Uzasadnienie
Wyrokiem z 31 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 1 lutego 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 26 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca pismem z 19 listopada 2021 r. wniosła do Prezydenta m. st. Warszawy o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją z 20 kwietnia 2021 r.
Postanowieniem z 26 listopada 2021 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 20 kwietnia 2021 r. W ocenie organu I instancji, skarżąca dowiedziała się o decyzji z upomnienia z 26 sierpnia 2021 r., które otrzymała 13 września 2021 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony dopiero 19 listopada 2021 r., a więc z uchybieniem terminu z art. 148 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.).
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 26 listopada 2021 r.
Postanowieniem z 1 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
Skarżąca wniosła skargę na postanowienie z 1 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Uwzględniając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 80 k.p.a. Organy przekroczyły bowiem swobodną ocenę dowodów przez uznanie, że skarżąca dowiedziała się o ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy w dniu 13 września 2021 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.
Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), tj. "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)" w związku art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 4 a także art. 148 § 1 i 2 k.p.a., przez "nieuzasadnione zarzucenie Kolegium przepisu" art. 80 k.p.a., polegające na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji doszło do niezasadnego zarzucenia organowi odwoławczemu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, a ponadto zostały częściowo błędnie sformułowane. Dotyczy to zarzutu podnoszącego naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)", który to przepis zarówno w ramach podstaw kasacyjnych, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, został powołany bez wskazania właściwego aktu prawnego. Z kolei pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczą w istocie oceny, w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 20 kwietnia 2021 r. i w konsekwencji, w jakiej dacie upłynął termin do złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania.
W ocenie organu, na skutek odebrania upomnienia z 26 sierpnia 2021 r. skarżąca miała wystarczająco dużo danych, żeby złożyć w terminie wniosek o wznowienie postępowania. Stanowisko to nie jest jednak prawidłowe, o czym trafnie orzekł Sąd I instancji. Przez "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia, ale w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego dowodem są liczne orzeczenia cytowane zarówno w skardze kasacyjnej przez organ, jak i przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z punktu widzenia tej konkretnej sprawy, istotne znaczenie ma, że dowiedzenie się o decyzji ma umożliwiać złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Stąd też strona musi uzyskać takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast oczywiście konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała upomnienie z 26 sierpnia 2021 r., jednak z tego dokumentu nie wynika jaki organ wydał decyzję, a jedynie jaki organ wystosował upomnienie. Nie można z góry zakładać, że organ egzekucyjny, jest tym samym organem, który wydał decyzję nakładającą określony obowiązek. Ponadto, Sąd I instancji prawidłowo także zwrócił uwagę, że z treści upomnienia nie wynikało jednoznacznie jakiego okresu dotyczy należność wynikająca z upomnienia, a także wątpliwości budziła sama wysokość tej należności. Oznacza to, że z upomnienia z dnia 26 sierpnia 2021 r. skarżąca mogła dowiedzieć się o wydaniu rozstrzygnięcia, ale nie w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie postępowania.
W związku z tym skarżąca pismem z 16 września 2021 r. zwróciła się do Prezydenta m.st. Warszawy z prośbą o wyjaśnienie jakiej decyzji dotyczy upomnienie z 26 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi organ poinformował skarżącą o istotnych kwestiach dotyczących decyzji wskazanej w upomnieniu, a w szczególności wskazał nazwę organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero z tego pisma skarżąca uzyskała informację o wydaniu rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie postępowania i dopiero od daty otrzymania tego pisma rozpoczął bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest zatem prawidłowe i nie zostało skutecznie podważone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Powyższe oznacza, że zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., nie zasługiwały na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.