitej i po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego oraz zajmuje stanowisko w grupie osobowej obsługi prawnej, jest uprawniony do równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej."
Z treści znowelizowanego § 6 rozporządzenia 2010 oraz § 2 rozporządzenia nowelizującego z 2012 roku wynika więc jednoznacznie, że ratio legis wprowadzonych zmian sprowadzało się do wyeliminowania możliwości uzyskania równoważnika należności w wysokości całkowitej dwukrotnie, w związku z powołaniem na kolejne stanowisko służbowe: in concreto, raz przez żołnierza zawodowego – aplikanta radcowskiego, i drugi raz, przez tego samego żołnierza zawodowego, już po uzyskaniu tytułu radcy prawnego. Zasada ta została utrzymana w kolejnych rozporządzeniach. W § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. 2013 r. poz. 250), które weszło w życie z dniem 23 lutego 2013 roku zastępując rozporządzenie 2010, powtórzono treść § 2 rozporządzenia nowelizującego z 11 maja 2012 roku.
Przepis § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015r., którego błędną wykładnię zarzucono w skardze kasacyjnej jest kolejnym przepisem, który w istocie wyraża tę samą zasadą, co wszystkie powołane wyżej przepisy: wyłącza możliwość przyznania równoważnika należności w wysokości całkowitej aplikantowi radcowskiemu, który w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 maja 2012 r. uzyskał to świadczenie na podstawie przepisów rozporządzenia z 2010 r., a następnie, po wyłączeniu aplikantów zawodowych z grupy podmiotów, którym ten równoważnik przysługuje, to jest po 31 maja 2012r., uzyskał tytuł radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza stanowisko skarżącego kasacyjnie, że § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015r. nie ma do niego zastosowania, albowiem tytuł radcy prawnego nabył nie po 31 maja 2012r., lecz jeszcze w roku 2009. Nie można jednak zgodzić się na konsekwencje, jakie z tym faktem wiąże argumentacja skargi kasacyjnej. Błędne jest stanowisko skarżącego, że w oparciu o postanowienia § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. można budować normę prawną a contrario, przyjmując ze skoro uzyskał tytuł radcy prawnego przed dniem 31 maja 2012r., to nie przysługuje mu "wyłącznie" równoważnik należności w wysokości rocznej, lecz również równoważnik należności w wysokości całkowitej. Uczynione zastrzeżenie o "wyłączności" przysługiwania równoważnika należności w wysokości rocznej należy rozumieć w ten sposób, że w układzie przewidzianym w § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r., żołnierzowi zawodowemu – radcy prawnemu nie będzie przysługiwał zarówno równoważnik należności w wysokości całkowitej, jak i równoważnik należności w wysokości rocznej.
Wyłączenie tego zastrzeżenia z uwagi na brak podstaw do stosowania § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. skutkuje wyłącznie tym, że równoważnik należności w wysokości całkowitej może być przyznany na zasadach ogólnych, określonych w § 6 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, a więc z dniem wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe. Treść § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. wyraża zakaz dwukrotnego przyznania równoważnika należności w wysokości całkowitej aplikantowi, który uzyskał tytuł radcy prawnego po 31 maja 2012 r. Niewystąpienie przesłanek aktywujących ów zakaz, w związku z uzyskaniem tytułu radcy prawnego przed 31 maja 2012r., nie oznacza, że zakaz ten podlega sui generis konwersji w uprawnienie. Brak ziszczenia się okoliczności faktycznych, od których hipoteza normy prawnej uzależnia stosowanie zakazu, nie może prowadzić do wyindukowania normy prawnej, z której wywodzi się uprawnienie stanowiące przeciwieństwo tego zakazu.
Normatywną podstawą przyznania równoważnika należności w wysokości całkowitej jest wyłącznie art. 137b ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obowiązującej w dniu wydana kwestionowanej decyzji) oraz § 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 15 stycznia 2015r. Postanowienia § 19 rozumiane a contrario nie stanowią dla tych przepisów normatywnej alternatywy.
Reasumując należy więc przyjąć, że w zależności od układu czasowego można wyodrębnić trzy reżimy prawne przyznania równoważnika należności w wysokości całkowitej: pierwszy, przed 1 kwietnia 2010 r., gdy równoważnik ten w ogóle nie przysługiwał, albowiem nie był przewidziany przepisami rozporządzenia z 2004 r., drugi, w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 31 maja 2012 r., gdy równoważnik należności w wysokości całkowitej mógł zostać przyznany więcej niż raz, w związku z każdym wyznaczeniem na stanowisko służbowe, i trzeci, od 1 czerwca 2012 r., gdy równoważnik ten przysługiwał wyłącznie w związku z powołaniem na pierwsze stanowisko służbowe.
Skarżący nie kwestionuje, że tytuł zawodowy radcy prawnego nabył w roku 2009, a równoważnik należności w wysokości całkowitej wypłacono mu w roku 2011. skarżący nie mógł uzyskać równoważnika dwukrotnie, albowiem zmiana stanowiska z aplikanta radcowskiego na radcę prawnego nie nastąpiła w okresie pomiędzy 1 kwietnia 2010 roku a 31 maja 2012 roku.
Zgodnie z treścią § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. skarżący nie jest uprawniony do równoważnika należności w wysokości całkowitej, albowiem pod rządami przepisów tego rozporządzenia nie wyznaczono mu pierwszego stanowiska służbowego. Ponieważ równoważnik należności w wysokości całkowitej wypłacono mu w roku 2011, a więc w okresie, gdy był już radcą prawnym, stosowanie wobec niego § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015r. jest wyłączone. Brak podstaw do zastosowania § 19 rozporządzenia z 15 stycznia 2015 r. nie zmienia jednak zasad przyznawania równoważnika należności w wysokości całkowitej, wyznaczonych postanowieniami § 6 ust. 2 pkt 1.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.