Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 16 października 2019 r. IV SA/Wr 342/19, oddalił skargę R. M.j na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 26 czerwca 2019 r. nr 1/2019/WZ, w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła R. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie § 1, 2, 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie - poprzez błędne określenie jego wysokości (względem strony).
Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i wydanie orzeczenia zgodnego z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że we wskazanym rozporządzeniu nie ma jakiejkolwiek mowy o faktycznie wykonywanej służbie (umiejscowienie w danej jednostce/komórce) - przepisy rozporządzenia wprost stanowią, że o wysokości równoważnika decyduje miejsce mianowania (na dzień 1 kwietnia danego roku). To akt mianowania ma zasadnicze znaczenie dla określenia wysokości równoważnika - a nie faktyczne obowiązki.
Asp. szt. R. M. mianowana (na stałe) była - na dzień 1 kwietnia 2017 r. - do Ogniwa ds. Wykroczeń w Wydziale Prewencji w KPP G[...] - i wysokość równoważnika powinna być ustalona w oparciu o te mianowanie - a nie jak to czyni wbrew przepisom organ I instancji o faktyczne wykonywanie obowiązków (w innym Wydziale). Taka interpretacja jest sprzeczna z zapisami rozporządzenia. W sposób jednoznaczny reguluje to § 2 rozporządzenia MWSiA z dnia 26 marca 2010 r. stanowiąc wprost, że to stałość mianowania przesądza o wysokości, a nie faktyczne obowiązki policjanta.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.
Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia przywołanych wyżej wymogów. Przede wszystkim jej autor nie wskazuje, w oparciu o którą podstawę kasacyjną z art. 174 p.p.s.a. stawia zarzut naruszenia § 1, 2, 3 rozporządzenia MSWiA z 26 marca 2010 r. Po wtóre, § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia składają się z wielu jednostek redakcyjnych (z czterech ustępów), a autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, o które z nich chodzi. "Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać wskazanie konkretnych przepisów naruszonych - zdaniem Skarżącego - przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). (...) Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej.
Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności" (zob. wyrok NSA z 22.02.2023 r. III FSK 3884/21, LEX nr 3522137). Precyzyjne odniesienie się do zarzutu, zredagowanego tak jak w niniejszej sprawie, nie jest zatem możliwe.
Jedynie na marginesie zauważyć więc należy – w odniesieniu do uwag poczynionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – że zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (w wersji z chwili wydawania ostatecznej decyzji): 1. Policjantowi mianowanemu na stałe wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru galowego, wyjściowego i służbowego równoważnik w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
- 2. Policjantowi mianowanemu na okres służby przygotowawczej wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru wyjściowego i służbowego równoważnik w wysokości 1.283,80 zł.
Jest oczywiste, że użyty w ust. 1 § 2 rozporządzenia zwrot "Policjantowi mianowanemu na stałe", odnosi się do rodzaju stosunku mianowania policjanta (zob. art. 28 ust. 1a ustawy o Policji) – jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w odróżnieniu od policjanta mianowanego na okres służby przygotowawczej, do którego odnosi się ust. 2 § 2 rozporządzenia. Skoro natomiast skarżąca na dzień 1 kwietnia 2017 r. pełniła służbę w pionie kryminalnym, a przy określeniu wysokości równoważnika bierze się pod uwagę stan nabycia prawa do świadczenia w tej dacie (§ 2 ust. 3 rozporządzenie), to przysługiwał jej równoważnik pieniężny jak dla służb kryminalnych, który został wypłacony. Żądanie wyrównania ekwiwalentu było więc nieuzasadnione, a stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii należy uznać za poprawne. Określenie konkretnej stawki równoważnika zależy od faktycznie wykonywanych przez uprawnionego policjanta obowiązków służbowych, w tym wypadku obowiązków związanych ze służbą w pionie kryminalnym, a nie w służbie prewencyjnej.
Ponadto, skoro skarga kasacyjna w swoim założeniu miała kwestionować wysokość przyznanego ekwiwalentu, która zależy od stawek określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, to w podstawie kasacyjnej powinny zostać przytoczone także odpowiednie przepisy tego załącznika, czego skarga kasacyjna nie zawiera.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.