Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 51/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi A.G. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] listopada 2018 r. o ponowne naliczenie i wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w S. do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt 1) oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2).
W ocenie Sądu I instancji, nie budzi wątpliwości, że pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu następuje w formie czynności materialno-technicznej, a odmowa winna być dokonana w formie decyzji.
Poinformowanie skarżącego, że wniosek nie może być załatwiony z uwagi na brak normy ustawowej wprowadzającej prawidłowy mechanizm naliczania ekwiwalentu nie może być uznane za załatwienie wniosku strony. Prezentując powyższy pogląd organ, winien był wydać decyzję odmawiającą uwzględnienia wniosku, gwarantując tym samym skarżącemu rzeczywistą możliwość zakwestionowania wyrażonego stanowiska. Za taką decyzję, w ocenie sądu administracyjnego, nie może być uznana informacja z [...] marca 2019 r. wskazująca stronie, że jej wniosek nie został w ogóle rozpoznany. Takie działanie organu pozbawiło skarżącego prawa do zakwestionowania jego stanowiska w inny sposób niż złożenie ponaglenia, co skarżący uczynił.
WSA podzielił pogląd judykatury o możliwości wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop bez konieczności podejmowania przez ustawodawcę działań o charakterze legislacyjnym na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Powyższy wyrok ma charakter zakresowy, a TK nie stwierdził niekonstytucyjności art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zatem przepis ten należy stosować w zakresie w jakim nie utracił mocy obowiązującej. Odwołanie się do stanowiska TK pozwala na zrekonstruowanie treści normatywnej przepisu art. 115a ustawy w zakresie sposobu obliczania wysokości rzeczonego świadczenia.
Z powyższych względów sąd wojewódzki stwierdził bezczynność organu i zobowiązał go do rozpoznania wniosku strony skarżącej.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji Komendant Miejski Policji w S. złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 lit. a do c p.p.s.a. przez uznanie, że pismo organu z [...] marca 2019 r. nie jest decyzją w sprawie, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że posiada ono cechy decyzji i może zostać za taką uznane;
- - art. 149 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie podczas, gdy z okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ nie dopuścił się bezczynności albowiem w sprawie wydane zostało pismo mogące być uznane za rozstrzygnięcie – decyzja.
Mając na względzie powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, przeprowadzenie postępowania także pod nieobecność pełnomocnika organu oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw a postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały sformułowane wadliwie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 149 czy art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Pomijając fakt, że art.145 § 1 lit. a do c p.p.s.a. nie był przez Sąd I instancji stosowany, to warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.
Oznacza to, że Sądowi I instancji można zarzucić naruszenie ww. przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Podobnie jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji dopatrzył się podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, to nie można Sądowi stwierdzającemu bezczynność i zobowiązującemu do rozpoznania wniosku, zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyrok NSA z: 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym.
Zarówno zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit a do c p.p.s.a. jaki i art. 149 § 1 p.p.s.a. nie został powiązany z żadnym przepisem, co oznacza, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.