Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 października 2019 r., II SA/Wa 1184/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 18 marca 2019 r., nr L.dz. Kk-6889/19 w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby, uchylił zaskarżoną decyzję.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z:
- - 21 kwietnia 2017 r., II SA/Wa 1429/16 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 czerwca 2016 r., nr 289/kadr/16 o zwolnieniu J.K. (dalej: "skarżący") z zajmowanego stanowiska i przeniesienia od 15 kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji;
- - 21 kwietnia 2017 r., II SA/Wa 1755/16 stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 29 lipca 2016 r. nr 3174 o przeniesieniu skarżącego od 15 kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji [...];
- - 21 kwietnia 2017 r., II SA/Wa 2027/16 stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z 12 września 2016 r., nr 33/S o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji z 15 kwietnia 2016 r.;
- - 8 czerwca 2018 r., II SA/Wa 1354/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta Stołecznego
Policji z 7 lipca 2017 r. nr 81 oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z 4 maja 2017 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji;
- - 16 lipca 2019 r., II SA/Wa 543/19 oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 lutego 2019 r., nr 271/kadr/19 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
W konsekwencji uprawomocnienia się wyroku z 16 lipca 2019 r., II SA/Wa 543/19, 22 listopada 2018 r. doręczono skarżącemu świadectwo służby, datowane na 7 listopada 2018 r. W świadectwie zaznaczono, że skarżący pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 31 października 2018 r., bez przydziału służbowego i bez prawa do uposażenia.
Wnioskiem z 27 listopada 2018 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji (dalej: "Komendant" lub "organ") o sprostowanie świadectwa służby z 7 listopada 2018 r., poprzez wydanie nowego świadectwa służby, obejmującego cały okres służby w Policji od 1 grudnia 1991 r. do 31 października 2018 r., zawierającego w szczególności informacje o zajmowanym przez skarżącego ostatnio stanowisku służbowym, informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz uzyskanych kwalifikacjach, nadto wniósł o przygotowanie i wydanie opinii o służbie. Sformułował również wniosek o usunięcie z akt osobowych i zniszczenie wadliwych świadectw służby z 31 lipca 2017 r. oraz z 7 listopada 2018 r.
Skarżącemu 23 stycznia 2019 r. zostało doręczone nowe świadectwo służby z 4 stycznia 2019 r. W świadectwie odnotowano, że skarżący pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od 1 grudnia 1991 r. do 25 maja 2017 r. oraz od 23 sierpnia 2018 r. do 31 października 2018 r. (pkt 1), ostatnio bez przydziału służbowego, po zwolnieniu ze stanowiska radcy (pkt 2).
Wnioskiem z 25 stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta o sprostowanie świadectwa służby z 4 stycznia 2019 r., poprzez wydanie nowego, prawidłowego pod względem formalnym świadectwa służby, obejmującego cały okres służby w Policji, tj. od 1 grudnia 1991 r. do 31 października 2018 r., zawierającego w szczególności pieczęć nagłówkową (nazwę i adres jednostki organizacyjnej Policji), prawidłową informację o zajmowanym ostatnio stanowisku służbowym (z pełną nazwą komórki organizacyjnej) oraz uwzględniającego treść wskazanych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący sformułował również wniosek o usunięcie z akt osobowych i zniszczenie wadliwych, poprzednio wydanych, świadectw służby.
Skarżącemu 20 lutego 2019 r. doręczono świadectwo służby z 5 lutego 2019 r. Ze świadectwa tego wynikało, że pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od 1 grudnia 1991 r. do 25 maja 2017 r. oraz od 23 sierpnia 2018 r. do 31 października 2018 r. (pkt 1), ostatnio bez przydziału służbowego, po zwolnieniu ze stanowiska radcy (pkt 2). Stosunek służbowy ustał w wyniku: 1) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.). W punkcie 6 "Pozostałe informacje" zawarta została informacja "Rozkazem personalnym nr 404 z 4 maja 2017 r. Komendant Powiatowy Policji [...] zwolnił wymienionego ze służby w Policji z 25 maja 2017r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2018 r., II SA/Wa 1354/17, wymieniony został przywrócony do służby w rozumieniu art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Nie podjął służby, w związku z czym nie przysługiwało mu prawo do uposażenia." Zostały opisane uzyskane przez skarżącego kwalifikacje.
Wnioskiem z 22 lutego 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o sprostowanie świadectwa służby z 5 lutego 2019 r., poprzez wydanie świadectwa służby obejmującego cały okres służby w Policji od 1 grudnia 1991 r. do 31 października 2018 r., zawierającego prawidłową informację o zajmowanym ostatnio stanowisku służbowym (z pełną nazwą komórki organizacyjnej), a także uwzględniającego treść wskazanych wyroków Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł również o usunięcie z akt osobowych i zniszczenie wadliwych poprzednich świadectw służby.
Pismem z 18 marca 2019 r., nr L.dz.Kk-6889/19 Komendant Główny Policji z odmówił sprostowania świadectwa służby z 5 lutego 2019 r.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe pismo Komendanta Głównego Policji, odmawiające sprostowania świadectwa służby.
W odpowiedzi na skargę Komendant podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z 18 marca 2019r. i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję.
W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji podkreślił, że potraktował pismo Komendanta Głównego Policji z 18 marca 2019 r., jako decyzję, gdyż spełniało ono wszystkie wymogi, wymagane od tej postaci rozstrzygnięcia. Organ w wydanym skarżącemu świadectwie służby, nieprawidłowo zinterpretował skutki stwierdzenia nieważności decyzji, które stały się przedmiotem zaskarżenia i rozstrzygnięcia w sprawach II SA/Wa 1429/16, II SA/Wa 1755/16, II SA/Wa 2027/16 i II SA/Wa 1354/17.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że konsekwencją stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wymienionych wyrokach nieważności wszystkich wcześniejszych decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby jest, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji dopiero z 31 października 2018 r., na skutek uprawomocnienia się decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i
Administracji nr 271/kadr/19 z 22 lutego 2019 r. Skarga na tę decyzję została bowiem oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym w sprawie II SA/Wa 543/19. Wydane skarżącemu świadectwo służby powinno uwzględniać tę okoliczność. Nieuzasadniona była więc odmowa jego sprostowania i dlatego rozstrzygnięcie w tej kwestii należało wyeliminować z porządku prawnego.
Organ, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:
- 1) niezasadne przyjęcie, że pismo organu nr Kk-6889/19 z 18 marca 2019 r. stanowiło decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., mimo, że nie istniały podstawy do przyjęcia takiej tezy, w szczególności w świetle brzmienia § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów dotyczących wydania oraz sprostowania świadectwa służby, i w efekcie uchylenie "nieaktu", co należy poczytywać za rażące naruszenie prawa procesowego, tj., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na treść wyroku;
- 2) niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, polegające na pominięciu skutków prawnych wynikających z zapisów art. 42 ustawy o Policji, które to w ocenie organu znacznie modyfikują skutki prawne z art. 156 k.p.a., i potwierdzają słuszność dokonanej przez organ interpretacji skutków wyroków wydanych w sprawach II SA/Wa 1429/16, II SA/Wa 1755/16, II SA/Wa 2027/16 i II SA/Wa 1354/17, oraz nieodniesienie się do treści odpowiedzi na skargę, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na treść wyroku.
Mając na uwadze podnoszone zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Jednocześnie organ skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy bez wyznaczenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Problem charakteru odmowy sprostowania świadectwa służby był już rozważany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie budzi żadnej wątpliwości, że odmowa sprostowania świadectwa służby stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjęcie zatem przez Sąd pierwszej instancji, że pismo Komendanta Głównego Policji z 18 marca 2019 r. odmawiające sprostowania świadectwa służby (nie pracy jak stwierdza Sąd), stanowi decyzję, było błędne.
W wyroku z 14 października 2015 r., I OSK 341/14 NSA rozważając formę, w jakiej powinno dojść do odmowy sprostowania świadectwa służby, zwrócił uwagę na utrwalone stanowisko doktryny, zgodnie z którym, z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.p.a. (...), lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 6 str. 455).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że odmowa sprostowania świadectwa służby winna mieć formę decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który przewidywałby, że w przypadku odmowy sprostowania świadectwa służby organ winien wydać decyzję administracyjną.
Zaznaczenia także wymaga, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjęty jest pogląd, iż załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji tylko wówczas, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych, załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Oznacza to, iż aby organ administracji mógł załatwić sprawę w drodze decyzji, konieczne jest istnienie przepisu prawa powierzającego organowi załatwienie sprawy w tej właśnie formie (tak np. NSA w wyroku z 17 grudnia 1996 r., II SA 988/85 oraz w postanowieniu z 18 marca 1996 r., SA/Ka 347/96). Zasada domniemania załatwiania spraw w formie decyzji jest przyjmowana w orzecznictwie sądowym wyjątkowo, jedynie w określonych okolicznościach sprawy wskazujących na taką możliwość. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują.
Nie sposób przyjąć, że wymagane przepisami, tj. § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów pisemne stanowisko organu co do nieuwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby, może posiadać cechy charakterystyczne dla decyzji administracyjnej. Niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, bez którego decyzja nie może istnieć. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu administracyjnego na postawione w podaniu żądanie strony. Zawiera ono uprawnienie lub obowiązek, wyrażany najczęściej w postaci formuły: przyznaję, ustalam, określam, zezwalam, wymierzam, udzielam itp. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.
Natomiast przepisy ww. rozporządzenia, dotyczące odmowy sprostowania świadectwa służby, nie wymagają aby zostało wydane rozstrzygnięcie. W istocie przepisy te wymagają tylko zajęcia stanowiska przez organ, który pisemnie je uzasadnia w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mogące powstać wątpliwości co do tego, że odmowa sprostowania świadectwa służby wymieniona w § 28 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, rozwiewa to, że w gruncie rzeczy brak tu rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Sprostowanie świadectwa służby nie mogłoby być traktowane jako odrębne rozstrzygnięcie.
Niezależnie od tego trafność takiego wnioskowania wspiera konieczność pisemnego uzasadnienia odmowy. Gdyby bowiem prawodawca traktował tę odmowę jako decyzję, z pewnością jej prawny charakter określiłby dokładniej, nie wymieniając tylko jednego składnika decyzji, jakim jest pisemne uzasadnienie.
Z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005).
W ocenie Sądu odmowa sprostowania świadectwa służby jest właśnie inną czynnością z zakresu administracji publicznej. Świadectwo służby, zgodnie z § 25 ust. 3 rozporządzenia, zawiera bowiem informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące: charakteru służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała) oraz okresu jej pełnienia, a także nazwę jednostki organizacyjnej Policji; zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego lub pełnionych funkcji; ustania stosunku służbowego, w tym podstawy prawnej zwolnienia ze służby; liczby dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego wykorzystanego przez policjanta w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy; okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia; urlopu wychowawczego wykorzystanego w okresie służby oraz okresu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem po zwolnieniu ze służby ze względu na ważny interes służby albo likwidację jednostki organizacyjnej Policji lub jej reorganizację połączoną ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie do innej jednostki lub na niższe stanowisko nie jest możliwe, a także przysługujących z tego tytułu uprawnieniach na podstawie art. 44a ustawy o Policji; wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych; potrąceń z uposażenia na zasadach określonych w art. 127 ustawy o Policji; okresu otrzymywania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji; uprawnień związanych z przywróceniem do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji; uprawnień przysługujących kobiecie policjantowi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy o Policji.
W świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby.
Uwzględniając żądanie policjanta właściwy organ wydaje nowe świadectwo służby. W przypadku natomiast odmowy uwzględnienia tego żądania wydaje pisemne uzasadnienie o odmowie sprostowania świadectwa. Należy więc przyjąć, iż taka odmowa sprostowania świadectwa służby w istocie odmawia ustalenia, ewentualnie potwierdzenia informacji związanych z uprawnieniami wynikającymi ze stosunku służbowego policjanta, które uregulowane są w ustawie o Policji i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Organ przyjmuje bowiem, iż informacje na temat uprawnień policjanta w świadectwie służby zamieścił prawidłowo.
Dodatkowo wskazać należy, iż stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnoprawnym, bowiem przepisy ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych - regulujące stosunki służbowe policjantów - mają charakter norm prawa administracyjnego. W konsekwencji pismo odmawiające sprostowania świadectwa służby, które dotyczy praw płynących z tego stosunku, dotyczy uprawnienia określonego przepisami prawa administracyjnego.
Uwzględniając powyższe zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie organem, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjmując, że pismo KGP z 18 marca 2019 r. stanowiło decyzje administracyjną, zastosował nieprawidłową podstawę prawną wydanego orzeczenia. Skoro pismo to nie stanowiło decyzji administracyjnej w sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ten może stanowić podstawę prawną wyroku w przypadku uwzględnienia skargi na decyzje lub postanowienie.
Oceniając zasadność odmowy sprostowania świadectwa służby Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie realizuje powyższe wymagania.
Uzasadnienie stanowiska Sądu pierwszej instancji jest nie tylko lakoniczne, ale też nie odnoszące się do istoty zaistniałego w sprawie problemu. Sąd, decydując się na uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby, wskazał jedynie, że organ w świadectwie tym nie uwzględnił stwierdzenia nieważności wcześniejszych decyzji dotyczących skarżącego i jego stosunku służbowego. Pominął całkowicie regulację art. 42 ustawy o Policji, statuującego tryb powrotu policjanta do służby po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości. Zauważenia przy tym wymaga, że w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w przypadku skarżącego zastosowanie znalazła instytucja przywrócenia do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, akcentując, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby Policji przy uwzględnieniu min. treści art. 42 ust. 5 i 6 ustawy prowadzi do wniosku, że w tym konkretnym przypadku zasada działania ex tunc ulega ograniczeniu.
Natomiast w uzasadnieniu wyroku, Sąd, pomijając całkowicie to stanowisko organu, stwierdził jedynie, że w odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z 18 marca 2019 r., nie zauważając, że organ w sposób znaczący pogłębił swoją dotychczasową argumentację.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmie, że zaskarżone pismo Komendanta Głównego Policji z 18 marca 2019 r. stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i dokona jego ponownej oceny także przy uwzględnieniu art. 42 ustawy o Policji.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.