Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 20 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2298/22

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Sz 108/22, po rozpoznaniu w trybie sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, stwierdził, że Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dopuściło się bezczynności oraz że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I); zasądził od Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącej M.W. kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

M.W. w dniu 25 marca 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wskazała, że w dniu 31 grudnia 2021 r., działając na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p.") zwróciła się do w/w Spółki o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania w formie e-mail skanu w formacie pdf umowy, na podstawie której A.B. zatrudniona jest na stanowisku wiceprezesa zarządu w Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Pomimo upływu ustawowego terminu 14 dni organ nie udzielił jej jakiejkolwiek odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wskazało, że w dniu 31 grudnia 2021 r. w korespondencji przychodzącej na adres poczty elektronicznej Spółki ([...]) nie odnotowano żadnej wiadomości wysłanej z adresu poczty elektronicznej skarżącej. Stwierdziło także, że nie jest wykluczone, że z racji tego, iż skarżąca wysłała swój wniosek z poczty elektronicznej znajdującej się w domenie internetowej przypisanej dla stron internetowych ze Szwajcarii, wiadomość ta trafiła do folderu wiadomości SPAM oraz została zablokowana przez pogram antywirusowy jako potencjalnie niebezpieczna, stanowiąca zagrożenie sieciowe i automatycznie usunięta bez odczytania. Spółka podkreśliła, że informację o złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej powzięła dopiero ze złożonej skargi do WSA w Szczecinie na bezczynność organu. Niezwłocznie po zapoznaniu się z tym wnioskiem, tj. w dniu 25 marca 2022 r., a więc w dniu, w którym na adres Spółki została doręczona skarga na bezczynność, udzielono skarżącej wnioskowanej informacji i udostępniono żądany skan umowy z dnia 8 października 2021 r. zawartej z wiceprezes zarządu Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – A.B., który został przesłany stronie we wnioskowanej przez nią formie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku stwierdził, że określenie, na czym polega bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, wymaga odniesienia się do przepisów u.d.i.p. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu pierwszej instancji, Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej. Z okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 2021 r. skarżąca wniosła do organu o przesłanie jej w formie e-mail skanu w formacie pdf umowy, na podstawie której A.B. zatrudniona jest na stanowisku wiceprezesa zarządu w Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W tej sprawie Spółka nie podjęła żadnych czynności, wskazując, że w/w wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie otrzymała, gdyż został on umieszczony w zbiorze SPAM, a następnie skasowany. Wnioskowanej informacji udzieliła natomiast stronie po zapoznaniu się ze skargą w dniu 25 marca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że za wniosek pisemny o udostępnienie informacji publicznej uznać należy przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail). W konsekwencji podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są do takiej konfiguracji poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby zapewniony był bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania oficjalnych systemów służących do komunikacji, w tym poczty elektronicznej, nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów wnioskodawców. Ryzyko nieodebrania przez podmiot zobowiązany wysłanego do niego (przy użyciu poczty elektronicznej) wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej, obciąża ten podmiot, a nie wnioskodawcę.

Jeżeli zatem wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne stanowisko sprawiłoby bowiem, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna od arbitralnej woli podmiotu zobowiązanego, co godziłoby w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych, jak też gwarantujące dostępność informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Przyjmuje się również, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (por. wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 380/18; 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2577/17; 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 344/17). Do organów administracji publicznej należy zatem takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na jej adres podań, wniosków i pism, wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich drogą elektroniczną (por. wyroki NSA z dnia: 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2946/15; 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 613/17).

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca, kierując wiadomość na podany oficjalnie na stronie internetowej adres e-mail Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...], skutecznie złożyła wniosek, co potwierdza przedstawiony przez nią wydruk z poczty elektronicznej (karta nr 7 akt sądowych). O bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić natomiast w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). Zdaniem WSA w Szczecinie, Spółka uchybiła ustawowemu terminowi do udostępnienia wnioskowanej przez skarżącą informacji, bowiem określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin udostępnienia informacji i załatwienia sprawy upłynął z dniem 14 stycznia 2022 r. Podnoszona przez organ okoliczność wystąpienia problemów związanych z odbieraniem korespondencji e-mail, w tym zastosowanie określonych filtrów powodujących brak możliwości udzielenia w ustawowo określonym terminie żądanej informacji, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że Spółka nie dopuściła się bezczynności.

Jak już wskazano, problemy związane z odbiorem korespondencji nie mogą obciążać wnioskodawcy kierującego swój wniosek na prawidłowy adres e-mail organu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, bezczynność Spółki nie miała jednak charakteru rażącego, gdyż rażącym naruszeniem prawa byłby taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie wynikała z zamierzonego i uporczywego działania, a najprawdopodobniej z braku właściwej obsługi poczty elektronicznej. Nie sposób więc uznać, aby działanie Spółki nacechowane było złą wolą lub lekceważącym stosunkiem do norm prawa.

WSA w Szczecinie zaznaczył, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest jednak, że żądana informacja została skarżącej przez organ przesłana, a zatem brak było podstaw do zobowiązania Spółki do jej udostępnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 p.p.s.a., polegające na niewydaniu orzeczenia o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a na pewno w dacie wyrokowania w rozpoznawanej sprawie, organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem niezwłocznie po otrzymaniu skargi na bezczynność – gdy tylko powziął wiedzę o złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – niezwłocznie udzielił M.W. wnioskowane informacje, a tym samym przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, a w konsekwencji niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu.

M.W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na gruncie u.d.i.p., w przypadku skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1. - udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia (organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej);
2. - poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez nią informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
3. - odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;
4. - odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p.

Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Przepis art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika zatem, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym – w formie czynności materialno-technicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. Z kolei skorzystanie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) wymaga spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W rozpoznawanej sprawie M.W. w dniu 31 grudnia 2021 r., za pomocą poczty elektronicznej, skierowała do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosek o udostępnienie stosownej informacji publicznej. Uwzględniając regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., termin ustawowy na rozpoznanie w/w wniosku upływał w dniu 14 stycznia 2022 r. W sprawie tymczasem niesporne jest, że żądaną informację (tj. skan umowy z dnia 8 października 2021 r. zawartej z wiceprezes zarządu Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – A.B.) udostępniono skarżącej – we wnioskowanej przez nią formie – w dniu 25 marca 2022 r. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie Spółki, w realiach niniejszej sprawy organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu prawidłowo wniesionego przez M.W. wniosku z dnia 31 grudnia 2021 r. Bezczynność organu zaistniała bowiem na skutek niedochowania przez organ terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są do takiej konfiguracji poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby zapewniony był bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań. Ryzyko nieodebrania przez podmiot zobowiązany wysłanego do niego (przy użyciu poczty elektronicznej) wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej, obciąża zatem ten podmiot, a nie wnioskodawcę. W przedmiotowej sprawie przekroczenie w/w terminu, powodujące stan bezczynności organu, miało miejsce. Bezczynnością jest bowiem niezałatwienie wniosku w ustawowo określonym terminie.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, podkreślić należy, że w obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Nawet jeżeli wniosek strony został załatwiony przez organ w toku postępowania sądowego, a więc już po wniesieniu skargi (co miało miejsce w niniejszej sprawie, poprzez udostępnienie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej na skutek złożenia skargi), sąd administracyjny jest zobligowany do ustalenia, czy bezczynność organu rzeczywiście miała miejsce, zaś w przypadku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, sąd administracyjny jest zobowiązany do oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), co stwarza także możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że żądana informacja została skarżącej przez organ przesłana, a zatem brak było podstaw do zobowiązania Spółki do jej udostępnienia. Stwierdzenie to nie znalazło jednak odzwierciedlenia w sentencji zaskarżonego wyroku, bowiem w takiej sytuacji – w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – należało umorzyć postępowanie w zakresie żądania skarżącej co do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 31 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na jego rozpoznanie po wniesieniu skargi (tj. udostępnienie skarżącej żądanej informacji publicznej w dniu 25 marca 2022 r.), a więc na skutek braku możliwości zastosowania w sprawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Umorzeniu nie podlegało zatem całe postępowanie sądowoadministracyjne – jak błędnie twierdzi w skardze kasacyjnej Spółka – ale wyłącznie postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 31 grudnia 2021 r. Słusznie natomiast WSA w Szczecinie przyjął, że Spółka w okolicznościach tej sprawy dopuściła się bezczynności, jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i rozpoznał skargę. W oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku M.W. z dnia 31 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej – z uwagi na jego rozpoznanie przez organ w dniu 25 marca 2022 r. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O powyższym orzeczono w pkt 1-4 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania poniesionych przez M.W. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie orzeczono w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono natomiast od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 6 sentencji wyroku).