Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2339/23

Uzasadnienie

Wyrokiem z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 6/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 18 października 2022 r., nr 1530, w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Rozkazem personalnym z 27 czerwca 2022 r., nr 117, Komendant Miejski Policji w T. zwolnił sierż. szt. A. B. ze służby w Policji z dniem 22 lipca 2022 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 6 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. 2021 r., poz. 1882 ze zm., dalej: ustawa o Policji), tj. w związku z popełnieniem czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.)).

Rozkazem personalnym z 18 października 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalając jednocześnie w miejsce 22 lipca 2022 r. datę zwolnienia na dzień 30 sierpnia 2022 r., a w pozostałej części rozkaz ten utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do uchylenia rozkazu personalnego z 27 czerwca 2022 r. Wyjaśnił, że 23 maja 2022 r. KMP w T. został poinformowany przez Prokuraturę Rejonową w T. o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym przeciwko A. B. podejrzanemu o to, że 20 maja 2022 r. w C. prowadził w ruchu lądowym samochód marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości - 0,43 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W związku z powyższym zawiadomieniem KMP w T. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia A. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. ze względu na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, oraz poinformował go o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a także wezwał do wskazania zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta, do której miał się zwrócić o opinię w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Policji.

Równocześnie rozkazem personalnym z 23 maja 2022 r., nr 103, KMP w T. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, od następnego dnia po dniu doręczenia decyzji w tej sprawie, która zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Ponadto właściwy w sprawach osobowych przełożony postanowieniem z 21 maja 2022 r., nr 3/22, wszczął przeciwko A. B. postępowanie dyscyplinarne na okoliczność zdarzeń z 20 maja 2022, gdzie ok. godz. 20.30 w C. będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby być przykładem praworządności prowadzącej do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, kierował samochodem osobowym marki [...] w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1 poz. 3). 27 maja 2022 r. przełożony właściwy w sprawach osobowych został poinformowany przez Prokuraturę Rejonową w T. o przekazaniu akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko ww. policjantowi do dalszego prowadzenia Prokuraturze Rejonowej w K. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy w postaci notatek służbowych policjantów, protokołów przesłuchania świadków obecnych na miejscu zdarzenia, protokołu odtworzenia nagrania z przejazdu kolejowego, postanowienia o przedstawieniu zarzutów przez Prokuraturę Rejonową w T. Z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż A. B. 20 maja 2022 r. ok. godz. 20.20, prowadząc samochód osobowy marki [...], doprowadził do niebezpiecznego zdarzenia drogowego będąc w stanie nietrzeźwości (badanie wykonane po zdarzeniu przez policjantów przybyłych na miejsce wykazało zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu 0,43 mg/l).

Jak wynika z protokołów przesłuchania świadków i protokołu z kamery na pobliskim przejeździe kolejowym, ok. godz. 20.20 kierującym pojazdem marki [...] był A. B., który po wielokrotnym dachowaniu swojego pojazdu próbował zataić fakt, iż to on był sprawcą zdarzenia drogowego i jednocześnie kierującym pojazdem. Z protokołów przesłuchania świadków z 26 maja 2022 r. wynika, iż policjant prowadził pojazd sam i tuż po zdarzeniu nie chciał zawiadomić Policji i służb ratunkowych o zaistniałej sytuacji. Świadkowie, którzy w dobrej wierze chcieli udzielić mu pomocy w związku z widocznymi obrażeniami głowy, byli nakłaniani przez policjanta do odwołania telefonicznego zawiadomienia o zdarzeniu.

Ponadto funkcjonariusz próbował zataić fakt, iż to on był kierującym pojazdem uczestniczącym w zdarzeniu drogowym i ściągnął na miejsce swoją małżonkę, która przybyłemu na miejsce patrolowi Policji mówiła, iż to ona była kierowcą uszkodzonego pojazdu. Zdaniem organu drugiej instancji opisywany przez odwołującego przebieg zdarzenia jest niewiarygodny, tym bardziej, że świadkowie potwierdzają, iż tuż po zdarzeniu policjant był sam.

W ocenie organu drugiej instancji zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy wskazuje, że A. B. dopuścił się zarzucanego mu czynu, dlatego zasadnym jest uznanie przez KMP w T., iż jego postępowanie, w którym dążył do zatajania faktów, utrudniał wyjaśnienie okoliczności zdarzenia, zaprzeczał i zmieniał wersję zdarzeń, było niegodne funkcjonariusza Policji. Postawa, jaką przyjął, świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych i społecznych. Takie zachowanie spowodowało, iż Policja i Prokuratura w dalszym ciągu prowadzą postępowanie przygotowawcze w tej sprawie. Swoim zachowaniem - zdaniem organu rozpatrującego odwołanie - ww. funkcjonariusz utrudnia ustalenie faktycznego przebiegu zdarzenia drogowego, chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej.

Organ wskazał, że KMP w T. dysponował przesłankami do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Tryb zwolnienia ze służby w Policji, jakim posłużył się organ pierwszej instancji, może mieć zastosowanie wyłącznie przed prawomocnym skazaniem policjanta – w przeciwnym razie zastosowanie miałby art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Zastosowany przepis pozwala dokonać zwolnienia wcześniej, o ile stwierdzona zostanie oczywistość popełnienia przestępstwa, a jego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Zdaniem organu w niniejszej sprawie obydwa te warunki zostały spełnione. A. B., jako funkcjonariusz Policji, powinien po całym zdarzeniu przystąpić do czynności, które wykonałby każdy obecny na miejscu policjant, czyli zabezpieczyć miejsce zdarzenia, skorzystać z pomocy medycznej w związku z obrażeniami głowy, a także powiadomić swojego przełożonego o zdarzeniu drogowym ze swoim udziałem.

Sprowadzenie na miejsce zdarzenia osób najbliższych celem zatajenia faktu, iż to on był kierującym pojazdem oraz próba zmiany wersji zdarzenia jest niegodna policjanta. Jako funkcjonariusz powinien mieć świadomość, jaki charakter ma służba w Policji oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze zarówno w czasie pełnienia obowiązków służbowych, jak i w czasie wolnym od służby. Dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych jej funkcjonariuszom zadań, jak i postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym.

W ocenie organu skarżący utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie ww. funkcjonariusza, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza dobro formacji i nie sprzyja kształtowaniu autorytetu i wizerunku Policji w społeczeństwie. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa. Dlatego niezbędnym było natychmiastowe wykluczenie go z szeregów Policji. Z uwagi na powyższe, KMP w T. słusznie nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z 27 czerwca 2022 r., wskazując, że funkcjonariusz przestał spełniać wymogi stawiane policjantom i przyjął naganną postawę względem obowiązującego prawa. W ważnym interesie społecznym było natychmiastowe zwolnienie go służby.

Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 6 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że na podstawie pierwszej ze wskazanych wyżej regulacji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Analiza tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że dokonywane w jego trybie zwolnienie policjanta ze służby ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Przepis ten nie uzależnia bowiem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego i uprzedniego wydania prawomocnego wyroku sądowego, gdyż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego stanowi odrębną i do tego obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby.

Dopuszczalność wykorzystania trybu z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przewidzianych w tym przepisie warunków, co do których zdaniem sądu organy prawidłowo uznały ich zaistnienie, tj.

1) czyn popełniony przez policjanta musi wyczerpywać znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego), 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe.

Czyn, który organy trafnie uznały za podstawę faktyczną wydanych rozstrzygnięć, polegał na tym, że skarżący 20 maja 2022 r. w C., ok. godz. 20.21, prowadził w ruchu lądowym samochód marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości - 0,43 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Czyn ten wypełnia znamiona przestępstwa, o jakim mowa w art. 178a § 1 k.k. Odnosząc się do przesłanki "oczywistości", sąd wskazał, że mimo że skarżący nie został złapany "na gorącym uczynku" i nie przyznał się do zarzucanego czynu, korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień (protokół przesłuchania podejrzanego w Prokuraturze Rejonowej w T. z 22 maja 2022 r.), sąd w pełni podzielił stanowisko organów, że ustalone w toku postępowania okoliczności zdarzenia nie nasuwają żadnych wątpliwości co do tego, że wyżej opisany czyn – wyczerpujący znamiona przestępstwa - został przez skarżącego popełniony. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jawi się w tym zakresie jako kompletny i spójny, a przez to w sensie "oczywistości" wiarygodny. Świadczą o tym dowody zebrane samodzielnie przez organy oraz otrzymane na etapie postępowania odwoławczego przez KWP w Rzeszowie z prowadzącej postępowanie karne prokuratury Rejonowej w K.:

1. - z przesłuchania świadków K. O. i K. T. - na okoliczność, że to skarżący osobiście kierował pojazdem; świadkowie ci jadąc przed skarżącym widzieli w lusterkach swego samochodu światła jego pojazdu koziołkującego na pobocze, a bezpośrednio później jego samego zbierającego z drogi elementy pojazdu. Ponadto, podejmując działania mające na celu udzielenie mu pomocy, rozmawiali ze skarżącym, który niezależnie od ich osobistych spostrzeżeń przyznał, że jechał osobiście a w samochodzie nie było innych osób (w szczególności żony skarżącego, która przybyła na miejsce zdarzenia dopiero później, aczkolwiek przed innymi funkcjonariuszami Policji skierowanymi do interwencji, i w toku podejmowanych przez nich czynności była wskazywana jako kierująca pojazdem);
2. - z zapisów wizualnych kamer monitoringu zamontowanego na przejeździe kolejowym usytuowanym w pobliżu miejsca zdarzenia - na okoliczność, że to skarżący osobiście kierował pojazdem; dokonujący odtworzenia zapisu nagrania funkcjonariusz Policji kom. J. L. (rzecznik dyscyplinarny KMP w T.) w protokole odtworzenia z urzędu stwierdził – m.in. na podstawie widocznego na ręce skarżącego zegarka, że za kierownicą zarejestrowanego bezpośrednio przez zdarzeniem pojazdu [...] należącego do skarżącego znajdował się on sam – znany mu osobiście (koresponduje to z treścią protokołu z późniejszego przesłuchania kom. J. L. jako świadka, do którego wyjaśnił, że rozpoznał siedzącego za kierownicą skarżącego po posturze, układzie włosów i zegarku, mimo że z uwagi na jakość zapisu raczej nie byłby w stanie określić kierującego pojazdem, gdyby go nie znał);
3. - z protokołów badania analizatorem wydechu stanu trzeźwości skarżącego z 20 maja 2022 r. – na okoliczność spożywania przez niego alkoholu; pomiary wykonane o godz. 21.39 i 21.55 dały wynik odpowiednio 0,43 i 0,37 mg/l, zaś o godz. 23.20 i 23.36 0,27 mg/l (w protokołach tych znajdują się zapisy o oświadczeniu skarżącego, że w ciągu ostatnich 24 godzin spożywał alkohol w postaci 0,5 l piwa oraz 100 lub 200 ml wódki);
4. - z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. z 17 czerwca 2022 r. – na okoliczność, że pobrane od skarżącego 21 maja 2022 r. próbki krwi z godziny 00.15 i 00.45 zawierały alkohol etylowy w stężeniu odpowiednio 0,44 i 0,38 promila;
5. - z notatek służbowych funkcjonariuszy Policji dokonujących czynności na miejscu zdarzenia oraz późniejszych protokołów ich przesłuchania w charakterze świadków – na okoliczność ujawnienia na miejscu zdarzenia w samochodzie skarżącego śladów substancji koloru brunatno czerwonego i skupiska włosów jako charakterystycznych dla doznanych przez niego otarć głowy i ręki (przy braku jakichkolwiek obrażeń u jego żony) oraz butelek po piwie i wódce (o pojemości odpowiednio 500 i 200 ml, co korelowało z oświadczeniem skarżącego co do ilości i rodzaju spożytego alkoholu).

W ocenie sądu powyższe dowody – na co wskazują akta administracyjne sprawy - w pełni korespondują z wszczęciem już 21 maja 2022 r. przez Prokuraturę Rejonową w T. postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu w związku z podejrzeniem prowadzenia przez niego 20 maja 2022 r. w ruchu lądowym samochodu będąc w stanie nietrzeźwości – 0,43 mg/l w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. oraz wydaniem 22 maja 2022 r. przez tę Prokuraturę postanowienia o przedstawieniu skarżącemu tożsamego zarzutu. W tej sytuacji przedstawione przez organy i wskazane wyżej okoliczności oraz dowody w sposób jednoznaczny i oczywisty dawały podstawę do stwierdzenia, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że w zawnioskowanych przez organ drugiej instancji i otrzymanych na etapie postępowania odwoławczego dokumentach z Prokuratury Rejonowej w K. znajduje się opinia biegłego sądowego dr inż. J. D. z C. [...] sp. z o.o. w S. z 8 lipca 2022 r. Wynika z niej wprost, że wg analizy danych dot. zawartości alkoholu w organizmie skarżącego 20 maja 2022 r. ok. godz. 20.21, leżała ona na średnim poziomie 1,1 promila, co zdaniem sądu dodatkowo w sposób dobitny potwierdza wnioski orzekających w sprawie organów o oczywistości dopuszczenia się przez skarżącego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i czyni bezskutecznymi wywody uzasadnienia skargi, że organ odwoławczy skupił się zasadniczo na fakcie prowadzenia przez skarżącego pojazdu 20 maja 2022 r., jednak pominął kwestię wykazania, że już wtedy w jego organizmie znajdował się alkohol, a nie np. że został on spożyty po zdarzeniu.

Wg sądu twierdzeń tych nie uprawdopodobnia stwierdzenie na miejscu zdarzenia pustych butelek po alkoholu, którego spożycie deklarował skarżący. Zdaniem sądu trudno przyjąć, że alkohol znajdował się w jego samochodzie w momencie zdarzenia i został przez niego spożyty tuż po nim, gdyż skarżący jako funkcjonariusz Policji z ponad 8 letnim stażem z pewnością miał świadomość, że mogłoby to go dodatkowo negatywnie obciążać, czego z pewnością na tym etapie by już nie ryzykował, gdyby rzeczywiście był trzeźwy.

W ocenie sądu pierwszej instancji w okolicznościach sprawy skarżący utracił nieposzlakowaną opinię i nie daje rękojmi przestrzegania prawa, do czego jako funkcjonariusz Policji był powołany i zobowiązany nie tylko zawodowo, ale i prywatnie. Jak słusznie zauważyły też organy, jego dalsze pozostawanie w służbie może wpływać demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutować na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym i w konsekwencji na utratę zaufania do organów Państwa, co należy uznać za niedopuszczalne i wymagające stosownych działań zapobiegających takim skutkom poprzez wykluczenie go z szeregów funkcjonariuszy Policji.

Reasumując, w ocenie sądu organy obu instancji podjętymi w toku postępowania czynnościami i zebranym materiałem dowodowym wykazały zaistnienie przesłanek do zastosowania do zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zdaniem sądu w sposób nie budzący wątpliwości przemawiały one za tym, że dopuścił się on popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia ze względu na interes społeczny - ze skutkiem natychmiastowym – pozostawienie go w służbie. Wyklucza to tym samym skuteczność zarzutów skargi naruszenia art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, mimo że nie został on złapany na gorącym uczynku i nie przyznał się do jego popełnienia, gdyż to właśnie wykazane w sprawie okoliczności niwelują wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Sąd wyjaśnił, że do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest niezbędne uprzednie prawomocne skazanie policjanta wyrokiem karnym za popełnienie przestępstwa, gdyż takiej przesłanki przepis ten nie statuuje.

W związku z powyższym, nie stwierdzając wadliwości proceduralnych przeprowadzonego w sprawie postępowania, wobec prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego i ich wykładni, sąd ten na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze. zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 i art. 134 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) oraz c). p.p.s.a. polegającego na nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz wadliwym sporządzeniu uzasadnienia orzeczenia bez należytego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, podczas gdy właściwe odniesienie się do zarzutów miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na niedostrzeżeniu przez sąd pierwszej instancji, że organ naruszył:
2. 1) przepisy prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i wskazanie przez sąd, że w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do uznania przez organ, że oczywistym jest, iż zarzucony skarżącemu czyn zabroniony został przez niego popełniony zgodnie z ustaleniami organów postępowania karnego, podczas gdy postępowanie karne w tym przedmiocie ma w istocie charakter wyłącznie poszlakowy, zaś w chwili obecnej toczy się postępowanie apelacyjne, w którym w dalszym ciągu skarżący i jego obrońca podtrzymują wnioski o uniewinnienie skarżącego od zarzuconego mu czynu - które to naruszenie wykracza dalece poza dopuszczalne ustawą ramy swobodnego uznania administracyjnego, odwołującego się do ustaleń organów postępowania karnego, a przekraczające jednocześnie podstawowe uprawnienia jednostki do uznania skarżącego za niewinnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego;
3. 2) przepisy postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
4. 1. art. 7 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy obu instancji naruszyły normy wynikające z przytoczonych przepisów poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie w istocie wyłącznie do ustaleń podjętych w toku postępowania przygotowawczego z udziałem skarżącego, a zaniechanie uzyskania kompleksowych informacji w toku postępowania sądowego wszczętego przeciwko skarżącemu bądź przeprowadzenia innych dowodów mogących pozwolić na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia, w wyniku czego błędnie ustalono, że zachodziły przesłanki zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez uznanie oczywistego sprawstwa skarżącego w popełnieniu zarzuconego mu czynu zabronionego, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, a także na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie poprzez zastosowanie w nich podstawy faktycznej rażąco sprzecznej ze stanem faktycznym, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i odebraniem stronie postępowania uprawnień, których skarżący nie utraciłby w sytuacji dochowania reguł proceduralnych uregulowanych w przytoczonych przepisach prawa;
5. 2. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej i zaniechania umożliwienia skarżącemu wyrażenia stanowiska w przedmiocie okoliczności faktycznych - z jednoczesnym ograniczeniem postępowania administracyjnego do pozyskania szczątkowych informacji w przedmiocie okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia z udziałem skarżącego, będących podstawą niniejszego postępowania, skutkujące uznaniem, że w oparciu o zebrane informacje zasadne i zgodne z interesem publicznym oraz interesem służby jest uznanie, że skarżący dopuścił się czynu stypizowanego w art. 178a § 1 k.k. i zastosowanie na tej podstawie instytucji określonej w art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, tj. wydalenie skarżącego ze służby w Policji.
6. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 106 § 3 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) oraz c). p.p.s.a. polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, tj. niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy przed wydaniem wyroku, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokonanie przez sąd właściwej analizy stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia niekorespondującego ze stanem faktycznym sprawy w sposób rażący i niepozwalający na wydanie rozstrzygnięcia w zaskarżonym kształcie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Niniejsza sprawa zastała rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem organ zrzekł się rozprawy, zaś skarżący w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić, wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, korygowania skargi kasacyjnej, a tym samym zastępowania w tej roli fachowego pełnomocnika strony postępowania.

Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Do naruszenia prawa procesowego dochodzi również przez jego błędną interpretację lub niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnej i może być rozpoznana merytorycznie tylko w zakresie, który w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyraża wolę jej autor. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania i jest a limine nieskuteczna.

Rozpoznawana skarga kasacyjna wedle woli jej autora oparta została na podstawie wynikającej z przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że prawidłowa jej konstrukcja winna opierać się na naruszeniu przez sąd administracyjny przepisów procesowych. Jej kształt jest jednak dość osobliwy i w gruncie rzeczy wadliwy. O ile bowiem za prawidłowe należy uznać w zarzucie I. wskazanie przepisów procesowych naruszonych przez sąd pierwszej instancji – zdaniem autora skargi kasacyjnej, o tyle nie jest możliwe kwestionowanie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego. Do tego celu służy bowiem podstawa określona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Błąd taki został zaś popełniony w badanej skardze kasacyjnej, w której, w ramach zarzutu I. wyodrębniono dodatkowo dwa punkty arabskie oznaczone jako "1)" i "2)", a w ramach tego ostatniego kolejne dwa arabskie: "1." i "2.". W punkcie "1)" podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a oparcie go na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyni go a limine nieskutecznym.

W odniesieniu do obu zarzutów określonych w punktach I. i II. podnieść należy wspólnie, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym wnoszonym w konkretnej sprawie, co obliguje autora skargi kasacyjnej do powiązania zarzutu naruszenia wskazanej normy generalno-abstrakcyjnej z konkretnym działaniem bądź zaniechaniem sądu pierwszej instancji w danej sprawie. Oznacza to, że w skardze winny być sprecyzowane zarzuty kasacyjne w taki sposób, by możliwe było odniesienie się przez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Tym samym nieskuteczne okazać się muszą zarzuty abstrakcyjne, z których nie sposób wywieść jakie konkretnie działanie sądu naruszyło dany przepis, np. wskazanie, iż sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze bez sprecyzowania, który konkretnie zarzut nie został rozpoznany przez sąd pierwszej instancji. Zarzuty muszą zostać także należycie uzasadnione.

W uzasadnieniu winno dojść do logicznego wyjaśnienia związku naruszenia przepisu procesowego z istotnym wpływem tego naruszenia na wynika postępowania. Uchybienia te wystąpiły w obu zarzutach oznaczonych cyframi rzymskimi, a treść uzasadnienia ze względu na napisanie go ciągiem bez podziału na części przypisane poszczególnym zarzutom, jak również jego treść zdominowaną przez cytaty z uzasadnień innych spraw sądowoadministracyjnych, nie pozwala na uzupełnieni zarzutów w odpowiednim zakresie.

Przechodząc do szczegółów, wskazać należy, iż w punkcie I. autor skargi kasacyjnej zarzucił sądowi naruszenie przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c p.p.s.a. polegającego na nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz wadliwym sporządzeniu uzasadnienia orzeczenia bez należytego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku:

1. a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego,
2. b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz
3. c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.

Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).

Podkreślenia wymaga, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko organów obu instancji, iż okoliczności sprawy uzasadniają zwolnienie skarżącego ze służby w Policji.

Ze skargi kasacyjnej nie wynika również do jakiego zarzutu skargi nie odniósł się Sąd pierwszej instancji i jaki wpływ ma to na treść rozstzrygnięcia. Istotą problemu jest zaś to, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji w przedmiocie wykładni prawa materialnego oraz w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych. Zastrzeżeń tego rodzaju nie można jednak podnosić w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w zakresie podstaw zwolnienia skarżącego ze służby, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.

Nie można zarzucić naruszenia samego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a., można natomiast na podstawie art. 174 pkt 2. zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami procedury administracyjnej (vide NSA w wyroku z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1031/05; NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1348/05) a przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – w związku z przepisami prawa materialnego Niewskazanie naruszenia konkretnego przepisu postępowania administracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jedynie niepodpartą konkretnymi przepisami prawa prostą opozycją co do ocen sądu. Taki zarzut ze swojej istoty nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego wyroku.

Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż autor skargi kasacyjnej ograniczył zarzut do powołania jedynie naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a., co czyni go a limine nieskutecznym. Powyższe uwagi odnoszą się także do zarzutu II., w ramach którego doszło do identycznego rozwiązania i wplecenia powyższych przepisów w treść zarzutu bez powiązania ich z odpowiednimi normami dopełnienia.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Jest to przepis ogólny (blankietowy), co oznacza, że powołując się na zarzut naruszenia tej normy skarżący kasacyjnie zobowiązany był powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na sąd pierwszej instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r. II FSK 110/15). Wymogom tym w skardze kasacyjnej nie sprostano. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego, nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną.

Problematyczna jest konstrukcja formalna zarzutu I., w treści którego zarzucono naruszenie powyżej wskazanych przepisów p.p.s.a. przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia, ze sformułowaniem: "oraz na niedostrzeżeniu przez sąd pierwszej instancji, że organ naruszył: (...)", a następnie wskazanie w odrębnych punktach arabskich naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego lub procesowego, których naruszenia sąd pierwszej instancji miał nie dostrzec. Interpretacja językowa zarzutu nakazuje przyjąć, że w ramach naruszenia przepisu art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowane jest naruszenie prawa materialnego (pkt "1)") oraz błąd w ustaleniach stanu faktycznego przez organ (pkt "2)" wraz z jego dwoma podpunktami, które służą także kwestionowaniu ustaleń faktycznych.

Ze względu na zawartość normatywną przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego w gruncie rzeczy techniczny charakter odnoszący się do etapu po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i wydaniu wyroku za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż względy chronologiczne wskazują, że czynności te miały miejsce przed wydaniem wyroku, naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nastąpić może już po wydaniu wyroku – na etapie sporządzania jego pisemnego uzasadnienia.

Z kolei w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09).

Zarzut II. jest nieuzasadniony. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania decyzji, czy były one uwzględnione przy wydaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07).

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a, wskazać należy, że zgodnie z jego treścią "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Powyższy przepis nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyroki NSA z: 25 lutego 2016 r., II OSK 1592/14, 25 października 2015 r., I OSK 300/14). Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa powyższym przepisie jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy.

W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2016 r., I GSK 1792/14). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które w przekonaniu sądu powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w realiach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, których nie dokonały organy. Zarzut ten nie został także sprecyzowany, gdyż nie sposób jednoznacznie ustalić jakie dowody i na jakie okoliczności miały zostać przeprowadzone w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do zarzutu II. mają uwagi poczynione uprzednio co do naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Z tych względów zarzut II. jest bezzasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.