Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Muzeum S. w W. (dalej: skarżący, wnioskodawca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 20 lutego 2024 r., nr KOC/696/Oś/24 w przedmiocie stwierdzenia wymagalności opłaty za usunięcie drzewa.
Pismem z 23 sierpnia 2024 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata wywiódł skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie z 5 lipca 2024 r. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wniosek ten nie został uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten stosowany jest w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie at. 193 p.p.s.a.
Wskazać przy tym należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie bada się zasadności samej skargi, w związku z czym oparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na twierdzeniach mających przemawiać za jej zasadnością, nie jest wystarczające. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tzw. przedsądu, co oznacza, że argumenty dotyczące wadliwości decyzji nie mogły zostać ocenione na tym etapie postępowania (por. post. NSA z 7.3.2023 r., III OZ 78/23, CBOSA).
Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21).
Przenosząc poczynione rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wniosek nie został w ogóle uzasadniony. Skarżący nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania postanowienia. Wobec braku odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była jego merytoryczna ocena (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.